เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 265 : กลับบ้านไปเอาผลึกวิญญาณมา

ได้ยินเสียงของปู้หลี่เกอ ปู้ฉืออีค่อยดึงสติกลับคืนมาได้

นางสูดลมหายใจเข้าลึก เผยความตั้งใจอันแน่วแน่

ไม่ใช่แค่หมื่นผลึกวิญญาณหรือยังไง?

ถึงกับสามารถเสริมศักยภาพได้ อย่าได้พูดถึงหนึ่งหมื่นผลึกวิญญาณ ต่อให้เป็นหนึ่งแสนหรือหนึ่งล้านมันก็คุ้มค่า!

หากสัตว์ประหลาดเฒ่าที่เจออาการตีบตันทราบว่ามีของเช่นนี้ในทวีปเทียนหลัน ครานั้นเกรงว่าจะเร่งรีบมาเยือนที่แห่งนี้อย่างสุดแรงเกิด

วัตถุที่สามารถเพิ่มพลังชีวิต มันก็ทำได้เพียงยืดชีวิตออกไป

กระนั้นหากศักยภาพเพิ่มพูนขึ้น นั่นหมายความถึงความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด!

น้ำแร่นี้ต้องซื้อมาครอบครองให้ได้!

ปู้ฉืออีเผยดวงตาแน่วแน่

“เจ้าเคยพบเจออะไรที่เสริมศักยภาพให้ได้หรือไม่?” ปู้ฉืออีกล่าวถาม

ปู้หลี่เกอและเจียงเฉิงจวินจึงชะงัก

ถัดจากนั้นดวงตาคนทั้งสองค่อยเบิกกว้าง

คล้ายว่าทั้งสองจะทราบอะไรบ้างแล้ว

“ซื้อ! ต้องซื้อ!” เจียงเฉิงจวินสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกล่าวออกอย่างหนักแน่น

ปู้หลี่เกอเริ่มอ่านสรรพคุณของน้ำแร่

ไม่ช้าทั้งสองจึงเผยเสียงหัวเราะยินดี

“น้ำแร่มีขายวันละสิบขวด และจะมีเข้ามาเติมใหม่ทุกวัน! ตลอดชั่วชีวิตมันสามารถส่งผลได้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น!”

ปู้ฉืออีและเจียงเฉิงจวินเผยดวงตาเบิกกว้าง ขณะนี้ถึงกับเร่งรีบตรวจสอบข้อมูลที่ลืมอ่าน

หลังหอบหายใจครู่หนึ่ง ปู้ฉืออีจึงค่อยเผยยิ้มขมขื่น “ควรทราบว่าของดีนั้นมีขีดจำกัด”

“เป็นเช่นนั้น” เจียงเฉิงจวินพยักหน้ารับเห็นพ้อง “หากสามารถเพิ่มพูนได้ไร้ขีดจำกัด เช่นนั้นไม่ใช่แค่นอนเฉยๆก็ได้เป็นขอบเขตราชันหรอกหรือ?”

“ว่าไปแล้ว พี่หญิงนำผลึกวิญญาณมาพอหรือ?” ปู้หลี่เกอใช้มือจรดคางตนเองกล่าวคำถาม

สีหน้าของปู้ฉืออีจึงแข็งค้าง

ทางด้านเจียงเฉิงจวินก็เป็นเช่นเดียวกัน

คนปกติที่ไหนจะพกพาผลึกวิญญาณนับหมื่นเดินเพ่นพ่านไปทั่ว?

ทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างมากก็พกมาเพียงไม่กี่ร้อยผลึกวิญญาณ

เหล่านี้ล้วนนำมาใช้จ่ายภายในร้านต้นตำรับทั้งสิ้น

โดยปกติแล้วเมื่อออกมาพร้อมปู้ฉืออี ปู้หลี่เกอไม่พกผลึกวิญญาณมาด้วยซ้ำ...

“งั้นทำยังไง?” เจียงเฉิงจวินกล่าวถามขณะมองคนทั้งสอง

“ยังจะทำอะไรได้? รีบกลับบ้านไปเอามา!” ปู้ฉืออีกล่าวบอกเร่งร้อน

หนึ่งหมื่นผลึกวิญญาณ กล่าวได้ว่าเป็นจำนวนที่ค่อนข้างมาก

กระนั้นสำหรับคฤหาสน์ขุนนางใต้ หากกัดฟันสักเล็กน้อยย่อมนำออกมาใช้จ่ายได้

“กลับไปเอาตอนนี้?” เจียงเฉิงจวินเผยสีหน้าประหลาดใจ

“ใช่!” ปู้ฉืออีพยักหน้า “เสริมศักยภาพตัวเจ้า ยิ่งได้รับเร็วเท่าใดยิ่งดี!”

มันคล้ายได้รับชัยชนะตั้งแต่จุดเริ่มต้น

เหยาซือหยานพบเห็นคนทั้งสามเผยท่าทีเร่งร้อนรีบกลับพร้อมกระซิบกระซาบกัน

ทำให้นางสงสัย

เพิ่งมาถึงก็กลับไปแล้ว?

ผิดปกติ!

ด้วยเพราะรับหน้าที่เสมียนร้าน เหยาซือหยานจึงหยุดคนทั้งสามไว้ “ไปทำอะไรกันหรือ?”

“ไปเอาผลึกวิญญาณ!”

“ว่าไปแล้ว พี่ซือหยานฝากเก็บน้ำแร่ไว้ให้พวกเราด้วย!”

“เดี๋ยวพวกเรากลับมา...”

สิ้นเสียงคนทั้งสามจึงเร่งรีบวิ่งออกจากร้านต้นตำรับไป

ก่อนจะทันสิ้นเสียงด้วยซ้ำ ร่างคนก็หายไปไม่พบเห็นแล้ว

ความเร็วเช่นนี้มันข้องเกี่ยวกับพื้นฐานการฝึกฝน...

เหยาซือหยานนิ่งค้างไม่ทราบควรตอบอะไร

ไปเอาผลึกวิญญาณ?

น่าสนใจ...

กระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเข้าใจ เพราะน้ำแร่นั้นสามารถช่วยเสริมศักยภาพ

ส่วนการเก็บไว้ให้หรือไม่นั้น นางไม่อาจตัดสินใจได้

นางก็แค่เสมียนร้าน เรื่องเช่นนี้ทำโดยไม่บอกเถ้าแก่ได้หรือ?

สำหรับร้านต้นตำรับ ใครมาก่อนก็ซื้อไปก่อน...

ที่ภายนอกร้าน ลั่วฉวนกำลังนอนบนเก้าอี้ได้มองแผ่นหลังคนทั้งสามเร่งรีบเดินทางกลับ ขณะนี้แววตาคล้ายเผยรอยยิ้ม

เขาชื่นชอบลูกค้าที่กระตือรือร้นจะซื้อสินค้า

หากมีลูกค้าเช่นนี้เยอะก็ยิ่งดี...

ตอนที่ 266 : ข้อคาดเดาของจี้อู๋ฮุย

เพราะคิดอยากทราบว่าเถ้าแก่เมื่อวานทำอะไร

ดังนั้นเหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยจึงมาเยือนร้านต้นตำรับแต่เช้าตรู่

กระนั้นเมื่อคนทั้งสองเพิ่งจะเดินเข้ามาในตรอก ร่างเงาสีดำจำนวนหนึ่งพลันพุ่งทะยานออกจากด้านในตรอกต่อหน้า

จี้อู๋ฮุยกวาดสายตามอง พบว่าเป็นสามคนที่คุ้นเคย ขณะนี้จึงเกิดข้อสงสัย

“เหล่าไป่ รบกวนด้วยแล้ว” จี้อู๋ฮุยเผยยิ้ม

“ฮ่าฮ่า ข้าเองก็สงสัยว่าสามสหายน้อยเหล่านี้เร่งรีบไปทำอะไร”

เหล่าไป่เผยยิ้ม

ถัดจากนั้นร่างจึงเลือนหายเชื่องช้า

นี่คือภาพติดตา!

ปู้หลี่เกอที่กำลังเร่งร้อนวิ่ง ทันใดนี้พลันรู้สึกว่าร่างกายเบาโหวงราวกับลอยกลางอากาศ

“องค์เหนือหัวมีเรื่องคิดสอบถาม ขอพาตัวไปก่อนแล้ว” น้ำเสียงเหล่าไป่ดังขึ้น

เจียงเฉิงจวินและปู้ฉืออีพลันสะท้าน ขณะคิดตอบคำใด ร่างสองคนนั้นก็เลือนหายไปแล้ว

มีแต่ปู้หลี่เกอที่คิดอยากร้องออกทว่าไม่อาจร้อง

ทำไมต้องเป็นข้า?

ไม่กี่ชั่วลมหายใจ ภาพการมองเห็นรอบด้านของปู้หลี่เกอค่อยกลับมาชัดเจน

เขาทราบว่าความเร็วลดทอนลง ขณะนี้หยุดนิ่งแล้ว

ถัดจากนั้นจึงรู้สึกคล้ายได้กลับสู่พื้นโลก

ที่เบื้องหน้าคือเหล่าไป่และจี้อู๋ฮุย

“องค์เหนือหัว เหล่าไป่”

แม้รู้สึกไม่พอใจ ทว่าภายนอกปู้หลี่เกอทำได้แต่นอบน้อม

ทั้งสองต่างเป็นบุคคลใหญ่โตขนาดไม่อาจหาเรื่องด้วยได้

“ปู้หลี่เกอ เมื่อกี้รีบร้อนนัก คิดไปทำอะไรกันหรือ?” จี้อู๋ฮุยเผยยิ้มกล่าวถาม

ทราบคำถาม ปู้หลี่เกอทราบดีว่าไม่มีเหตุใดต้องปิดบังเรื่องน้ำแร่

อย่างไรแล้วคนทั้งสองก็กำลังจะไปร้าน อีกไม่ช้าอย่างไรก็ทราบ

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ลังเลพร้อมบอกกล่าวเรื่องราวของน้ำแร่ต้นกำเนิดออกไป

เหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยต่างตื่นตะลึงยามได้ทราบ

น้ำแร่ที่สามารถช่วยเสริมศักยภาพ?

ราคาเพียงแค่หนึ่งหมื่นผลึกวิญญาณ?

นี่มันต่างอะไรกับวางไว้ข้างทางให้ผู้ใดหยิบไปก็ได้?

นอกจากนี้แล้ว สรรพคุณอย่างเสริมศักยภาพนี้ยังไม่เคยได้ยินได้ฟังที่ใดมาก่อน!

นี่มันเป็นเรื่องของเทพเซียนแล้ว!

ไม่ทราบเลยว่าเถ้าแก่ไปหาของศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้นมาจากที่ใด

ทั้งยังมีมากเสียด้วย!

บอกกล่าวตามตรง จี้อู๋ฮุยคาดเดาไว้ในใจบ้างแล้วว่าวันนี้จะต้องเจอเรื่องชวนตื่นตะลึง กระนั้นก็ไม่คิดว่าจะน่าเหลือเชื่อถึงเพียงนี้

ที่เขาคาดเดา คือเถ้าแก่คล้ายจะหลุดมาจากอีกโลกหนึ่งแล้วก็ว่าได้!

มีความเป็นไปได้สูงที่สินค้าในร้านเถ้าแก่จะเป็นเถ้าแก่นำมาจากโลกอื่น!

ต้องกล่าวว่าจี้อู๋ฮุยมีจินตนาการกว้างไกลและแม่นยำ

แม้ว่าความคิดนี้อุกอาจไปบ้าง ทว่าส่วนใหญ่คาดเดาได้ถูก

ของอย่างแท่งเครื่องเทศ โคล่า เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่มีขายในดาวเคราะห์สีฟ้าครามดั้งเดิมที่ลั่วฉวนเคยอยู่...

ดวงตาจี้อู๋ฮุยเผยประกายความคิดพร้อมท่าทีสงสัย “น้ำแร่นี้สามารถเสริมศักยภาพได้งั้นหรือ? สินค้าในร้านเถ้าแก่นับวันยิ่งวิเศษเกินจะกล่าว สรรพคุณมีแต่จะต่อต้านฟ้า”

เหล่าไป่เผยยิ้ม “ถูกต้องแล้ว ตาเฒ่าผู้นี้สนใจยิ่งนัก ไม่ทราบเลยว่าน้ำแร่นั้นจะส่งผลกับผู้เฒ่าชราเช่นพวกเราด้วยหรือไม่”

“ย่อมต้องได้ผล!” ปู้หลี่เกอพยักหน้ารับหนักแน่น

กับสินค้าในร้านต้นตำรับ ปู้หลี่เกอทราบดีว่ามันคือสินค้าที่ใช้ได้กับทุกคน!

ในโลกของการฝึกตน หากกล่าวแล้วยิ่งขอบเขตสูงส่งยิ่งได้รับสรรพคุณของมันลดทอนน้อยลงเท่านั้น

เม็ดยาเหล่านั้นคือสิ่งที่เห็นผลชัดเจนที่สุด

เหมือนดังเม็ดยาฟื้นฟูระดับแรกเริ่ม มันจะช่วยเพิ่มอัตราการฟื้นฟูพลังวิญญาณสำหรับผู้ฝึกตนได้มากสุดที่ขอบเขตจิตวิญญาณ

หากเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตคืนต้นกำเนิดหรือทดสอบเต๋าใช้งาน เช่นนั้นมันจะไม่ต่างอะไรกับลูกอม

ประสิทธิภาพของมันก็ด้อยค่าลงเช่นนี้