สามวันต่อมา
รายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าใช้หอสมุดชั้นนอกถูกประกาศอย่างเป็ทางการ
ศิษย์นอกหลายร้อยคน
มีเพียงยี่สิบสามคนเท่านั้นที่ผ่านเกณฑ์
และชื่อของหลินเย่
ก็อยู่ในรายชื่อนั้น
...
"ยินดีด้วย!"
ซ่งเหวินรีบวิ่งเข้ามา
บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจริงใจ
"ในที่สุดเ้าก็ได้เข้าไปเสียที"
หลินเย่ยิ้มบาง
"ก็แค่มีโอกาสได้อ่านตำราเพิ่มขึ้นเท่านั้น"
"พูดง่ายนัก!"
ซ่งเหวินหัวเราะ
"ข้าได้ยินมาว่า แม้จะเป็หอสมุดชั้นนอก แต่มีตำราเก็บไว้หลายพันเล่ม"
"คนธรรมดาไม่มีทางได้แตะต้องเลย"
...
หอสมุดชั้นนอก
ตั้งอยู่บริเวณตีนเขาทิศตะวันออก
ตัวอาคารสร้างจากไม้จันทน์โบราณ
แม้จะไม่ใหญ่โตเท่าหอตำราหลักของสำนัก
แต่ก็ให้ความรู้สึกสงบและเก่าแก่
หน้าประตู
ชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
ดวงตาปิดสนิท
ราวกับหลับใหลมานานหลายปี
ไม่มีผู้ใดสนใจเขามากนัก
เพราะทุกคนรู้ว่า
นั่นคือผู้ดูแลหอสมุด
ลุงเฒ่าซู
...
"พวกเ้าที่เข้ามาครั้งแรก"
เสียงแหบแห้งดังขึ้นโดยที่เ้าของเสียงยังไม่ลืมตา
"กฎมีเพียงสามข้อ"
"ห้ามนำตำราออกไป"
"ห้ามทำลายตำรา"
"ห้ามส่งเสียงดัง"
"ผู้ฝ่าฝืน...ออกไปตลอดกาล"
ทุกคนรีบพยักหน้า
...
เมื่อก้าวเข้าสู่ด้านใน
กลิ่นกระดาษเก่าแก่ก็ลอยเข้ามา
ชั้นหนังสือไม้เรียงรายสุดสายตา
แม้ส่วนใหญ่จะเป็วิชาระดับพื้นฐาน
แต่สำหรับศิษย์นอก
นี่คือคลังสมบัติล้ำค่า
...
หลินเย่ไม่ได้ตรงไปยังชั้นวิชาการต่อสู้
ตรงกันข้าม
เขาเดินไปยังหมวดบันทึกภูมิศาสตร์
และประวัติศาสตร์ของโลกผู้ฝึกตน
เขาอยากรู้
ว่าโลกภายนอกสำนักเมฆาครามเป็เช่นไร
มีผู้คนแบบไหน
และเส้นทางของผู้ฝึกตนนั้นกว้างใหญ่เพียงใด
...
"หืม?"
ชายชราหน้าประตูค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย
มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
"เด็กคนนี้..."
"น่าสนใจ"
...
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม
คนส่วนใหญ่ต่างเลือกวิชาต่อสู้หรือเคล็ดลมปราณ
แต่หลินเย่กลับอ่านตำราประวัติศาสตร์แทบทั้งหมดของชั้นแรก
เขาเพิ่งรู้ว่า
สำนักเมฆาคราม
เป็เพียงหนึ่งในหลายสิบสำนักของแคว้นเทียนเฟิง
และแคว้นเทียนเฟิงเอง
ก็เป็เพียงส่วนเล็ก ๆ ของดินแดนตงโจว
โลกภายนอก
กว้างใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก
...
ก่อนกลับ
เขานำตำราไปเก็บเข้าที่เดิมอย่างเป็ระเบียบ
ลุงเฒ่าซูเหลือบตามอง
"เด็กน้อย"
"เหตุใดไม่เลือกวิชาต่อสู้?"
หลินเย่ชะงัก
ก่อนตอบอย่างจริงใจ
"ข้ายังอ่อนแอเกินไป"
"หากไม่เข้าใจโลกใบนี้ก่อน"
"ต่อให้ได้วิชาชั้นสูงมา ก็คงใช้มันได้ไม่ดี"
ชายชราหัวเราะเบา ๆ
"ไม่เลว"
"คนหนุ่มสมัยนี้ น้อยคนนักที่จะอดทนได้เช่นเ้า"
...
คืนนั้น
หลินเย่กลับห้องพัก
ในหัวเต็มไปด้วยเื่ราวจากตำรา
เป็ครั้งแรก
ที่เขารู้สึกว่า
โลกใบนี้
กว้างใหญ่กว่าูเาเมฆาครามหลายหมื่นเท่า
และตนเอง
ยังเป็เพียงฝุ่นผงเม็ดเล็ก ๆ เท่านั้น
1K
