ผมไม่ได้กลับบ้านรอให้หยุดติดต่อกันหลายวันก่อนครับ โทรหาพี่ธันมันบ้าง แต่ไม่ได้บ่อยมากไอ้เต้ก็เหมือนกัน บ้านผมกับมันอยู่คนละอำเภอ ผมก็ติดรถมันกลับได้แต่บ้านมันถึงก่อน ผมต้องต่อรถตู้เข้าบ้านอีก 30 สิบโลกว่าจะถึง
วันหยุดผ่านไปไวครับ เช้าวันจันทร์อีกแล้วเบื่อจริง ยังเล่นเกมไม่จุใจเลย เฮ้ออ
“เร็วดิมึง แบบนี้ทุกวัน นี่ถ้าไม่มีกูจึงจะทำไง”
ไอ้เต้มันเร่งขณะที่เดินลงบันไดมา
“กูก็เอารถมาดิ มอไซค์กูก็มี”
กูไม่ง้อหรอก แต่ตอนนี้ก็เกาะมันไปก่อน ผมี้เีนะทุกเื่แหละยกเว้นเื่กินกะเกมมันเป็วิถีของผมอีกข้อโชคดีที่ผมความจำค่อนข้างดี อ่านหนังสือรอบเดียวก็พอจะทำข้อสอบได้แต่ไม่ได้คะแนนดีมากนะ เอาแค่พอผ่านๆ
พวกเราใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงครับหอไม่ได้ไกลมาก แล้วก็เข้าห้องเรียน เอาจริงๆ ผมก็ไม่ค่อยโดดเรียนนะ เข้าไปนั่งฟังจดบ้างหลับบ้าง ความรู้จะได้เข้าหัวบ้างแต่ผมไม่เล่นเกมในห้องเรียนนะเป็เด็กดีใช่มั้ยล่ะ ก็ดีเหมือนหน้าตาแหละครับ เฮ้อ พูดแล้วก็เขินเอง
ในที่สุดการเรียนภาคเช้าก็จบลง ผมกะไอ้เต้เดินมากินข้าวด้วยกันผมกับมันเรียนตัวเดียวกันครับ ปี 1ต้องเรียนวิชารวมที่ตึกรวมทั้งหมด ไม่เหมือนปีอื่นที่อาจจะลงเรียนไม่เหมือนกันผมยังไม่มีเพื่อนในสาขา อยู่แต่กับไอ้เต้ แต่ผมก็ชินนะทำอะไรคนเดียวก็ได้กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียวแต่ผมไม่ค่อยชอบดูหนังเท่าไร ซื้ออของคนเดียว ตอนม.ปลายก็มีเพื่อนสนิทคนเดียวคือไอ้เต้นี่แหละ ไม่ใช่เพื่อนไม่ครบแต่ไม่ครบใคร อันนี้ล้อเล่นครับ จริงๆกูรู้จักแหละหมดแหละ แต่ไม่ค่อยสนิทมากหลายคนก็หลายเื่
Rrrrrrrrrrrrr พี่ออมครับแกไลน์มา
ออมสิน
มึงเลิกกี่โมง
MarchMeen
สี่โมงพี่มีไรเปล่า
ออมสิน
ไปกินข้าวกูเลี้ยง
MarchMeen
ได้คร๊าบบบบที่ไหนอะพี่
ออมสิน
หน้ามอ มึงรอตึกรวมเดี๋ยวเลิกกูแว้นไปรับ
MarchMeen
เคพี่
“ไอ้เต้ พี่ออมนัดกูกินข้าวเย็น มึงจะไปมั้ย”
ผมถามขณะที่กำลังจ้วงข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักที่โรงอาหารคณะผมไม่ชอบกินต้นหอมผักชี แต่สั่งแบบไม่ใส่ผัก กลัวแม่ค้าตบที่เื่มากโรงอาหารที่นี่ ดีนะครับ ที่นี่อร่อยและราคาถูก ของกินเยอะมาก มันเป็์จริงๆแต่คนเยอะฉิบหาย ต่อแถวนานโคตร ผมยืนรอจนเมื่อยแล้วเมื่อยอีก แต่แม่ค้าแกทำเร็วนะ
“ห๊ะ ไม่ไปดิ สายรหัสมึง ไม่ใช่สายกูแล้วเมื่อคืนพี่วิทย์ไลน์มาบอกว่าวันนี้ลุงรหัสกูเข้าช็อปพี่วิทย์แกจะพากูไปแนะนำให้รู้จัก”
มันแลกไลน์แลกเบอร์กะพี่มันั้แ่ไปเอาของที่รถแล้วพี่มันก็ดีนะ ขนชีทเรียนมาให้ั้แ่วันแรกที่จับสายรหัสเลย ขนมไม่ค่อยมีมากมีแต่มาม่า ปลากระป๋อง อันนี้ของมันต้องมี พี่แกบอกว่ามันเป็วิถีของเด็กหออันนี้ไอ้เต้เล่าให้ฟังครับ
“เออ กูก็ถามตามมารยาทอะ” ผมเบะปาก
“มีเหรอ มารยาทมึงอะ กูไม่เคยเห็นเลย”
“มันเป็ แอบสแต็ค มึงมองไม่เห็นหรอก”
ผมก็แถไปเรื่อยผมไม่เคยมีมารยาทกับมันเลยนะ คือมันสนิทมากไง จนไม่ต้องเก๊กกันแล้วมันเองก็เหมือนกัน
“เหรอออ”
เสียงมันตอแหลมากน่าถีบจริงๆมึงนี่
“เร็วๆเข้ามึงเดี๋ยวไปเรียนอีก กูปวดเยี่ยว”
ไอ้หน้าหล่อพูดหน้าตามันก็ดีนะแต่นิสัยก็กากๆ หน่อย เหมือนผมแหละ เลยคบกันได้
“เออ ไป”
เราสองคนเดินไปที่ตึกรวมเพื่อรอเข้าเรียนวิชาภาคบ่ายสามชั่วโมงรวด นั่งจนปวดตูดกันไปครับ หลังจากเลิกคลาสผมก็มายืนรอพี่ออมที่หน้าตึกแกไลน์มาบอกว่ากำลังมา ไอ้เต้มันยังไม่ไปช็อปลุงรหัสมัน ยืนอยู่กับผมสาวๆที่เดินผ่านไปมาก็มองมาที่มันนะ แต่มันไม่ค่อยสนใจ มันไม่เ้าชู้เท่าไรสู้ผมไม่ได้หรอก แต่มันเคยมีแฟนนะตอนม.ปลาย สวยด้วยแต่เลิกกันเพราะสาวเ้าสอบติดที่เชียงใหม่ ระยะทางห่างไกล รักก็เลยไปไม่รอด
“ดีพี่ หิวจะตายแล้ว”
พี่รหัสผมแว้นHonda Scoopy สีฟ้ามาจอดหน้าตึกรวม พี่แกถอดหมวกกันน็อคออกผมก็ทักทาย
“สัด เห็นหน้ากูเป็ของกินรึไง มึงนี่”
แล้วพี่แกก็หันไปทักทายไอ้เต้
“ไงมึง เห็นพี่แทนว่าวันนี้ลุงรหัสมึงเข้านี่”
ด่ากูเสร็จก็หันไปถามไอ้เต้ รักกูมากอะ พี่รหัสกู
“สวัสดีครับพี่ออมเดี๋ยวผมก็กำลังจะเข้าไปช็อปพอดีครับ”
มันก้มหัวให้พี่ออมเป็เชิงทักทายและตอบคำถามพี่มันมันมองตาพี่เขาตลอดเลย เอ๊ะไอ้นี่ ยังไงหว่า
“ไอ้มีน ขึ้นรถดิมึง หิวไม่ใช้เหรอแต่กูไม่มีหมวกกันน็อคอีกใบว่ะ เอาของกูไปใส่ก็ได้”
พี่แกทำท่าจะถอดให้ซาบซึ้งครับ น้ำตาจะไหล จริงๆพี่มันก็รักน้องแหละ
“ไม่เป็ไรพี่ ผมไม่ใส่หรอก เดี๋ยวไม่หล่อ”
พูดแล้วก้ขึ้นซ้อนท้ายพี่แก
“ช่างกล้านะมึง”
กวนตีนเหมือนกันนะครับพี่แกแต่ก็น่ารักดี เหมือนทอมหน้าตาน่ารักๆ
“ไปได้แล้วมึง”
ผมหันไปบอกไอ้เต้ พี่ออมก็ออกรถโดยมีผมซ้อนท้ายไปขี่ไปไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงร้านชาบูหน้ามอ คนเยอะครับ ผมหิวแล้วด้วยแต่ดีที่พี่ออมโทรจองไว้แล้ว พอเข้าไปใน้รานก็มีโต๊ะ แล้วเราก็ลงมือกินกันที่นี่เป็แบบบุฟเฟ่ มีของกินให้เลือกมากอยู่เหมือนกันพี่ออมกินเก่งนะเห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ แต่ผมนี่ฟาดเรียบเหมือนกันครับ
“หอมึงไกลมั้ย เดี๋ยวกูไปส่ง”
พี่ออมจ่ายตังแล้วเดินออกมาจากร้านถามถึงหอพักผม
“อ๋อ ผมอยู่หอ XXX หน้ามอ อะพี่”
ผมบอกชื่อหอไปมันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ซักเท่าไร
“ทางผ่านหอกู เดี๋ยวกูแวะไปส่ง”
พี่ออมบอกผมควักมือถือมาไลน์บอกไอ้เต้ไว้ เดี๋ยวมันห่วง เห็นมันปากร้ายแบบนั้นแต่มันห่วงเพื่อนครับผมบอกแล้วว่ามันเหมือนพี่คนที่สองของผมอีกที
“ขอบคุณมากนะพี่ เลี้ยงชาบู แล้วยังไปส่งหออีกหมดหลายตังเลย”
“ไม่เป็ไรตังที่เลี้ยงมึงก็ของพี่แทนแล้วก็ของพี่ปี 4 ด้วยพวกพี่แกไม่ว่าง แต่พี่แทนแกบอกกว่าวันหลังจะพาไปเลี้ยงเหล้าหลังมอ”
นี่หละครับวิศวะกับเหล้ามันของคู่กันผมก็กินบ้างนะ แต่เป็เบียร์ เคยกินเหล้าแล้วเมาอ้วก เข็ดเลย
“เออพี่ ผมยังไม่มีไลน์พี่แทนเลย ลืมขออะ”
“เออ เดี๋ยวกูดึงเข้าไลน์กลุ่มสายรหัสเรา มีกูลุงรหัสมึงพี่แทน แล้วก็ปู่รหัสมึงพี่เอ้ปี 4”
เออ ดีวุ้ยง่ายดี
“ผมยังไม่เคยเห็นพี่ปี 4 เลยอะ”
ผมสงสัยอยู่ที่นี่มาสองอาทิตย์แล้วยังไม่เจอปู่รหัสเลย
“อ่อ เขายุ่งๆ ทำงานส่งอาจารย์ ทำโปรเจคเห็นว่าต้องเตรียมหาที่ฝึกงานอีก”
พี่รหัสผมตอบได้ยินแล้วอยากจะบ้า พอตอนปี่ 4 กูจะรอดมั้ยว้า ยุ่งขนาดนั้น เฮ้ออเศร้ารอั้แ่ปี่ 1 เลยผม
“สายเราดีนา บ้านพี่แทนมีค่ายมวยด้วยกูไปฝึกอยู่ เดี๋ยววันหลังจะพามึงไป แล้วพี่เอ้บ้านมันมีอู่ซ่อมรถรถกูนี่ปะยางฟรีประจำ”
แสดงว่าบ้านพี่ๆแกอยู่แถวนี้อะดิแต่รถพี่มึงยางรั่วบ่อยขนาดไหนวะเนี่ย ไว้ใจพี่มึงขี่ให้กูนั่งได้มั้ยเนี่ยจะว่าไปพึ่งได้มั้ยเนี่ย พี่รหัสกู ตัวก็เล็กๆ เตี้ยกว่ากูอีก
“มึงไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น พึ่งกูได้นะมึงไม่มีรถใช่มั้ยยืมของกูได้”
สงสัยพี่แกรู้ทันดักคอไว้ก่อน
“เปล๊าพี่ หน้าตาพี่ออกจะน่าเคารพผมเชื่อว่าพึ่งได้แน่นอน คอนเฟิร์ม”
ผมเสียงสูงฟังแล้วรู้เลยว่าตอแหลแน่
“มึงนี่กวนตีนเนอะไม่เข้ากับหน้าเหมือนพี่แทนว่าจริงๆ”
อีกละ (-_-) ยุ่งกะหน้ากูอีกละ
“อ้าวไปดิ เดี๋ยวกูไปส่งต้องกลับไปเก็บงานที่มออีก”
ห๊ะปีสองก็เรียนหนักแล้วเหรอวะ วัยรุ่นเซ็ง ว่าแล้วก็ขึ้นรถซ้อนท้ายพี่มันไปผมบอกทางไปหอ และแล้วเราก็มาถึงหน้าหอ น่าจะใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีอีกนั่นแหละดีวุ้ยใกล้ดี วันหลังชวนไอ้เต้ไปกินมั่งดีกว่า ผมนี่สายแดกเลย ขอบอก
Rrrrrrrrrrrr
“ว่า มึง”
ไอ้เต้ครับมันโทรไลน์มา
[กูเห็นไลน์มึงแล้ว ถึงยังวะ พี่กูชวนไปกินเหล้าหลังมอ มึงไปมั้ย? กูวนรถไปรับ]
“ม่าย กูถึงแล้ว พุงจะแตก จะเล่นเกมต่อด้วยอีกอย่างสายมึงไม่ใช่สายกู”
ผมยืมคำพูดมันมาใช้
[เออ เชี่ย จำจริงนะมึงเนี่ย กูคงกลับดึก]
ผมกับมันมีกุญแจคนละดอกไม่ต้องกลัวเข้าห้องไม่ได้
“เออ แค่นี้”
ผมวางสาย ไขประตูเข้าห้องไป ห้องผมกว้างนะ มีเตียง 2 เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ 2ตัว เก้าอี้ 2 ตัว ห้องน้ำในตัว มีระเบียงตากผ้า มีทีวี ตู้เย็นส่วนผ้าก็เอาไปซักที่ชั้นล่างมีเครื่องหยอดเหรียญ 30 บาทผมเลยต้องเก็บเหรียญ 10 ไว้เยอะๆ หอผมอยู่ชั้น 3 ห้อง 307 ไม่มีลิฟท์ เดินไม่เหนื่อยมาก ผมหารค่าหอค่าน้ำ ค่าไฟ กับไอ้เต้คนละครึ่ง ผมอาบน้ำไม่นานหรอก 5นาทีได้มั้ง รวมๆแล้ว อาบน้ำแปรงฟันไม่ถึง10 นาที ไม่เหมือนไอ้เต้อาบนาน สงสัยสกปรกมากไงผมอาบเร็วเพราะตัวสะอาดอยู่แล้ว บางวันสะอาดมากเลยไม่อาบไม่รู้ว่าจะคุ้มกับค่าน้ำผมที่เสียไปรึเปล่า
ว่าแล้วก็รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสงแล้วะโขึ้นเตียง เล่นเกมต่อไปครับ เล่นไปเล่นมาเผลอหลับตื่นมาอีกทีได้ยินเสียงอาบน้ำในห้องน้ำ ส่งสัยไอ้เต้กลับมาแล้ว เปิดมือถือดูนาฬิกาเที่ยงคืนสี่สิบสามนาที ก็ไม่แปลก กินเหล้าก็ต้องประมาณนี้แหละครับไอ้เต้มันเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยเสื้อบอล กางเกงบอล แต่คนละสีผมกับมันนี่แฟนบอลตัวยง ทั้งเล่นเป็นักกีฬาโรงงานเรียน ชอบดูบอล ผมว่ามันเท่ดีเป็ผู้ชายเล่นบอลแต่ไอ้เต้มันก็เก่งนะ ตีกลองเป็ด้วยผมนี่ดนตรีไม่เอาไหนเล่นไม่เป็ซักอย่าง แต่ผมเล่นเกมเก่งนะไม่รุมันเป็ความสามารถพิเศษมั้ย
“ไงมึง เพิ่งกลับเหรอวะ”
ผมถามไอ้เต้ที่เดินไม่ค่อยตรงทางแล้ว มันก็ะโขึ้นเตียงของมัน
“เออ แม่ง สายกู สายแข็งเลย สั่งเหล้ากันทีเหมือนสั่งมาอาบอะ”
ไอ้เต้มันพูดทั้งที่นอนคว่ำหน้าหมดสภาพคนหล่อ
“เออ ลุงรหัสกู ก็จะชวนไปแดกหลังมออยู่เหมือนกัน”
ผมก็เล่าให้มันฟังตามที่พี่รหัสบอก
“เออ พี่ปืนลุงรหัสกู เพื่อนพี่แทนลุงมึงอะ โคตรเจ๋ง”
มันพูดโดยที่หน้ามันยังบี้อยู่กับหมอน
“เจ๋งยังไง มีเขาบนหัวเหรอ”
เจ๋งจริงนะเออเอาไปออกงานวัดได้ รวยเลยนะ
“ฟาย ไม่ใช้เว้ย มึงนี่ พี่เขาแม่งโคตรหล่อหุ่นดีกล้ามโต ใส่ต่างหู ไว้หนวดเครา เรียนเก่ง ขับแลนด์โรเวอร์ แถมคอแข็งอีกโคตรเท่อะ ไอดอล กูเลย”
มันพรรณนาถึงลุงรหัสมันมึงเป็แต๋วหรอ แล้วไอ้ใส่ต่างหู ไว้หนวดเครานี่เจ๋งเหรอวะ กูงง
“ลุงรหัสกูก็ใส่ต่างหูเหอะ สกินเฮดด้วยมีค่ายมวยอีก ปู่รหัสกูมีอู่ซ่อมรถ พี่กูไปซ่อมฟรีประจำ”
นี่เลยคุยทับถมของกูเจ๋งกว่าเห็นๆ
“เชี่ยแม่ง ขี่คุยว่าแต่มึงเจอปู่รหัสแล้วเหรอ กูยังไม่เคยเจอของกูเลย”
ไอ้เต้มันบ่น
“หึยัง พี่กูเล่าให้ฟัง”
ก็จริงอะแต่เดี๋ยวก็ได้เจอ ชาตินี้แหละ ใช่เปล่าวะ ได้ยินว่ายุ่งฉิบหาย
“ห่า นึกว่าเจอแล้ว พี่กูว่าปี 4 งานเยอะ แต่ก็ยังฝากตังมาเลี้ยงเหล้า”
อืมเหมือนปู่กะลุงรหัสกูเลย งานเยอะแต่ก็ยังไม่ทิ้งน้อง
“เออ กูนอนก่อนปวดหัวสัดๆ”
ไอ้เต้นอนไปแล้ว ผมก็นอนบ้างดิรอไร พรุ่งนี้เรียนเช้าอีก ชีวิตมหาวิทยาลัยของผมได้เริ่มขึ้นแล้วครับ4 ปีที่จะต้องดำเนินชีวิตด้วยตัวเองโดยที่ไม่มีพี่ชายคอยช่วยเหลือ แต่ผมมีเพื่อนเต้มีพี่รหัสที่ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้ มีลุงรหัสดูโหดๆ แต่อาจจะใจดี น่าจะรอด
ชีวิตจะเป็แบบไหน คงต้องเลือกเอา ก็ตัวของเราก็ใจของใครของมัน (แต่ต้องมีตังนะ)
3K
