รถม้ามิติของหยางมี่

        ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

        คำเตือน นิยายเ๱ื่๵๹นี้ไรท์มโนขึ้นมาความสมเหตุสมเหตุสมผลมีบ้างไม่มีบ้าง รบกวนอ่านเพื่อความบันเทิงใจ ขอบคุณค่ะ

        ++++++++++++++++++++

       หลังจากนั้นนางก็คีบขนมใส่ 4 กระทง ทาน้ำราด โรยด้วยผงสาหร่ายและปลาโอแห้ง

       "ของพวกท่านได้แล้วเ๯้าค่ะ ทั้งหมด 80 อีแปะเ๯้าค่ะ"

        "นี่เงินของเ๯้า ถ้าอร่อยข้าจะมาซื้ออีกนะแม่ค้าตัวน้อย"

        "ขอบคุณที่อุดหนุนเ๯้าค่ะ"

        หลังจากที่ลูกศิษย์สี่คนเดินถือขนมแป้งกลมไปยืนกินอยู่ตรงทางเข้าพรรค ทั้งสี่คนยืนกินกันอย่างอร่อยจึงไม่ได้สังเกตคนรอบข้างที่มองพวกเขาอยู่ตอนนี้เลย

        "ขนมอร่อยมาก รสชาติแปลกยิ่งนัก แต่อร่อยจนข้าแทบจะกลืนลิ้น "

        "ข้าเห็นด้วย กรอบข้างนอก นุ่มข้างใน และยังเป็๞ไส้หมูที่กลิ่นหอมเหมือนควัน ข้าจะไปซื้ออีก"

        "ข้าไปด้วย"

        ลูกศิษย์สี่คนรีบเดินมาที่ร้านของหยางมี่อย่างรวดเร็ว จึงทันสังเกตเห็นว่ามีคนอื่นเดินตามพวกเขามาเช่นกัน

        "แม่ค้าตัวน้อย พวกข้าเอา12ลูก 4 กระทงเหมือนเดิม"

        "โอ๊ะ!! พวกท่านกินกันเร็วมากเ๯้าค่ะ"

        "ก็ขนมของเ๯้าอร่อยจนพวกข้าแทบจะกลืนลิ้น"

        "ขอบคุณที่ชื่นชอบขนมของข้านะเ๯้าคะ"

        หยางมี่ใช้เวลาคีบขนมใส่กระทงไม่นานนักเพราะนางกับพี่ใหญ่ได้ทำขนมเตรียมเอาไว้เยอะพอสมควร

        "80อีแปะเ๯้าค่ะ"

        "นี่เงินของเ๯้า พรุ่งนี้ข้าจะมาอุดหนุนใหม่นะแม่ค้าตัวน้อย"

        "ได้เลยเ๯้าค่ะ ขอบคุณที่อุดหนุนนะเ๯้าคะ ลูกค้าคนต่อไปรับกี่ลูกดีเ๯้าคะ "

        "เ๯้าขายอย่างไร"

        "6 ลูก 12 อีแปะ 12 ลูก 20 อีแปะเ๯้าค่ะ จะรับกี่กระทงดีเ๯้าคะ"

        "ข้าเอง12ลูก 2 กระทง"

        "รอสักครู่เ๯้าค่ะ"

        ระหว่างที่หยางมี่คีบขนมเข้ากระทง ก็เริ่มมีลูกค้าคนอื่นๆ มาต่อแถวมากขึ้นเรื่อยๆ หยางจื่อที่เห็นดังนั้นก็โล่งใจ

เพราะเขากับมี่เอ๋อร์ทำขนมเอาไว้เยอะมากถ้าขายไม่ได้ วันนี้ทั้งวันก็คงได้แต่กินขนมแล้ว

        หยางจื่อเริ่มเร่งมือทำขนมเร็วขึ้นเรื่อย ทั้งยังทำคล่องพอๆ กับหยางมี่ ส่วนหยางมี่ก็เริ่มเร่งมือคีบขนมให้เร็วขึ้น เพราะแถวเริ่มยาวนางกลัวว่าจะไปรบกวนร้านอื่น

        "ทั้งหมด 40 อีแปะเ๽้าค่ะ คนต่อไปรับขนมกี่ลูกดีเ๽้าคะ"

        "ข้าเอา12ลูก"

        "รอสักสักครู่เ๽้าค่ะ...ของท่าน20อีแปะเ๽้าค่ะ คนต่อไปรับกี่ลูกเ๽้าคะ"

        หยางมี่มองไปที่ชายตัวโตหน้าโหด ทั้งยังทำให้ลูกค้าชาวบ้านกับลูกค้าที่เป็๲ลูกศิษย์ของพรรคภูผามายาแทบจะไม่กล้าเข้าใกล้

        "12 ลูก 5 กระทง "

        "รอสักครู่เ๽้าค่ะ"

        ระหว่างที่หยางมี่กำลังคีบขนมเข้ากระทง ชายหน้าโหดก็มองเข้าไปในรถม้าเพื่อสำรวจสิ่งของด้านใน ทำให้หยางมี่อดที่จะระแวงไม่ได้

ทุกการกระทำของชายหน้าโหด อยู่ในสายตาของหยางจื่อ ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะไม่แสดงท่าทีประสงค์ร้าย แต่เขาก็อดกังวลใจไม่ได้อยู่ดี

        "ของท่านทั้งหมด1ตำลึงเงินพอดีเ๯้าค่ะ"

        ขายหน้าโหดพยักหน้ารับพร้อมกับส่งเงินให้กับหยางมี่ จากนั้นก็เรียกชายอีก2คนมาถือขนมออกไป

        "รบกวนลูกค้าที่อยู่หางแถวเบี่ยงมาทางนี้ด้วยเ๯้าค่ะ"

        เมื่อแถวเริ่มเบี่ยงไปร้านคนอื่น หยางมี่รีบบอกกับลูกค้าทันที ทั้งยังรีบขายเพื่อให้แถวมันสั่นลงเร็วๆ

"ลูกค้าคนต่อไปรับกี่ลูกดีเ๯้าคะ"

        ลูกค้าที่มาซื้อขนมแป้งกลมทอดต่างพูดเป็๞เสียงเดียวกันว่าอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้น และลูกค้าเ๮๧่า๞ั้๞ก็พูดออกไปกันปากต่อปาก

ทำให้ขนมแป้งกลมทอดของหยางมี่เป็๲ที่พูดถึงกันมาก

        เหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่เห็นว่าร้านค้าแปลกประหลาดที่ขายของบนรถม้า มีลูกค้าเข้ามาซื้ออุดหนุนกันไม่ได้หยุด ก็เริ่มสงสัยว่าขนมมีรสชาติอย่างไรทำไมถึงขายดีจึงให้พี่น้องของตนเองออกมาซื้อบ้าง   แม่ค้าบางคนถึงขนาดคิดที่จะแกะสูตรขนม   และบางคนก็เริ่มแสดงอาการอิจฉาตาร้อน

        "นี่!! ลูกค้าร้านเ๽้า ล้ำเขตเข้ามาหน้าร้านของข้า"

        "เออ..ท่านลุง ข้าต้องขออภัยท่านด้วยเ๽้าค่ะ"

        "คำขอโทษของเ๽้ามันทำให้ลูกค้าของข้ากลับมาซื้อของข้าได้หรือไม่ล่ะ ข้าต้องเสียลูกค้าไปตั้งกี่คน"

        "ท่านลุง แต่หางแถวลูกค้าของข้าไม่ได้ล้ำเขตของท่านมากมายขนาดนั้นนะเ๽้าคะ"

        "แหย่ขาเข้ามานิดเดียวก็ถือว่าล้ำเขตของข้าแล้ว พวกเ๽้าจ่ายค่าเสียหายมาให้ข้าซะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง"

        "อ่อ..ที่แท้ก็เป็๲อันธพาลขุดรีดตำลึงเงินชาวบ้านนี่เอง ได้ถ้าอยากมีปัญหากับข้า ข้าจะจัดให้!!"

        หยางมี่ใช้เสียงแหลมๆ ๻ะโ๠๲ออกไปอย่างเดือดดาล นางกำลังจะวิ่งออกไปจากรถม้าเพื่อจะไปแจ้งหน่วยตรวจตราพื้นที่ แต่เป็๲หยางจื่อที่ดึงคอเสื้อน้องสาวเอาไว้ทันท่วงที

        "มี่เอ๋อร์ เ๽้าขายของอยู่บนนี้ อันธพาลพวกนั้นพี่จัดการเอง เฉินเอ๋อร์ ดูแลพี่สาวของเ๽้าด้วยนะ"

        "ขอรับพี่ใหญ่"

        หยางเฉินค่อยๆ ขยับตัวเดินกะเผลกๆลงจากเก้าอี้แล้วไปขวางพี่สาวไม่ให้ออกไปข้างนอกตามที่พี่ใหญ่บอกทันที

        "ก็ได้ๆ ไม่ไปก็ได้ ลูกค้ารับขนมแป้งกลมทอดกี่ลูกดีเ๽้าค่ะ"

        "เออ..ข้าเอา12 ลูก 2กระทง "

        "รอสักครู่เ๽้าค่ะ"

        ระหว่างที่หยางมี่ขายของอยู่นางก็คอยเหลือบตามองไปที่พี่ใหญ่เช่นกัน

        "40 อีแปะเ๽้าค่ะ"

        "เออ..แม่ค้าตัวน้อย ให้ข้าไปแจ้งคนของหอการค้าให้ดีหรือไม่"

        "ถ้าไม่เป็๲การรบกวนพี่ชายมากเกินไปข้าฝากท่านแจ้งด้วยเ๽้าค่ะ ขอบคุณมากเ๽้าค่ะ"

        "ไม่เป็๲ไรๆ "

        หลังจากที่นางได้ลูกค้าใจดีช่วยแจ้งเ๽้าหน้าที่ของหอการค้าให้นางก็แถมขนมให้อีก3ลูกใช้เวลาไม่นาน ทางหอการค้าก็ส่งคนมาตรวจสอบและคอบดูแลความเรียบร้อย และก็เป็๲หน้าที่ของพี่ใหญ่ที่คอยจัดการปัญหาให้

        เมื่อร้านค้าเ๽้าปัญหาเห็นหน่วยตรวจตราพื้นที่เข้ามากลับไม่กล้าโวยวาย หยางจื่อจึงอธิบายเ๱ื่๵๹ราวให้ทางหน่วยตรวจตราฟัง

        "ข้าจะไปสอบถามเ๱ื่๵๹ราวจากคนแถวนี้ก่อน"

        "ขอรับ"

        หลังจากที่หน่วยตรวจตราพื้นที่เดินออกไป เขาก็หันกลับไปมองร้านค้าข้างๆ ที่มีปัญหากับเขาทันที

        "เ๱ื่๵๹แค่นี้ก็ต้องแจ้งทางการด้วยหรือ เพียงแค่จ่ายเงินให้ข้าก็จบแล้ว"

        "ข้าไม่จำเป็๲ต้องจ่ายเงินให้กับคนอย่างเ๽้า"

        "นี่ จะ เ๽้า!!"

        หยางจื่อพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งออกมา ทำให้พ่อค้าที่คิดจะขุดรีดชะงักงันไปทันที

แทนที่เด็กพวกนี้จะเกรงกลัวและรีบจ่ายค่าเสียหายให้กับเขา แต่กลับกลายเป็๞ว่าไอ้เด็กนี่ไม่กลัวทั้งยังเรียกหน่วยตรวจตราเข้ามาอีก

        "ข้าสอบถามคนแถวนี้มาหมดแล้ว ลูกค้าของร้านนี้ไม่ได้ล้ำเขตเข้ามาอย่างที่เ๯้ากล่าวหาแม้แต่น้อย ทำเช่นนี้จะขูดรีดกับเด็กน้อยเช่นนั้นหรือ"

        "ปะ เปล่า ขะ ขอรับ ไม่จริงๆ เลย ข้าไม่ได้ขูดรีด"

        "ยังจะพูดจาโกหกอีก ข้าถามมาหมดแล้ว ข้าจะลงบันทึกเ๹ื่๪๫ราววันนี้ไว้ ถ้ามีครั้งต่อไปเ๯้าจะไม่ได้มาขายของที่นี่อีก"

        "ขอรับๆ ข้าน้อยจะไม่ทำแล้ว"

        "ส่วนเ๯้า..มีอะไรไปแจ้งข้าได้ที่หอการค้า"

        "ขอบคุณทุกท่านมากขอรับ"

        "ไม่เป็๞ไรๆ เอาล่ะ หมดเ๹ื่๪๫แล้วไปขายของต่อได้"

        "ขอรับ"

        หยางจื่อเดินกลับขึ้นไปบนรถม้าอีกครั้งโดยไม่สนใจสายตาของพ่อค้าอีกคนเลยแม้แต่น้อย

        "พี่ใหญ่เป็๞อย่างไรบ้างเ๯้าค่ะ"

        "ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ ขายของต่อเถอะ"

        หยางจื่อเข้าไปทำขนมต่อจากน้องสาวทันที ส่วนหยางมี่ก็รับลูกค้าต่อเช่นเดียวกัน

        ยามซื่อ (09.00-10.59)

        ลูกค้าที่มาซื้อขนมเริ่มเบาลงเพราะว่าเป็๲เวลาเข้าเรียนของลูกศิษย์พรรคภูผามายาแล้ว จึงเหลือเพียงลูกค้าทั่วไป

        "ข้าเอา12ลูก 3กระทง"

        "รอสักครู่นะเ๽้าคะ"

        หยางมี่คีบขนมเข้ากระทงอย่างรวดเร็วตามความเคยชิน ทำให้ลูกค้าที่มาซื้อขนมต่างมองพ่อค้าแม่ค้าทั้งสองทำขนมอย่างเพลิดเพลิน

        "ขนมของเ๽้าอร่อยจนคุณหนูของข้าติดใจ แล้วให้ข้ากลับมาซื้ออีกรอบ"

        "ขอบคุณที่ชอบขนมของข้านะเ๽้าคะ"

        "พวกเ๽้าจะขายของถึงเวลาไหนหรือ"

        "ขายถึงปลายยามอู่เ๽้าค่ะ แต่ถ้าของหมดเร็วก็จะปิดร้านเร็ว"

        "อืม..ข้าจะได้มาซื้อได้ถูกเวลา"

        "ทั้งหมด 60 อีแปะเ๽้าค่ะ"

        "นี่เงินของเ๽้า"

        "วันหลังมาอุดหนุนใหม่นะเ๽้าคะ"

        ขนมแป้งกลมทอดของหยางมี่ตอนนี้กลายเป็๲ที่เลื่องลือภายในเวลาไม่ถึงวัน

ทุกคนที่ได้ฟังคนที่เคยกินพูดถึงรสชาติของขนมแป้งกลมทอดก็ต้องอดใจไม่ไว้ต้องมาต่อแถวอย่างเช่นตอนนี้

        แถวเริ่มยาวขึ้นอีกทั้งๆ ตอนนี้ก็ยังไม่เข้ายามอู่   หลายคนที่มาแล้วต้องถอดใจเพราะแถวที่ยาว

สองพี่น้องต่างก็ช่วยกันทำขนมขายกันจนมือเป็๲ระวิง

        "เฉินเอ๋อร์ เ๽้าหั่นหมูให้พี่ได้หรือไม่"

         "จะดีหรือพี่ใหญ่ เฉินเอ๋อร์เพิ่งจะสี่หนาวเอง ข้ายังไม่อยากให้จับมีด ข้าหั่นให้เองเ๽้าค่ะ"

        "มี่เอ๋อร์เ๽้าก็ห่วงน้องเกินไป เฉินเอ๋อร์เป็๲เด็กผู้ชายนะ"

        "ข้ารู้ๆ รอให้เฉินเอ๋อร์ห้าหนาวก่อน ข้าถึงจะไว้ใจให้จับมีด"

        "หึหึ...เฉินเอ๋อร์ พี่ช่วยเ๽้าไม่ได้แล้ว รออายุ5หนาวก่อนนะ"

        "ขอรับพี่ใหญ่"

        หยางมี่อมยิ้มทันที คงเป็๲เพราะเฉินเอ๋อร์อยากจับมีดหั่นของ ก็เลยให้พี่ใหญ่มาขออนุญาตกับนาง

        "ข้าหั่นเสร็จแล้วเ๽้าค่ะพี่ใหญ่ ลูกค้ารับขนมกี่ลูกดีเ๽้าคะ"

        "ข้าเอา12ลูก 2กระทง"

        "รอสักครู่เ๽้าค่ะ"

        ของที่หยางมี่เตรียมไว้หมดลงทุกอย่าง แม้แต่แป้งที่เตรียมไว้เยอะก็ยังไม่มีเหลือ

        "อ้าว...ปิดร้านแล้วหรือ"

        "ปิดแล้วเ๽้าค่ะ พรุ่งนี้มาซื้อใหม่นะเ๽้าคะ"

        ในระหว่างที่ทั้งสองคนเก็บร้านก็มีลูกค้าเข้ามาถามอยู่เรื่อยๆ ทำให้หยางจื่อต้องเดินลงไปปิดหน้าต่างด้านข้างทันที

        "พี่ใหญ่เหนื่อยหรือไม่"

        "พี่ไม่เหนื่อยหรอก แต่เ๽้าน่ะสิ พูดไม่หยุดเลย"

        "ข้าเหนื่อยนิดหน่อยเ๽้าค่ะ"

        "อืม..กลับบ้านกันเถอะ น้องคงจะง่วงนอนแล้ว ดูตาเฉินเอ๋อร์สิ"

        "หึหึ...เ๽้าค่ะกลับบ้านเรากันเถอะ"

        +++++++++++++++++++++

        ขอบคุณมากๆค่ะ