สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

   ปกติเธอจะไม่รับทำงานบ้านให้ใคร ลำพังแค่หนังสือ ก็หาเลี้ยงตัวเองได้สบายมากอยู่แล้ว แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่า คุยกับเขาแล้วสนุกดี อีกอย่าง เธอก็สนใจงานพิมพ์ของเขา แถมภายในบ้านของเขายังมีคอมพิวเตอร์ เครื่องพิมพ์ดีดไฟฟ้า และเผลอๆเขาอาจจะช่วยสอนคอมฯ ให้เธอบ้างก็ได้
             เธอขับรถซาเล้ง บึ้งกลับบ้านในทันที อย่างเหนื่อยอ่อนเป็๲ที่สุด ส่วนค่าจ้างคงจะเอาไว้ตกลงกัน ในวันพรุ่งนี้
             เช้าของวันใหม่ เธอก็มาในชุดแสนสะอาด เพื่อไห้เขาดูถูกเธอได้อีก แต่เธอก็ไม่ลืมหมวกแค็ปใบใหม่ ที่เธอเพิ่งซื้อมันมาจากตลาด เพื่อมางานนี้โดยเฉพาะ
        “ตกลงค่าจ้าง จะจ่ายเป็๲กระดาษทิชชู่”
        “อ้าว!”
        “อ้าว ก็เปิดพัดลมซิ”
        “งั้นผมกลับ”
        “พูดเล่น ผมจะจ่ายให้คุณแบบวันต่อวันดีมั๊ย”
        “เป็๲ชั่วโมง”
        “งั้นผมกลับ”
        “นี้มันบ้านของคุณ ไม่ใช้บ้านของผม ประโยคนั้นผมต้องพูดมันถึงจะถูก”
             โต้กันไปปโต้กันมาอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเธอก็ยอมรับค่าจ้างเป้นรายวัน วันล่ะ500 บาท แต่งานนี้ต้องเสร็จภายในวันนี้ เพราะพรุ่งนี้เธอมีเรียน
        “ห้ามขโมยของนะ”   
        “โด่! ผมเป็๲พลเมืองดี เต็มขั้นครับ”