สะใภ้กำนันเถื่อน

    บทที่ 9



           แกรก...

     

            “ร้านจะปิดแล้ว.....นะ.....คะ” 

           เสียงของสาวปริศนาดังขึ้นที่หน้าประตู...แต่เมื่อสายตาของเธอได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้น คำพูดก็ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ และทันทีที่ได้หันไปสบตาเข้ากับร่างหนากำยำเปียกเหงื่อที่นั่งอยู่บนโซฟา น้ำเสียงของเธอก็ขาดหายไปทันที...

            “หือ….หนูนี่เอง” 

            “……”

            “เข้ามาสิ จานชามพวกนี้ควรถูกเก็บได้แล้ว”

            “…….เดี๋ยวหนู........”

            “ไม่ต้อง....เข้ามาเก็บจานพวกนี้ออกไปซะ กลิ่นมันเตะจมูก” 

           หญิงสาวร่างเล็กก้มหน้า...

           เธอเดินเข้ามาด้านในด้วยหัวใจที่สั่นไหว ทันทีที่มาถึงโต๊ะ เธอก็รีบเก็บกวาดซากอาการและขวดเครื่องดื่มมากมายลงในถุงที่เตรียมมา และร่างเปลือยเปล่าที่กำลังนั่งดูดบุหรี่อยู่ด้านหลัง....เด็กเสิร์ฟคนนี้ก็จำเขาได้เป็๲อย่างดี!

           กำนันหาญ...

           บุคคลที่พ่อแม่ของเธอไปสร้างหนี้ยืมสินมาหลายบาท และตอนนี้เธอก็ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอเป็๲ใคร แต่ดูเหมือนอาการก้มหน้าก้มตาและท่าทางลุกลี้ลุกลนจะสร้างความสนุกให้อีกฝ่ายได้เป็๲อย่างดี

            “หนูชบาเองหรอ” 

            “…..”

           เสียงเข้มเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่มันทำให้ร่างระหงชาไปทั้งตัว

            “ข้าพูดกับเอ็งอยู่นะ ชบาใช่มั้ย”

            “…..”

           ชบารีบตั้งสติ ก่อนจะค่อยๆ หันมาหาอีกฝ่าย แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ลำเอ็นแท่งโตสีดำมันวาวก็แข็งชี้ตั้งขึ้นเป็๲ลำ!

            “ค่ะ…….ลุงกำนัน” 

            “กว่าจะจำกันได้นะ”

            “……”

           ใบหน้าสวยหวานฉบับสาวไทยก้มหน้าลงพื้น เธอไม่อยากเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้หื่นบ้ากามมากตัณหา อายุรุ่นราวก็คราวนี้แล้วยังจะมาทำเ๱ื่๵๹อะไรแบบนี้ได้ลง แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็๲ที่เริงรมย์ของชายมากราคะ แต่เธอก็ไม่เคยเห็นใครจะอุบาทว์โสมมได้เท่ากำนันคนนี้!

           แต่งงานมาแล้วก็ตั้งหลายครั้ง...

           แถมยังชอบออกหน้าทำบุญตามเทศกาลต่างๆ อีก

           เธออยากจะให้ชาวบ้านมาเห็นเหลือเกินว่าธาตุแท้ของไอ้เฒ่าหัวงูคนนี้เป็๞เช่นไร!

            “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เอ็งโตขึ้นเยอะเลยนะ”

            “…..ค่ะ”

            “ข้ายังจำตอนที่เอ็งแอบมาขโมยมะม่วงที่สวนหลังบ้านได้อยู่เลย”

            “…..”

            “ไม่คิดไม่ฝัน....ว่าจะโตเป็๲สาว....ได้ขนาดนี้” 

            “…..ค่ะ”

           เมื่อกำนันหื่นกามไม่ถามต่อ...ชบาจึงรีบก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดโต๊ะ เธออยากจะออกไปจากห้องแห่งนี้ และออกไปจากเสียงหื่นกระหายของชายโรคจิต ทั้งๆ ที่เธอยืนทำงานอยู่ต่อหน้า เสื้อผ้าสักชิ้นยังไม่หยิบขึ้นมาใส่ แถมยังถ่างขามากกว่าเดิมอีกต่างห่าง!

            “จะไปไหน...”

           ร่างสูงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าพนักงานสาวกำลังจะเดินออกไป

            “หนูเก็บหวาดเสร็จแล้วค่ะ และตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกงานของหนูแล้วด้วย ถ้าจะเพิ่มเวลาหรือสั่งอาหาร.....กำนันโทรเรียกพนักงานด้านล่างได้เลยนะคะ” 

           ดวงตากลมโตชำเลืองไปมองหญิงสาวร่างเปลือยเปล่าบนพื้น...แม้แต่ตอนนี้คนที่โดนกระแทกก็ยังไม่ได้สติคืนมาครบทุกอย่าง

           เสียงครวญครางในลำคอจากเด็กใหม่ดังขึ้นเบาๆ ตลอดเวลา๻ั้๫แ๻่ที่ชบาเข้ามาด้านใน

            “เดี๋ยวสิ...”

            “……”

            “พ่อกับแม่เอ็งเป็๲ยังไงบ้างล่ะ”

           คำพูดนั้นทำให้พนักงานสาวหยุดนิ่ง เธอค่อยๆ หันหลังกลับมา ก่อนจะก้มหน้าไปที่พื้นอีกครั้ง

            “หนูรู้ค่ะ....ว่ากำนันจะถามเ๱ื่๵๹เงิน...หนูขอเวลาอีกสักนิดนะคะ”

            “ข้ายังไม่ได้พูดเ๹ื่๪๫เงินเลยนะ...และที่สำคัญ....คุยกับผู้ใหญ่ทำไมไม่มองหน้าล่ะ”

            “…..”

           ชบากัดริมฝีปาก...

           ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับไอ้เฒ่าลามก...แม้ว่าเธอจะพยายามมองไปที่ใบหน้าคมเข้ม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลำหนาแท่งยาวที่แข็งเป็๲ลำกลางง่ามมันได้เรียกสายตาของเธอ และดูเหมือนมันจะผงกหัวหงึกหงักทักทายเธอด้วย!