[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่103 เวลาที่อยากเจอ

        วิดีโอของพ่อนั้นทิ้งข้อความที่ทำให้โพรทาเลียต้องลำบากใจไว้ด้านหลังเหมือนกรรมตามทันที่อยากแกล้งน้องสาวแต่ตัวเธอนั้นต้องมาลำบากกับความลับของโลกของพวกเธอ พวกพี่ชายทั้งสามกับแม่ต้องการฟังเรื่องชีวิตของพวกเธอในโลกของพวกเธอนั้นทำให้ต้องเราเรื่องของโฟกัสก่อนที่โพรทาเลียจะเล่าเรื่องของเธอต่อจนมาถึงตอนปัจจุบันพวกเขาฟังก็ไม่อยากคาดคิดว่าเกิดเหตุแบบนั้นกับครอบครัวแต่ก็มีคนหนึ่งที่ฟังก็มีความสงสัยในคำพูดของเพอร์ซีย์ที่พูดถึงคนบ้านเกรซจนเธอขอมาฟังด้วยเช่นกัน

        โฟกัสเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบ “แล้วทีนี้จะไม่บอกไปล่ะว่าแฟนตัวเองเป็นใครนะ!!”

        “ไม่ต้องมาแซะพี่เลยนะ โฟกัส!”

        โพรทาเลียหยีตามองน้องสาวที่ยิ้มเยาะใส่เธอยิ่งทำให้เธออยากแกล้งอีกฝ่ายคืนกว่าเดิมโอราอุสมองทั้งสองคนก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมา

        “แล้วเจ้าเกรซนั้นชื่ออะไร แล้วมันเป็นใคร!?”

        โอราอุสเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเรียบนิ่งจนทำเอาโพรทาเลียสะดุ้งกับน้ำเสียงนั้นเธอได้แต่ยิ้มฝืนพร้อมกับมองน้องสาวที่หันหน้าหนีอย่างบอกว่าไม่ขอยุ่งด้วย

        “เอ่อ...” โพรทาเลียอ้ำอึ้งอยู่สักพัก สายตาของเธอมองทุกคนที่กำลังมองเธออยู่“เขาชื่อ ฟีนีอุสเกรซ...เป็นลูกชายของเจสันนะ”

        “ว่าไงนะ!!”

        “ลูกชายคุณเจสันเนี่ยนะ!!”

        “อืม...นึกแล้วว่าพวกพี่ ๆต้องตกใจเหมือนกัน...เพราะตอนที่ครอบครัวรู้ ๆ พี่กับพ่อก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่ฉันก็บอกเหตุผลว่าเด็ก ๆ เกิดจากอะไร นั้นก็ทำให้พวกเขาน่าจะพอไปคุย ๆกันได้ล่ะมั้ง จนพวกเขาตกลงกันว่าต้องรอฉันอายุ 18 ปีก่อนถึงจะให้แต่งงานนะ”

        “แปลว่า...ในวิดีโอนั้นเป็นข้อความหลังจากคุยกันแล้วนะเหรอ?”

        “ใช่...ตอนนั้นเราสองคนหนีออกจากค่ายไป...”

        “ทำภารกิจตามหาอดีตชาตินะ”

        “อดีตชาติ...ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดจริงๆ”

        เอเดอร์เอ่ยพูดขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกแปลกใจกับชีวิตของทั้งสองที่ต้องเจออะไรมั้งโพรทาเลียเห็นท่าทางของแต่ละคนที่สงสัยถึงคำว่าอดีตชาติว่าคืออะไรเธอยกมือขึ้นมาแสดงพลังของตนออกมาพลังของเทพทั้งห้าออกมาให้พวกเขาได้เห็น ทุกคนต่างตะลึงกับพลังที่ถูกเสกออกมาแต่ยิ่งตะลึงเพราะมันไม่ใช่พลังเดียวเท่านั้นแต่มีถึงห้าพลังที่มนุษย์กึ่งเทพไม่ควร

        “นี่เธอ...เป็นตัวอะไรกัน?”

        “ฮ่า ๆฉันก็คิดเหมือนกันว่าตัวเองเป็นตัวอะไร...แต่ฉันก็แค่มนุษย์กึ่งเทพธรรมดาที่มีอดีตชาติเป็นเทพมาก่อนล่ะนะ”

        “หมายความว่าเธอจำอดีตในชาติก่อนได้เหรอ?”

        “ไม่ได้หรอกนอกจากพวกอดีตชาติจะให้เห็นอดีตของพวกเขาเองนะ”

        “ซะงั้น...”

        “แต่...แปลว่าเธอมีอดีตชาติทั้งหมด 5 คนเหรอในร่างกายเหรอ?”

        “ที่จริงมีทั้งหมด 7 คนร่วมร่างต้นก่อนแยกร่างอีก1 คน รวมเป็น 8 แต่ตอนนี้ยังขาดอีก 2คนที่กำลังตามหาอยู่”

        “โพรทาเลียมีงั้น...” โอราอุสหันไปมองน้องสาวอีกคน

        “หนูก็มีค่ะ แต่มีอยู่แค่ 4 คนยังขาดอีก 2 คน”

        “สองแฝดบ้านแจ็กสันเป็นตัวประหลาดสินะ!!”

        “นี่พี่!!” สาว ๆลุกขึ้นมาใช้มือทุบลงบนโต๊ะอย่างไม่พอใจกับคนพูดของพี่ชายคนรอง

        “ฮ่า ๆ โทษที ๆ”

        เอเดอร์จ้องมองพี่ชายกับน้องสาวกำลังทะเลาะกันอยู่นั้นเขาก็มีข้อสงสัยบางอย่างก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย

        “แต่เดียวนะ...ก่อนหน้าเรื่องอดีตชาตินั้นเธอบอกว่าคนที่เป็นพ่อเด็กคือคนที่ชื่อฟีนีอุส...แล้วเขาเป็นลูกคุณเจสันเนี่ย...คุณเจสันแต่งงานกับใครกัน?”

        “อ้าว!? พี่ถามแปลก ๆ นะคุณเจสันก็ต้องคู่กับคนที่เขารักสิ!! จริงไหมคะ? คุณไพเพอร์!”โฟกัสหันไปฉีกยิ้มให้คนที่เธอเอ่ยชื่อขึ้น

        ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวกันอย่างตะลึงจนกระทั่งไพเพอร์ที่ถูกเรียกชื่อนั้นยังงุนงงอย่างตกใจ

        “ฉัน...ฉันแต่งงานกับเจสัน...?”

        โพรทาเลียได้ยินคำพูดอีกฝ่ายแล้วก็สีหน้าของทุกคนทำให้สงสัยว่าทุกคนนั้นเป็นอะไรกันจนเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้

        “นี่...อย่าบอกนะคะว่า...”

        “เอ๊ะ!?” โฟกัสมองพี่สาวด้วยสีหน้าสงสัยว่าพี่อยากจะพูดอะไรออกมา

        แอนนาเบ็ธหลับตาลงด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะเอ่ยพูดบางอย่างออกมา“ถ้าอย่างที่ลูกคิดโพรทาเลีย เจสันเขาเสียไปตั้งแต่เมื่อ 21 ปีก่อนแล้วนะ”

        “เสียไปแล้ว!!” ทั้งสองคนต่างตาลุกวาวอย่างตกใจที่คนที่พวกเธอกำลังพูดคุยนั้นตายไปแล้ว

        “ใช่จ้ะ...”

        ไพเพอร์เอ่ยตอบออกไป ดวงตาของเธอทอดตกลงเธอนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอรักมาตลอดหลายปี ใบหน้าอันแจ่ม ริมฝีปากอันผมสีทองสั้น ดวงตาสีฟ้าจับจ้องมองเธอมันยิ่งทำให้เธอนั้นคิดถึงเขาจากที่เธอไม่ได้คิดถึงมานาน

        “เขาเสียไป...ตอนทำภารกิจกับ...อะพอลโล...จน...ฮืออออ...”

        พอนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นร่างของเจสันตกลงสู่พื้นเธอไม่สามารถช่วยอีกฝ่ายได้ นั้นยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดใจยิ่งกว่าอะไรไพเพอร์ยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าของเธอที่กำลังน้ำตาอาบไหลลงสู่ข้างแก้ม พวกเด็ก ๆเห็นก็ทำตัวไม่ถูกเสียงตอนนั้นเงียบไปหมดเหลือเพียงเสียงร้องไห้ของผู้ใหญ่แอนนาเบ็ธเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกับลูบหลัง เธอรู้ว่าอีกฝ่ายเจ็บแค่ไหนเพราะเธอก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะพาอีกฝ่ายที่กำลังร้องไห้ออกจากห้องไป

        “สงสารแม่กับคุณไพเพอร์...เสียคนที่รักที่สุดไป...”

        “อืม...นึกออกเลยว่าเสียคนสำคัญแล้วมันเป็นยังไง...”

        โพรทาเลียนั่งก้มมองมือของเธอที่วางอยู่ที่ข้างเธอนึกย้อนกลับไปตอนที่ตัวเองนึกว่าเสียลูกสาวไปแล้ว มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร

        “พี่...” โฟกัสจับมือพี่สาวอย่างอ่อนโยน

        พวกพี่ชายมองน้องสาวที่เขาไม่รู้จักเบื้องลึกเบื้องหลังของทั้งสองพวกเขารู้สึกว่าโลกช่างหมุนไปในทางที่แปลกกว่าอะไรจริง ๆที่พวกเขามาเจอกับน้องสาวที่อยู่อีกโลกหนึ่ง แล้วทั้งสองคนนั้นมีชะตาชีวิตที่ต่างกันยิ่งกว่าละครทำเอาคิดเลยว่าชีวิตพวกเขานั้นมันต่างจากตัวเองมากแค่ไหนจนเอเดอร์เอ่ยพูดบางอย่างออกมาเพื่อแก้สถานการณ์อันตึงเครียดนี้

        “โลกของพวกเธอนั้นช่าง...ต่างจากที่นี่จริง ๆนะ”

        “ก็คงงั้นล่ะ...พวกเรามีกันแค่ 5 คน...แต่โลกของพวกเธอ...พวกเรามีกันตั้ง 8 คน...” เบเดอร์เอ่ยเสริมต่อ

        “8 คน...ตอนโพรทาเลียอธิบายว่าเป็นลูกคนที่เท่าไหร่ทำเอาตกใจเลยนะ...แล้วน้องอีก 3 คนชื่ออะไรนะ?” โอราอุสได้ยินแบบนั้นก็คิดเหมือนกันจนต้องถามขึ้น

        “ก็...คารีเซล เรน่า และก็มาร์โค”

        “แต่มาร์โคต่างจากแฝดพี่สองคนตรงนี้ เขานั้นตัวสูงเกือบเท่าพี่โอราอุสแล้วล่ะนะ”

        “เอ๋? แฝดพี่?”

        “3 คนสุดท้ายเป็นแฝดสามนะคะ”

        “แฝดสาม!!”

        “อืมแต่แฝดสาวสองคนตัวเองเท่าหน้าอกของเราสองคนแต่มาร์โคนั้นสูงเกือบเท่ากับพี่คนโตแล้วล่ะนะ”

        “อ๊า...อยากเห็นหน้าทั้ง 3 คนเลยนะ”

        “อืม ๆ” สองแฝดหนุ่มต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับความคิดพี่ชาย

        “ไม่ให้ดูหรอกนะ!” โพรทาเลียกล่าวขึ้นมาทำเอาน้องสาวมองพี่สาวอย่างสงสัย

        “อ้าว!!”

        “ต้องมีการแลกเปลี่ยนนะคะ”

        “การแลกเปลี่ยน...?”

        “พาไปยัง...หลุมศพของพ่อได้ไหม?”

        คำขอเพียงเล็กน้อย ทำให้ทุกคนต่างพากันนิ่งเงียบไปพวกเขาไม่นึกว่าน้องสาวจะขอแบบนั้น พวกพี่ชายต่างมองหน้ากันอย่างลำบากใจ

        “ได้...แต่ว่า...ต้องไปพรุ่งนี้นะ…” โอราอุสเสนอแต่เขาไม่อยากให้ไปตอนนี้

        “ฮะ!” โพรทาเลียอุทานอย่างสงสัยกับคำพูดของพี่ชาย“ไปตอนนี้ไม่ได้เหรอ?”

        “ไม่ได้!! ไปตอนนี้เดียวเจอพวกปีศาจกันพอดีสิ”

        “มันก็เรื่องปกตินี่น่า!” โพรทาเลียพูดอย่างเป็นเรื่องปกติที่ปีศาจจะบุกมาตอนเย็น

        พวกพี่ชายต่างมองหน้าน้องสาวคนแรกที่ทำหน้าอย่างเซ็งนั้นทำให้พวกเขาถอยหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะยอมตกลงพาไปยังสถานที่ที่ฝังพ่อของพวกเขาเอาไว้พวกเขาเดินออกมาจากโรงพยาบาลนั้นเอเดอร์กำลังจะเรียนแท็กซี่แต่ว่าพวกเขามีกันห้าคนเลยจะขึ้นยังไงเพราะว่ามีที่นั่งแค่สี่ที่เท่านั้นโพรทาเลียนึกถึงสภาพรถแท็กซี่เหมือนตอนอยู่บนรถก่อนหน้าที่นั่งก็มีแค่ข้างคนขับกับที่ข้างหลังจะนั่งได้แค่สามคนนั้นทำให้คิดบางอย่างได้ทันที

        “โฟกัสเข้าไปข้างในกัน”

        “เอ๋?” โฟกัสมองพี่สาวที่พูดแบบนั้นออกมา

        “นี่ พวกเธอจะไปไหนนะ?”

        “ไปทำอะไรเล็กน้อยนะจะได้ขึ้นแท็กซี่กันได้นะ!” โพรทาเลียกล่าวพร้อมจูงมือน้องสาวเข้าไปในโรงเรียน

        ทั้งสามคนมองหน้ากันและกันอย่างสงสัยว่าน้อง ๆ จะไปไหนกัน เวลาผ่านไปสักระยะพวกเขารอน้องสาวจนพระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้วจนสงสัยว่าน้องสองคนนั้นไปทำอะไรนานแบบนี้แต่แล้วประตูทางเข้าโรงพยาบาลเปิดออกก็ทำให้ทุกสายตาหันมามองกันเป็นตาเดียวกันด้วยความเอ็นดูของร่างเล็กที่กำลังเดินมาตามทางทั้งสองคนรู้สึกเลยว่าพวกผู้ใหญ่ต่างมองมาทางพวกเธอทำไมจนพวกเธอเดินตรงมาหาพี่ชายที่อยู่ริมถนนห่างตาของพวกเขาก็เห็นผู้คนมองมาทางนี้ก่อนที่จะเห็นว่ามองอะไรจนพวกเขาก้มมองต่ำก็เห็นร่างเล็กจูงมือเดินมากัน

        “มาแล้วค่ะ พี่คะ”

        “พวก...พวกเธอ!!!”

        ทั้งสามมองร่างเด็กน้อยที่คุ้นเคย ทำเอาพวกเขานั้นรู้สึกถึงความรู้สึกที่พวกผู้ใหญ่เห็นเด็กน้อยน่ารักตรงหน้าในทันใด

        ‘น้อง...น้องเล็กทั้งสองน่ารักมากกกกกกก!!’ ทั้งสามคนคิด

        โพรทาเลียเห็นสายตาที่ไม่พึ่งประสงค์ของพี่ทั้งสามทำเอารู้สึกเลยว่าไม่ควรอยู่ร่างเด็กจริงๆ เพราะตอนเธออยู่ในร่างเด็กตอนฝึก พวกพี่ ๆ ก็เล่นเธอแต่งชุดหลายแบบพอตัวนั้นทำให้กระเป๋าคาดเอวของเธอนั้นมีเสื้อผ้าเด็กเต็มไปหมด

        “นี้ ๆ อย่ามองพวกหนูด้วยสายตาโรคจิตแบบนั้นพี่ชาย!”

        “อืม ๆ” โฟกัสพยักหน้าเบา ๆ อย่างเห็นด้วย

        “อ๊ะ!!”

        ทั้งสามได้ยินคำเตือนนั้นก็ตั้งสติของตนเองแล้วก็ทำหน้าเขินอายกันเล็กน้อย พวกเขาไม่คิดว่าน้อง ๆจะเปลี่ยนร่างเป็นเด็กแล้วยิ่งเป็นตอนเด็กพวกเขานั้นหลงน้อง ๆ ยิ่งกว่าอะไรทำเอาทั้งสามคนต่างพากันซุบซิบกันทันที

        ‘นี่...พี่...พวกเราไม่ได้เห็นสองคนนี้เป็นเด็กมาตั้งนาน...แต่ทำไม...พอมาเจอจริงๆ กับรู้สึกว่าน่ารักกว่าเดิมอีก!’

        ‘นายคิดคนเดียวหรือไง!? อยากเก็บภาพน่ารักไว้สุดๆ’ โอราอุสพูด

        พวกโพรทาเลียเห็นท่าทางพี่ชายที่กำลังซุบซิบด้วยสีหน้าที่ทำเอาเธอไม่ไว้ใจกว่าเดิมเลยนี้สิทำให้พวกเธอจ้องพวกเขาเขม็งจนกระทั่งทั้งสามต้องเข้ามาพูดแก้ตัวกันแล้วพาทั้งสองคนไปยังสถานที่ที่อยากไป ตามเส้นทางนั้นพวกเขามองลอดออกไปทางหน้าต่างก็ได้เห็นป้ายหลุมศพมากมายที่ตั้งเรียงกันเป็นแถวๆ โพรทาเลียเห็นแล้วรู้สึกใจนั้นมันเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะความรู้สึกวูบวาบข้างในนั้นมันทำให้เหมือนหัวใจจะหลุดออกมา รถแท็กซี่จอด ณจุดหนึ่งของถนน พวกพี่จ่ายเงินค่าแท็กซี่เสร็จก็พากันลงจากรถที่ขับออกไปอย่างรวดเร็วพวกเขามองทางตรงหน้า พวกพี่ ๆไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาอีกหลังจากเมื่อห้าปีก่อนที่เคยมา

        “ไม่นึกว่าจะได้กลับมาอีก...” โอราอุสเอ่ยพูดขึ้น

        “จริง...”

        สองแฝดเอ่ยตอบด้วยสีแผ่วเบาบรรยากาศตอนนี้เหมาะกับการที่ผีจะออกมาได้ตลอดเวลาทำเอาทั้งสองคนขนลุกจนขนแขนตั้งไปหมด โพรทาเลียได้ยินคำพูดของพี่ ๆก็ขมวดคิ้วอย่างตกใจกับคำพูดนั้นของคนเป็นลูก

        “นี่ พวกพี่ไม่ค่อยมาหาพ่อเลยเหรอ?”

        โพรทาเลียเงยมองพวกพี่ด้วยสายตาอันไม่ชอบใจกับคำพูดนั้นเธอขยับมือไปแตะกำไลพร้อมกับกดปุ่มตรงกลางลูกแก้วสีเขียว ร่างกายของเธอก็ขยายใหญ่ขึ้นจนกลับสู่ร่างกายวัยรุ่นเธอกอดอกมองพี่ชายทั้งสามทำให้อีกสองคนที่เงียบหันไปทางอื่นก่อนที่เอเดอร์จะตอบให้

        “ไม่นะ...พวกเราไม่อยากอมทุกข์ตลอดไปนี่น่า...เลยไม่ได้มาหานะ...”เอเดอร์เอ่ยตอบแบบนั้นแต่เขาก็รู้สึกขนลุกกับสายตาของน้องสาว ก่อนจะหันไปเปลี่ยนเรื่องบทสนทนาทันที “อ้าว...กลับร่างเดิมแล้วเหรอ?”

        “ทำไม? ฉันไม่อยากอยู่ร่างเด็กไปตลอดหรอกนะ!เปลี่ยนเรื่องเร็วจริง ๆ” โพรทาเลียชักสีหน้าใส่พี่ชายก่อนจะหันตัวไปข้างหน้าแล้วเดินนำไปในทันที

        “ซวยล่ะ พี่ทั้งสามคน ทำพี่โพรทาเลียโกรธได้นี่เก่งนะ!”โฟกัสพูดเยาะเย้ยพี่ๆ แล้วเดินตามพี่สาวทันที

        “อึ้ก!!”

        ทั้งสามคนได้ยินถึงกับช็อกไปชั่วขณะก่อนที่โอราอุสจะคืนสติหันไปมองน้องสาวทั้งสองที่เดิมนำตัวเขาก็รีบเดินตามทันที

        “เห้ย! เดียวสิ! พวกเธอรู้ทางหรอกนั้น!!”

        คำพูดของพี่ชายเธอไม่สนใจว่าทางที่จะไปหลุมศพพ่อไปทางไหนแต่มีบางอย่างกำลังดลจิตดลใจให้เธอตามไปเส้นทางข้างหน้ากลิ่นอายอันแสนคุ้นเคยกลิ่นอายของท้องทะเล กลิ่นลม กลิ่นทราย กลิ่นน้ำกลิ่นธรรมชาติที่พัดผ่านมาตามเส้นทาง เธอเดินไปเรื่อย ๆจนมาถึงจุดจุดหนึ่งก็เห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่แถวหลุมศพหนึ่งโพรทาเลียกำลังจะเดินตรงไปทางที่เงาคนยืนอยู่พวกโอราอุสเห็นก็รีบจับแขนน้องสาวทั้งสองไว้ทันทีจนทำให้โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าให้หยุดทำไม

        “หยุดทำไมนะ?”

        “ก็...คนคนนั้น...”

        “ไม่นึกว่าเขาจะมานะ...”

        “ใครนะคะ?” โฟกัสมองพี่ ๆ อย่างสงสัย

        “ก็…” พวกพี่ชายต่างพากันหลบหน้าด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

        ท่าทางของพวกเขาทำให้โพรทาเลียสงสัยจนต้องหันกลับไปมองเธอใช้สายตานั้นจับจ้องไปทางเงาคนกำลังยืนอยู่หน้าหลุมศพเธอพินิจสักครู่ก็เห็นออร่าอันคุ้นเคยออร่าสีทองผสมกับออร่าสีเขียวน้ำเงินก็ทำให้เธอรู้ว่าบุคคลนั้นคือใครจนเธอหันกลับมามองพี่ทั้งสามคนแล้วเอ่ยด้วยคำถามอันโง่เง่าที่เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นกัน

        “นี่ พวกพี่กลัวปู่เหรอ?”

        “!?” พวกพี่ชายสะดุ้งทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

        “ปู่?” โฟกัสได้ยินก็ตกใจเล็กน้อยกับคำพูดของพี่สาว“หมายความว่าไงนะ?”

        “ก็...ก็แบบว่า...”

        “แปลว่าก่อนหน้าต้องมีเรื่องอะไรใช่ไหม?พวกพี่ถึงกลัวปู่นะ...”

        “ใช่...”

        “เราเคยปฏิเสธ...การทำภารกิจเข้านะ...เลยทำเอาเขาโกรธเหมือนกัน...แต่ทำไงได้ล่ะ...มีคนตายมากขึ้น...จนพวกเรานั้น...”

        “ไม่อยากตายเหมือนกันนะ...”

        “จะบ้าหรือไง!? เราเป็นลูกเทพนะ!!ความตายมันมาได้ตลอดนะ!!”

        โพรทาเลียตะโกนใส่พี่ชายทั้งสามไม่นึกว่าพี่ชายในโลกนี้จะขี้กลัวว่าพวกพี่บนโลกของเธอแต่เธอก็ต้องทำใจสักครู่เพราะโลกนี้กับโลกเธอต่างกันมันก็ต้องมีความรู้สึกและความนึกคิดต่างกันออกไปเธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปล่อยออกมาอย่างช้า ๆ

        “ฮู่ว!...เอาล่ะหนูเข้าใจว่าต้องมีการกลัวตายมั้งล่ะ...แต่เราจะไปหลุมศพพ่อ! เลิกปอดแหกซะที!!” โพรทาเลียพูดพร้อมกับเดินตรงไปข้างหน้าทันที

        “ไม่ได้ปอดแหกนะ!!”พวกพี่ชายต่างพูดแล้วเดินตามอีกฝ่าย

        โฟกัสที่มองอยู่ข้างหลังก็ส่ายหัวเบา ๆกับพี่ของเธอที่ทำตัวเป็นเด็กกันเหลือเกิน เธอเดินตามพวกพี่ที่เดินนำโพรทาเลียเดินไปตามทางที่เริ่มมืดแบบสุด ๆจนเธอใกล้เข้ามาถึงตัวผู้เป็นปู่ที่มีสีผมอันดั่งชายหนุ่มวัยสามสิบกว่า ๆเธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นต่างจากปู่ของเธอที่ดูไม่แก่เธอก้มโค้งเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมา

        “ยินดีที่ได้พบกันเจ้าค่ะ ท่านเทพแห่งท้องทะเลท่านโพไซดอน!”

        “หือ...?”

        คำทักทายของอันเสียงแหลมทำให้โพไซดอนคิดไม่ถึงว่าจะได้รับคำทักทายแบบนั้นจากบุคคลที่เป็นถึงหลานสาวของเขาก่อนที่เขาจะหันไปมองก็ได้เห็นหลาน ๆ ทั้งห้าคนของเขา

        “ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะมาที่แห่งนี้กัน...ในเวลายามเย็นเช่นนี้สายเลือดของข้า!”

จบตอนที่ 103 โปรดติดตามตอนที่ 104ต่อไป