บทกวีคนช่างฝัน

จิตใจมนุษย์ดั่งห้วงมหาสมุทร
แฝงซ่อนเร้นแห่งรักและทุกข์ท่วม
ราวคลื่นลมซัดสาดมาพร้อมดวง
ที่เคลื่อนไหวรื่นรมย์และร้าวราน

อารมณ์น้อยใหญ่เปรียบเสมือนเมฆ
บางครั้งสดใส บางคราวคร่ำครวญ
มีรอยยิ้มซ่อนอยู่ภายใต้ทุกข์ทน
เหมือนลมหนาวพัดผ่านใจระทม

แผลในใจที่ฝังลึกอาจยากลบ
กลับเติบโตเป็๲ดอกไม้ที่สวยสด
ความหวังงามที่บานในใจทุกคน
คือแสงแห่งชีวิตที่ส่องมา

จิตใจมนุษย์มิใช่แค่ฟ้าสีคราม
ยังมีฝนพร่างพราวและแสงทอง
ต้องเรียนรู้เติบโตในทุก๰่๥๹
ในความบอบบางยังคงมีความหวัง

แม้บางครั้งโลกจะโหดร้ายเกินไป
เรายังยืนหยัดด้วยใจที่มั่นคง
ด้วยความรักที่พาเราผ่านทุกข์ยาก
จิตใจมนุษย์จึงเป็๲เส้นทางแห่งการเติบโต