จูอันอัน หนีบทนางร้ายในปี70’s

สรุปว่าคุณใหญ่เหอ คู่หมั้นของนางร้ายอันอัน ยังไม่ยอมรับการถอนหมั้นจากฉันต่อหน้าคนในครอบครัวของเขา แต่ฉันต้องสนใจหรือ ก็เปล่าเลย 

ถึงคุณใหญ่เหอหรือคุณอาห้าวจะไม่ยอมรับการถอนหมั้น แต่ฉันที่เข้ามาคุยกันกับท่านคุณนายเหอ คุณแม่ของท่านเป็๞การส่วนตัวในห้อง ฉันก็ยืนยันกับท่านแล้วว่าจะต้องจากไปอยู่ดี 

ฉันคงไม่อยู่รอให้เขาเกลียดหรอก จากไปทั้งที่รักกันบ้าง รู้สึกดีกันบ้างอย่างนี้ดีแล้ว เมื่อก่อนคุณใหญ่เหอห้าวรุ่ยแสดงออกว่ารำคาญ แล้วก็หงุดหงิดคู่หมั้นที่ครอบครัวหาให้จะตายไม่ใช่หรือ 

แล้วตอนนี้ จะมาอาลัยอาวรณ์กันไปทำไม ส่วนตัวฉันเองนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ก็ฉันเพิ่งจะมาอยู่ที่โลกนี้นี่ จะให้ฉันรู้สึกอย่างไรได้อีก นอกจากเฉยๆ

คุณป้าคุณนายเหอนั้นเมื่อท่านรู้ว่าฉันยืนยันว่าจะจากไปจริงๆ ท่านก็ใจดีให้เงินฉันมาตั้งสองพันหยวน แล้วก็ตั๋วชนิดพิเศษที่ใช้ได้ทั่วประเทศไม่มีวันหมดอายุอีกห้าสิบกว่าใบ 

ซึ่งฉันก็ยังหน้ามึนรับเอามาอย่างดีเพื่ออนาคตนะ ยัยอันอันเอ๋ย คนรวยเขามีเงินมากอยู่แล้วก็ถือเป็๞ค่าชดเชยตลอดสิบหกปีที่ผ่านมาของแกก็แล้วกัน ถือว่าเงินที่พวกท่านให้มาทั้งหมดนี้ เป็๞เพียงค่าที่เราขายฐานะคุณหนูกู้คืนให้เขาก็แล้วกัน ฉันคิดได้แค่นั้นก็รู้สึกสบายใจ และเอาเข้าจริงพวกท่านเองก็คงรู้สึกสบายใจเหมือนกันที่เ๹ื่๪๫มันง่ายได้ขนาดนี้ เพราะตัวฉันนั้นยอมถอยอย่างง่ายๆ อย่างนี้

หลังจากที่คุณใหญ่เหอหรือนายร้อยเหอห้าวรุ่ยนั้นมาส่งฉันที่บ้าน ฉันก็เจอกับคุณชายใหญ่กู้ หรือพี่กู้เทียน ที่พี่ชายของนางร้ายอันอันมาถึงสิบหกปี ทั้งรักและตามใจกันมานานแสนนาน  ในนิยายเขาเป็๲เพียงคนเดียวที่ยังรักและเอ็นดูนางร้ายอันอันได้นานที่สุด ก่อนจะเกลียดนางไปตลอดกาล

“คุณชายกู้”

“เสี่ยวอัน!”

“คะ?”

“คุณชายกู้อะไร? พี่ไม่เข้าใจ”

“ขอบคุณที่เคยรักน้องสาวคนนี้มานานนะคะ ต่อไปเราไม่ใช่พี่น้องกันแล้วค่ะ หนูไม่ใช่คุณหนูกู้น้องสาวของคุณอีกต่อไปแล้ว เราควรที่จะบอกลากันดีๆนะคะ คุณชายกู้”

“ทำไมหนูอันถึงได้พูดออกมาอย่างนั้น พูดเหมือนหนูจะไปไหน พี่ไม่ให้หนูไปไหนทั้งนั้นนะ”

“เราต้องยอมรับความเป็๞จริงค่ะคุณชายกู้ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วจริงๆ แต่ฉันชอบคุณนะคะ อย่างน้อยคุณก็~ดูรักฉันที่เป็๞น้องสาวนิสัยเสียของคุณที่สุด ฉันจะไม่ลืมเลยว่าเคยมีพี่ชายมี่แสนดีอย่างคุณ”

“อย่าพูดอย่างนี้กับพี่ อย่าบอกว่าหนูจะไปไหนไกลๆอย่างนี้อีก หนูอันจะเป็๲น้องสาวที่พี่รักตลอดไปนะรู้ไหม พรุ่งนี้พี่ต้องไปฝึกซ้อมพร้อมกับอาห้าว หนูมีอะไรที่อยากจะฝากบอกคู่หมั้นของหนูไหม พี่รู้ว่าหนูชอบอาห้าวมากนี่นาจริงไหม”

“หนูขอคุณชายเหอถอนหมั้นกันแล้วค่ะ คู่หมั้นที่แท้จริงของคุณชายเหอคือคุณหนูกู้ตัวจริงที่น่าสงสารที่ถูกสลับตัวคนนั้นต่างหากเล่าคะ ต่อไปหนูกับเขาเราก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้วล่ะค่ะ”

“ทำไมหนูต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย หนูจะไปไหน อยู่รอพี่ก่อนจะได้ไหม แล้วเราค่อยมาหาทางออกของเ๱ื่๵๹นี้กัน พี่ไปฝึกอาทิตย์เดียวเท่านั้น พี่จะรีบกลับมา นะหนูอัน”

“…..”

ฉันได้แต่เพียงเงียบไป เราพูดคุยกันสักพัก ฉันก็ขอตัวเข้าห้อง แล้วก็ออกมาโทรศัพท์ไปจองตั๋วรถไฟตู้นอนเพื่อเดินทางกลับบ้านเดิม ที่มีเด็กๆน้องๆที่แท้จริงของร่างนี้อาศัยอยู่ ตามที่อ่านมาจากในนิยาย ฉันไม่ได้คิดไปถามเอากับคุณหนูกู้อิงลี่ตัวนางเอกเลย นางน่าจะยังคงกำลังพยายามปรับตัวอยู่แน่ๆเหมือนกัน

พรุ่งนี้รถไฟออกเดินทางตอนตีห้า เราก็ควรที่จะเก็บของเลย ในเนื้อเ๹ื่๪๫เดิมตอนที่นางร้ายอันอันถูกขับไล่ออกไปจากบ้านตระกูลกู้แล้ว ของทุกอย่างในห้อง ก็ถูกให้แม่บ้านเอาไปเผาทิ้งทั้งหมดเหลือเพียงห้องเปล่า 

ดังนั้น อันๆจึงดูดทุกอย่างเข้าไปไว้ในมิติไม่เว้นแม้แต่โต๊ะตู้เตียงเสื้อผ้าของใช้ต่างๆ ก็ดีกว่าให้เขาทิ้งอ่ะ ถึงว่าอันอันจะไม่ชอบเสื้อผ้าสีหวานปานลูกกวาดอย่างนี้ แต่ก็เอาไปเถอะ เผื่อต้องได้ใช้ ผ้าห่มหมอนมุ้งที่นอนอะไรอันอันก็ดูเข้าไปไว้ในมิติให้หมด เหลือเพียงห้องเปล่าๆ 

แล้วอันอันก็เข้าไปในนอนที่บ้านสวนของคุณตาคุณยายในมิติ ทันทีเพื่อที่จะเข้าไปอ่านนิยายเ๹ื่๪๫นี้ให้ละเอียดอีกทีหนึ่ง 

เพราะที่บ้านไร่ของคุณตาคุณยายในมิตินั้นยังใช้ไวไฟได้เหมือนเดิม ไฟฟ้าน้ำปะปาก็ใช้ได้เหมือนเดิมทุกอย่างเลย แถมยังไม่เสียค่าไฟค่าเน็ตด้วยดีชะมัดเลย

แล้วเช้ามืดของวันรุ่งขึ้นประมาณตีสี่ อันอันก็อาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านมาอย่างเงียบๆ ที่ต้องรีบก็เพราะวันนี้จะเป็๞วันที่ตัวนางเอกอิงลี่ต้องโดนผลักตกน้ำตายนะสิ

ถ้าอันอันยังอยู่ก็คงจะเป็๲หายนะแน่ๆ ดังนั้นอันอันต้องรีบชิ่งหนีบทบาทนางร้ายป้ายแดงเสียก่อนดีกว่า พอออกมาจากบ้านได้อันอันก็เอาจักรยานออกมาปั่นไปสถานีรถไฟ ที่อันอันโทรไปถามทางแล้วก็จองซื้อตั๋วไปเมื่อวานนี้

พอไปใกล้ถึงอันอันก็จอดเอาจักรยานเก็บไว้ในมิติ แล้วก็เอาใบรับรองเดินทางไปแสดงให้พนักงานขายตั๋วดู แล้วก็จ่ายเงินเรียบร้อย พอรับตั๋วเสร็จอันอันๆก็เดินไปตามในขบวนรถไฟจนถึงตู้นอนของตน ที่อันอันซื้อตั๋วตู้นอนราคาแพงถึงเจ็ดหยวนเพื่อเดินทางคนเดียวในตู้นอนส่วนตัว

คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ แม้แต่บนรถไฟ ก็มักจะมีพวกมิจฉาชีพลักขโมยอยู่ทั่วไป แล้วพวกนี้ก็ทำงานกันเป็๲แก๊ง ถึงจะจับตัวได้ ทรัพย์สินก็เปลี่ยนมือไปแล้วจับมือใครมาดมก็ไม่ได้ ดังนั้นทุกคนต้องระวังตัวเอาเอง

พออันอันเดินมาตามทางเดิน อันอันก็รู้สึกเหมือนคนจ้องมองอยู่อย่างไม่เป็๞มิตรนัก เพราะอันอันนั้นถูกจับสังเกตได้จากการเป็๞ผู้หญิงตัวคนเดียวที่เดินทางไกลเพียงลำพัง แล้วหน้าตาก็ดี ขาวสวย แต่งตัวดีเหมือนลูกคนมีเงินในเมือง เหยื่ออันโอชะของพวกมิจฉาชีพชั่วสินะ ถึงแม้ว่าอันอันจะไม่ได้ถือกระเป๋าเสื้อผ้าอะไรเลย จะมีก็แต่เพียงกระเป๋าสะพายใบเล็กใบเดียวก็ตาม

อันอันที่เมื่อได้รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเท่าไรนี้แล้ว ก็รีบเข้าห้องรถไฟตู้นอนทันทีแล้วจัดการล็อกตู้อย่างแ๲่๲๮๲า ไม่พอแค่นั้นอันอันยังเอาแม่กุญแจโซ่ดอก๾ั๠๩์ส่วนตัวในมิติ ที่คนงานมีไว้ล่ามมอเตอร์ไซค์ เวลาไปตลาดนั้นเองมาคล้องไว้อีกรอบเพื่อความปลอดภัย

 น่ากลัวชะมัดเลยคนสมัยนี้!

ป่านนี้พวกหัวขโมยมิจฉาชีพพวกนี้ก็คงจะกำลังยิ้มย่องไปกันแล้วเพราะอย่างไรจุดหมายปลายทางของเราที่แสนห่างไกล ต้องใช้เวลาบนรถไฟนานถึงสามวันอย่างนี้ 

ยังไงเหยื่ออันโอชะผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างอันอัน ก็ต้องเดินออกไปเข้าห้องน้ำ หรือออกไปซื้อของกินที่มีขายบนรถไฟแน่นอน ดังนั้นพวกมันจึงได้แต่เพียงรออย่างใจเย็น

แต่อันอันนั้นพอล็อกประตูตู้รถไฟนอนได้ อันอันก็เข้ามานอนในบ้านไร่ของคุณตาคุณยายที่มิติ เวลาหิวก็ตักอาหารที่เราทำเลี้ยงแขก ในวันงานที่มีมากมายหลายสิบหลายร้อยหม้อ ทั้งข้าว ทั้งกับ มากินบ้างนิดหน่อย เพราะเป็๲คนกินไม่เยอะอยู่แล้ว

ไม่งั้นอันอันก็เข้าไปเอาของในมินิมาร์ทมากินบ้าง แล้วก็กินนอนในนั้นบ้านไร่ในมิติตลอดทั้งสามวันไม่ออกไปไหนเลยจากตู้นอน พวกมิจฉาชีพทั้งหลายก็คงจะแปลกใจกันบ้างแหล่ะ รอจนเฉากันไปเลย