กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สี่สิบสี่ Sky Father

ร่างหนึ่งของเขาอยู่ที่ในบ้านของแอนนาที่มีแอนนาเขย่าตัวของเขาและคุณนายเวลลิงตันก็อุ้มอยู่

อีกด้านหนึ่งเขาก็อยู่บนท้องฟ้าที่สูงขึ้นไปรู้สึกมีอิสระ

“อะไรที่ดีที่สุดในชีวิต”

เสียงหนึ่งที่ออกมาจากลำคอของเขา

“ม้าที่ดี เหยี่ยวที่ดี ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่และเหยี่ยวของข้าที่ล่าเหยื่อเคียงคู่กับข้า”

ภาพของผู้อาวุโสคนหนึ่งตีหัวของข้า... ของผม?และหักลูกศร

“เมื่อพวกเรากระจัดกระจายพวกเราจะแตกหักง่ายดั่งเช่นลูกศรนี้ แต่หากพวกเรารวมตัวกัน” ลูกศรหลายดอกมัดรวมกันแม้จะงอตามแรงมือแต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่

“พวกเราก็อาจจะพลิกโลกได้”

ภาพที่ไหลผ่านมาราวกับมองผ่านชีวิตของคนคนหนึ่ง

“ข้าเคยคิดถึงศักดิ์ศรี แต่หากศักดิ์ศรีไม่อาจปกป้องคนที่ข้ารักได้ ข้าก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ช่วยคนรักของข้าด้วยเถอะ”

คนหนุ่มที่ยิ่งในศักดิ์ศรีคนหนึ่งคิดจะสร้างตนเอง คุกเข่าคารวะญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งเพราะไม่อาจปกป้องหญิงคนรักที่ถูกชิงตัวไปได้

และภาพตัดออกไป คนผู้หนึ่งเปลือยกายและจะเดินขึ้นเขา

“หยุดนะ ตำนานควรจะเป็นแค่เรื่องเล่าเท่านั้น คนธรรมดาไม่อาจจะไปพบกับบิดาแห่งท้องฟ้า เทพเทงกรีได้”

หมอผีผู้หนึ่งพยายามหยุดยั้ง “ผม” แต่เขาก็จัดการกับหมอผีคนนั้นได้ก่อนเสียที่จะเดินขึ้นเขามีพลังเหนือธรรมชาติเสียอีก

“เผ่าของข้าต้องการมนุษย์เทวะให้มาคืนสู่โลกอีกครั้ง ข้าต้องไปสู่แดนเทวะพบกับพระเทงกรีให้ได้”

ร่างกายของเขาเดินขึ้นสู่ภูเขา หนทางที่ยาวไกล ไกลมากกว่าภูเขาธรรมดาจะมีได้

สัตว์ประหลาดดุร้าย นักรบสูงใหญ่ราวกับคนในตำนานของเรื่องเล่าของเขา งูขาว หมาป่า

ราวกับว่าการเคลื่อนไหวของเขาเป็นของผม ความเจ็บปวดก็ช่างสมจริง จากที่งูกัด ดาบฟันใส่

แต่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นผมยังคงเดินทางขึ้นเขา

สุดท้ายที่เขามองเห็นคือสุสานดาบ

เฮ้ นี่มันยาวเกินไปกว่านิมิตของเลโอนาร์ดที่เล่นมุกว่า “มองเห็นตนเองขี่ม้ากับฝูงชน”ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับแล้วนะ

“ก็ใครว่าเป็นภาพนิมิตล่ะ หรือภาพนิมิตนั้นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง”

ภาพนิมิตนี่เหมือนกับโต้ตอบกับผมได้แต่ความจริงต้องเป็นมุก”เราตกใจไปเอง ภาพนิมิตมองไม่เห็นเราแน่ๆ”

เปรี้ยง

ปากของผมสะบัดเพราะแรงมือ ผมนอนหงายอยู่บนทุ่งน้ำแข็งบนภูเขา

บรรพบุรุษของผมคนหนึ่งยืนมองผมจากด้านบน

ผู้ที่พูดประโยคที่ราวกับมาจากเจ้าหญิงดิสนี่ย์ที่พูดประมาณว่า ทำทุกอย่างเพื่อความรักแม้จะคุกเข่าขอร้องคนอื่น สิ่งที่มองไม่เห็นไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่ ฆาตกรสังหารหมู่มากที่สุดในโลก ..บรรพบุรุษของผม

“ข้าเป็นจริงพอใจเจ้าหรือยัง?”

ตาสีขาวเรืองแสงของเขาทำให้ผมตอบไม่ออก

“ทะท่านข่า..”

“ลูกหลานของข้า ข้าควรจะชมเจ้าดีหรือด่าเจ้าดีที่ผ่านมาถึงนี้ได้โดยไม่รู้ว่าที่ผ่านมาคือการทดสอบของเจ้า ไม่ใช่การที่เจ้าเห็นอดีตของข้าตั้งแต่เจ้าเดินขึ้นภูเขาเทงกรีนี้มาแล้ว”

“ตะแต่วิญญาณท่านอยู่ที่ในอัญมณีที่โลกนี่..”

บาดแผลร่างกายตอนแรกที่ไม่เป็นความจริงนั้น เริ่มกลายเป็นจริงแล้ว ทั้งแผลจากดาบ แผลจากเขี้ยวงู และคำสาปจากหมอผีที่ขัดขวางผมไม่ให้ปีนขึ้นเขา ความทรงจำที่พร่าเลือน เริ่มกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นเรื่อยๆในตอนนี้ ผมได้กลิ่นแม้กระทั่งกลิ่นเลือด ตอนที่หน้าของผมปักในกองหิมะ

“นั่นก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของความกังวลของข้าเท่านั้น วิญญาณของข้าอยู่กับที่นี่เสมอ ที่เดียวกับที่สายเลือดของตระกูลเราทุกคนจะมาเยือนเมื่อตายไป ได้อยู่ภายใต้เทงกรี เทพฟ้าสวรรค์ Sky Father สถานที่ที่บรรพบุรุษของเราทุกคนต้องผ่านไป หากมีภารกิจที่ยิ่งใหญ่ให้ต้องทำในโลกใบนี้ เส้นทางต่อไปนี้เจ้าต้องเดินไปคนเดียวต่อจากนี้ หากเจ้าผ่านไปได้เจ้าจะได้เป็น ชิงเทียน(ฟากฟ้า) เต็มตัวแล้ว”