ผลัวะ.......!!
โบยครบแล้ว ฮูหยินซูสลบไม่ฟื้น หายใจรวยริน อาการสาหัส ซูอวิ้นฉี และซูเว่ยฉี เข้าไปกอดร่างฮูหยินซูร้องไห้น้ำตาเป็สายน้ำ ผสมไปกับสายฝน ร้องเรียกท่านแม่ ท่านแม่ แต่ก็ไม่ฟื้น ฮูหยินใหญ่ก็ได้ออกคำสั่งให้นำตัว สามแม่ลูกไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน ให้อดข้าวอดน้ำ
ผ่านมาสามวันแล้ว..........!!
ซูอวิ๋นฉี “ท่านพี่ ผ่านมาหลายวันแล้ว ท่านแม่ยังไม่ได้สติ แล้วเหมือนท่านแม่จะตัวร้อน ทำยังไงดีเ้าคะ”
ซูอวิ๋นฉี “ ข้าก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไร ตอนนี้ข้าหิวมาก ข้าหิวจริงๆ”
ซูลั่วลั่วทุบประตู พร้อมส่งเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยท่านแม่ข้าด้วย!!!
วันนี้เป็วันไหว้พระจันทร์
คุณหนูเจียนหลีที่กำลังจะออกไปซื้อชุดใหม่ที่เตรียมไว้ใส่ในคืนนี้ไหว้พระจันทร์ เดินผ่านมา ได้ยินเสียงขอร้อง ก็คิดสนุก ที่จะแกล้งสามแม่ลูก จึงสั่งให้สาวใช้ของตนเปิดประตู
ซูอวิ๋นฉี “คุณหนูเจียนหลีช่วยแม่ขอข้าด้วย เรียกท่านหมอมาดูอาการของแม่ข้าด้วย ข้าขอร้อง”
ซูอวิ๋นฉีขอร้องด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร แต่ก็โดยคุณหนูเจียนหลี ปฏิเสธ ไม่ใยดี มิหนำซ้ำยังให้สาวใช้ของตน จับฮูหยินซูนอนคว่ำ แล้วให้สาวใช้อีกสองคนจับซูอวิ๋นฉีและซูเว่ยฉีไว้ เพื่อให้ดูการแสดงของคุณหนูเจียนหลี
คุณหนูเจียนหลีได้รับสั่ง ให้สาวใช้ของตน
คุณหนูเจียนหลี “เ้าไปที่ครัวแล้วเอาน้ำผสมเกลือมา ไปเร็วเข้า”
สาวใช้ “ สิ่งที่คุณหนู้า นำมาแล้วเ้าค่ะ”
คุณหนูเจียนหลี “เ้าจับมันไว้ ข้าจะค่อยดูว่าเ้าจะทนได้แค่ไหน เ้ามันแพศยา กล้ามายั่วยวนท่านพ่อของข้า เ้ามันสมควรตาย”
พูดจบ คุณหนูเจียนหลีก็ใช้น้ำผสมเกลือ ราดไปบนแผลที่ถูกโบย ฮูหยินซูที่สลบไม่ได้สติ ด้วยความเ็ปทรมานก็ได้ฟื้นขึ้นมาร้องควรคราง ด้วยความปวดแสบปวดร้อนทรมาน
ซูอวิ๋นฉี ขอร้องคุณหนูเจียนหลี แต่ก็ไม่เป็ผล คุณหนูเจียนหลียังราดน้ำผสมเกลือลงบนตัวของฮูหยินซูเลื่อยๆ จนกระทั้งน้ำหมดถัง
ซูอวิ๋นฉี “ข้าของร้องคุณหนู จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ ละเว้นท่านแม่ขอข้าด้วย”
คุณหนูเจียนหลี “งั้นเ้าก็ลอง ทำเสียงเหมือนสุนัก ให้ข้าได้ฟังสักหน่อย ถ้าทำให้ข้าพอใจ ข้าอาจจะปล่อยท่านเเม่ของเ้าไปก็ได้”
ซูอวิ๋นฉี “ข้าจะทำ โฮ้ง โฮ้ง โฮ้ง”
คุณหนูเจียนหลี “ ข้าชอบใจหยิ่งหนัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ข้าก็ยังไม่พอใจ”
คุณหนูเจียนหลี ยื่นเท้า ที่มีรองเท้าที่สกปกไปที่ข้างหน้าซูอวิ๋นฉีให้ทำความสะอาด
คุณหนูเจียนหลี “ถ้าเ้าทำให้รองเท้าของข้าสะอาดได้ ครั้งนี้ข้าอาจจะไว้ชีวิตแม่ของเ้าอย่างไม่มีขอโต้แย้ง
จากนั้นซูอวิ๋นฉีก็ได้ใช้แขนเสื้อของตนเช็ดร้องเท้า ให้คุณหนูเจียนหลี แต่ก็โดนคุณหนูเจียนหลี ใช้เท้าเตะไปที่ไหลของซูเว่ยฉี
คุณหนูเจียนหลี “เ้าจะทำให้รองเท้าของข้าสะอาด หรือให้สกปกกันแน่ เสื้อผ้าของเ้าเหม็นเน่าเช่นนี้จะมาเช็ดรองเท้าของข้า ให้สะอาดได้เช่นไร
ซูอวิ๋นฉี “ ข้าทำตามทีคุณหนู้าแล้ว คุณหนูจะปล่อยแม่ของข้าได้หรือไม่”
คุณหนูเจียนหลี “ข้ายังไม่พอใจ”
ซูอวิ๋นฉี “เ้ามันไม่มีความเป็คน เ้ามันสัตว์เดรัจฉาน”
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ซูอวิ๋นฉีพูดเช่นนั้นก็โกรธเป็อันมาก เกิดความคิดอันชั่วร้ายขึ้น คุณหนูเจียนหลี ก็ได้เกิดความคิด ที่จะให้ลูกสาวทั้งสองลงมือฆ่าแม่ของตนเอง จึงรับสั่งให้สาวใช้ไปนำมีดสั้นมา แล้วบังขับให้ซูอวิ๋นฉีลงมือ แต่จิตใจซูอวิ๋นฉี มีความอดทน เข้มแข็งมีความกตัญญู จึงไม่สามารถลงมือได้
ซูอวิ๋นฉี “ถ้าจะให้ข้าลงมือฆ่าท่านแม่ ก็ลงมือฆ่าข้าเถอะ ข้าจะไม่ยอมทำเช่นนี้แน่”
คุณหนูเจียนหลีได้ยินดังนั้น ก็ใช้มีดสั้น เชือนไปที่แขนของซูอวิ๋นฉี จนเืไหลนองเต็มพื้น แล้วหันมาออกคำสั่งกับ ซูเว่ยฉี
คุณหนูเจียนหลี “ถึงตาเ้าแล้ว น้องสาวเ้าไม่ยอมลงมือ งั้นก็ต้องเป็เ้าที่ต้องลงมือ”
ซูเว่ยฉี ที่เป็คนขี้ขลาด เพื่อจะเอาตัวรอด ก็ได้พูดประจบเอาใจคุณหนูเจียนหลี
ซูเว่ยฉี “ไว้ชีวิตข้าเถอะ คุณหนูเจียนหลี ข้าจะทำตามที่คุณหนูสั่งทุกอย่าง ให้ข้าเป็ทาสรับใช้ของท่านข้าก็ยอม”
คุณหนูเจียนหลี“ได้..ข้าจะให้โอกาสเ้า งั้นเ้าก็ใช้มีดนี้เอาชีวิตของแม่เ้าชะ. ถ้าเ้าไม่ทำ ข้าก็จะเอาชีวิตเ้าแทน”
ซูเว่ยฉี (เสียงสั่นกลัว) “ได้ ได้ ข้าจะทำ ข้าจะทำ”
จากนั้น คุณหนูเจียนหลีได้ยื่นมีดสั้นให้แก่ ซูเว่ยฉี
ซูเว่ยฉีรับมีดมาด้วยอาการสั่นกลัว แต่ใจจะต้องเอาชีวิตให้รอด โดยทำตามทำสั่งคุณหนูเจียนหลี จากนั้นซูเว่ยฉีก็ได้ใช้มีดแท่งลงไปที่อกของฮูหยินซู ทำให้สินลมหายใจ คุณหนูเจียนหลีเห็นดังนั้น ก็หัวเราะออกมาด้วยความพอใจ แล้วได้บังคับให้ ซูเว่ยฉี นำร่างของฮูหยินซูไปฝังด้วยมือตนเอง
ซูอวิ๋นฉี ได้เห็นพี่สาวฆ่าแม่ตนเอง ด้วยความที่าเ็และเสียใจมาก พร้อมกับร่ายกายอ่อนเพลียก็ได้หมดสติไป
ยังไม่จบแค่นั้นคุณหนูเจียนหลี ยังสั่งให้สาวใช้ของตน จับซูอวิ๋นมัดแล้วให้ขังไว้ดังเดิม แต่ในขณะนั้นเอง เสนาบดีเจียนที่กลับจากเข้าเฝ้าฝ่าา ได้เห็นเหตุการณ์ ก็ให้คุณหนูเจียนหลีหยุดการกระทำ
จากนั้นเสนาบดีเจียนก็รีบเข้าไปช่วยเหลือซูอวิ๋นฉี เพื่อจะไม่ให้เกิดเื่ใหญ่ขึ้นถึงหูฝ่าา จึงจำต้องรักษาชีวิต ซูอวิ๋นฉีไว้ ได้ให้คนของตนอุ้มกลับไปรักษาตัวในเรือนหลัง แล้วเชิญท่านหมอมาดูอาการ
เสนาบดีเจียน “นางเป็ยังไงบาง”
ท่านหมอ “อาการของนางไม่ค่อยดีหนัก มีาแเสียเืมาก แล้วก็ได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจ ต้องใช้การรักษาสักระยะ เดียวข้าจะจัดยาให้ก่อน”
เสนาบดีเจียน “รบกวนท่านหมอแล้ว”
ซูอวิ๋นฉี รักษาตัวไม่นานอาการก็ดีขึ้น แต่ไม่บอกแกคนภายนอกรู้ว่าตนหายป่วยมานานแล้ว แต่แกล้งป่วย มานาชนเกือบสามปี ในระยะเวลาสามปีซูอวิ๋นฉีก็ได้รวบรวมหลักฐาน ที่คุณหนูเจียนหลีทำร้ายแม่ของตน