“ผ่านไปแล้วกว่า1อาทิตย์หลังจากเหตุการณ์โบราณสถานถล่มที่ประเทศอียิปต์การเก็บกู้ซากและค้นหาร่างผู้เสียชีวิตเป็ไปอย่างล่าช้าด้วยเหตุผลทางด้วยภูมิอากาศเป็หลักซึ่งตอนนี้ได้มีหน่วยงานจากหลากหลายที่ร่วมมือและพยายามขุดเจาะเข้าไปด้านในอย่างเร็วที่สุดทั้งนี้ผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่ได้รับการยืนยันนั้นมีทั้งสิ้น3รายาเ็เล็กน้อย1รายและาเ็สาหัส1รายซึ่งผู้ที่เป็หัวหน้าคณะสำรวจในครั้งนี้คือบุตรชายของนักโบราณคดี ชื่อดังคาร์เตอร์ ฮาวริ่ง ผู้ซึ่ง...” เสียงทีวีดับไปพร้อมกับจอภาพในห้องสีขาวที่มีอุปกรณ์การแพทย์วางไว้ล้อมรอบเตียงที่มีเด็กผู้ชายผมสีน้ำเงินนอนอยู่
“พี่คะาเ็อยู่แบบนี้น้องว่าควรจะนอนพักเฉยๆจะดีกว่านะคะและอีกอย่างไม่ควรทำให้ตัวเองเครียดนะคะ เดี๋ยวจะส่งผลกระทบไปถึงาแ”เด็กสาวผู้ที่มีผิวพรรณขาวดั่งหิมะเดินเข้ามาข้างเตียงผู้เป็พี่ชายเรือนผมยาวน้ำเงินสไวไปตามการเคลื่อนไหว ริมฝีปากยกเป็ยิ้มอ่อนๆตาสีเขียวใสมองไปที่คนบนเตียงที่มีใบหน้าเรียบเฉย
“ลีเช่บางทีพี่คิดว่าไม่ควรเข้าไปที่นั่นเลยจริงๆ พี่คิดว่าถ้าหากไม่ไปยุ่งกับสิ่งนั้นเื่แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น”หลังจากที่ฟื้นขึ้นมา ลีออนพบว่ามันผ่านมาเกือบ1อาทิตย์คนแรกที่เขาพบคือน้องสาวที่บินมาจากประเทศบ้านเกิดเพื่อมาเฝ้าเขา คนที่สองนอกจากพวกหมอแล้วคือคาเตอร์ พ่อของคาร์ล
ครั้งแรกที่ลีออนเจอชายกลางคนร่างบึกบึนคนนี้เขาถึงกับพูดไม่ออกความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาไม่หยุดยั้งเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรแต่การเสียลูกชายคนเดียวไปคงเ็ปกับผู้เป็พ่อไม่ใช่น้อย
“ขอโทษครับ” ลีออนพูดได้แค่นั้น
“ั้แ่ที่เลือกเดินทางสายนี้ ทุกคนก็เตรียมใจเอาไว้แล้วการผจญภัย สถานที่อันตราย กับดักต่างๆ ตัวลุงรู้ดีรวมถึงคาร์ลเองก็ด้วยเช่นกันที่พลาดท่าในงานครั้งนี้เพราะไม่รอบคอบพอ ถ้าจะโทษใครก็คงมีแค่ตัวเขาเองไม่ต้องขอโทษหรอกนะ”
ลีออนไม่ตอบเขาจมอยู้กับความคิดมากมายหลังจากนั้นไม่กี่วันคนที่มาพบเขาก็คือมาฮัด ผู้รอดชีวิตอีกคนและผู้ช่วยของคาร์ล
ชายผิวคล้ำเล่าเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เขาฟังหลังจากสลบไปนอกจากทั้งสองก็ไม่มีใครออกมาจากที่แห่งนั้นได้ มันคือการค้นพบที่มีแต่ความสูญเสียนอกจากชีวิตของคณะสำรวจก็ยังสูญเสียโบราณทางเวทมนต์แห่งแรกสิ่งที่ได้กลับมาก็มีเพียงรูปถ่ายจากกล้องเท่านั้น
เด็กหนุ่มเบนสายตาไปยังน้องสาวที่กำลังเปลี่ยนดอกไม้ในแจกันและน้ำที่ถูกเติมลงไปจากความว่างเปล่าเขาหลับตาซ้ายลงภาพที่เห็นพลันเปลี่ยนเป็คงละอย่างกันเมื่อครู่ร่างของเด็กสาวอายุ14ปี กลายเป็สีดำสนิทและเส้นแสงสีน้ำเงินไหลเวียนทั้งในร่างกายและรอบนอกนอกจากนี้เส้นแสงยังไปที่แจกันนั้น
ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขานำออกมาจากจะไม่ใช่เพียงแค่ชีวิตแต่ยังมีความสามารถบางอย่างที่เกิดกับดวงตาขวาของเขาเส้นแสงที่มองเห็นผ่านดวงตา เขาเรียกมันว่ากระแสเวทมนต์ เวลาที่ลีออนใช้ดวงตานี้จ้องมองไปยังอากาศธาตุจะมองเห็นเส้นแสงไหลเวียนอยู่มันเป็เส้นแสงสีขาวที่งดงามและบริสุทธ์
และเมื่อใดที่มีใครบางคนใช้เวทมนต์เขาจะมองเห็นถึงกระแสเวทมนต์ถูกดูดเข้าไปในร่างของคนๆนั้นและจะเปลี่ยนสีไปตามธาตุของเวทมนต์ที่คนๆใช้อย่างเช่นสีน้ำเงินของลีเช่ก็คือเวทธาตุน้ำ
นอกจากมนุษย์แล้วเขาทดลองใช้มันกับเครื่องมือที่ใช้เวทมนต์ในการขับเคลื่อนเช่นเครื่องมือแพทย์ยื้อชีวิตที่วางไว้รอบเตียงปรากฏว่าเขาเห็นว่าภายในมีกระแสเวทไหลเวียนเป็วงจรในความเร็วที่สม่ำเสมอโดนมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่แผงวงจรเวทมนต์ด้านใน
“คะ...พี่คะ”น้ำเสียงหวานเรียกเขาจากภวังค์ความคิดเด็กสาวที่ควรจะอยู่ข้างเตียบัดนี้ย้ายไปตรงประตูทางเข้าที่เปิดออกบุรุษสองคนสองคนเดินเข้ามาในห้องคนแรกคือชายวัยกลางคนกะประมาณแล้วน่าจะซัก40-50ปีได้ เขามีรูปร่างใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นแม้จะมีเสื้อผ้าก็ไม่อาจปิดบังความแข็งแกร่งของร่างกายได้ผิวคล้ำจากการตากแดดและผมสีน้ำเงินเข้มจนแทบจะดำสนิทดวงตาดำมองไปที่เด็กสาวก่อนจะหันไปทางคนบนเตียงเขาสวมชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวที่บ่าและอกติดสัญลักษณ์มากมายไว้แสดงถึงตำแหน่งที่สูงมือขวาถือกระเป๋าเหล็กไว้แน่นไม่ยอมห่างกาย
ส่วนชายอีกคนมีรูปร่างผอมหากแทบกับคนแรกแต่หากมองดีๆก็เห็นว่าเขาไม่มีซึ่งไขมันส่วนเกินมีแต่กล้ามเนื้อเท่านั้นทุกการย่างก้าวไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ั์ตาสีดำเปิดอยู่เพียงข้างขวาข้างเดียวศีรษะล้านไร้เส้นผม แก้มสองข้างยกยิ้มไม่หุบราวกับเป็รอยยิ้มเอกลักษณ์อายุราว30ต้นๆเห็นจะได้ ชุดที่สวมเป็ชุดเขียนสั้นสบายๆออกแนววัยรุ่น
“พ่อ มาได้ไงน่ะ”เด็กหนุ่มแสดงท่าทางแปลกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“พ่อมาเยี่ยมลูกชายที่เกือบตายนี่มันผิดด้วยรึไงหืม” ชายร่างใหญ่หย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา
“ก็เปล่าเห็นปกติก็ยุ่งอยู่ตลอด ไม่คิดว่าจะบินไกลมาถึงนี่”ลีออนพูดเสียงค่อยแต่พอให้คนในห้องได้ยิน “ในโลกนี้ฉันมีแกกับลีเช่เป็ลูกแค่สองคนนะเห็นฉันเป็คนยังไงกัน แม่แกอีกไม่นานก็จะบินตรงมาจากปารีสเพราะแกคนเดียวทำเอายุ่งไปหมด”
“ไม่ได้ขอให้มาสักหน่อย”ระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังสนทนาลีเช่ก็ทำหน้าที่เสิร์ฟน้ำให้ผู้มาใหม่ทั้งสอง
“แล้ว...อาการเป็ยังไงบ้างล่ะ”
“ก็ซี่โครงหักหลายซี่แผลไฟไหม้ ฟกช้ำและอื่นๆอีกมากมายถ้าไม่ได้เวทมนต์ช่วยในการรักษาก็มีโอกาสเดี้ยงสูงจะว่าไปคุณคนนี้ล่ะ” ลีออนหันไปทางชายหัวล้าน “อ่า จะแนะนำให้รู้จักนี่อาจารย์ชิมูระ โกเอมอน เป็คนรู้จักของพ่อ”
“อาจารย์อะไรกันครับพลเอก พิทักษ์ผมไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก”
พิทักษ์ เทพสถิตย์ หรือพลเอกพิทักษ์ ไหวไหล่ก่อนะพูดต่อ“ครั้งนี้พ่อจ้างเขามาคุ้มกัน พอดีนอกจากมาเยี่ยมแกพ่อยังมีนัดกับทางการอียิปต์นิดหน่อย แกไม่ต้องสนใจหรอกเื่ของกองทัพน่ะ”ลีออนพยักหน้ารับในเมื่อมันเป็งานของพ่อของเขามันไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่เขาจะยุ่งได้แต่มีบางอย่างทำให้เขารู้สึกสงสัยไม่ใช่น้อย
‘คุ้มกันพ่อเนี่ยนะต้องมีคนคุ้มกัน ทั้งที่ยืนซัดกับคนเป็ร้อยได้เนี่ยนะรึว่าที่ว่าคุ้มกันจะไม่ใช่ตัวพ่อแต่เป็...’คิดได้ดังนั้นเขาลอบปิดตาก่อนจะมองไปที่กระเป๋าเหล็กที่อยู่ไม่ไกล
กระแสเวทมนต์จำนวนมากที่แต่เดิมควรจะไหลเวียนอยู่ในอากาศกลับปรากฏว่าภายในกระเป๋าไม่สิ หากจะพูดให้ถูกคือสิ่งของในกระเป๋ามันกลับหมุนวนอย่าบ้าคลั่งอย่างกับจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ
“กระแสเวทมนต์ที่เหมือนกับจะปะทุขึ้นมาในกระเป๋าใบนั้นคืออะไร”เขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาอย่างใเด็กหนุ่มไม่เคยเห็นกระแสเวทมนต์ที่เยอะแบบนี้มาก่อนแม้จะเป็ตอนที่มีใครสักคนร่ายเวทมนต์ก็ตาม
“กระแสเวทมนต์แกพูดเื่อะไร”พิทักษ์หรี่ตาเพ่งไปยังลูกชายคนโต
“เอ่อ...ป...เปล่าไม่มีอะไร”
“พูดมา แกปิดบังอะไรแกเห็นอะไรในกระเป๋านี่กันแน่ พูด!!!” แรงกดดันของผู้เป็พ่อส่งแรงคุกคามจนเขาขนลุกสู่เขาลังเลชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจบอกไป บางทีคนตรงหน้าอาจจะบอกอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้
......................................
“แบบนี้เองคิดว่ายังไงบ้างครับอาจารย์ ชิมูระ” ร่างใหญ่หันไปถามความเห็น “อืม...นั่นสินะครับเวทมนต์เพิ่งจะค้นพบมาได้แค่200ปีเองนี่ครับตามบันทึกที่เคยอ่านมาไม่มีการบันทึกเกี่ยวกับความสามารถอะไรแนวๆนี้เลยแต่ว่าก็มีที่ใกล้เคียงอยู่” ชิมูระเว้นวรรค
“ยกตัวอย่างเช่นตอนที่มีการใช้เวทมนต์ขนาดใหญ่เกิดขึ้นเราจะสามารถมองเห็นถึงอานุภาคมาจิคที่เข้ามารวมกัน มันอาจจะคล้ายกับกระแสเวทมนต์ที่เธอพูดถึงก็ได้นะ”
บัดนี้ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดไม่มีใครคิดจะต่อบทสทนาจนกระทั่ง “ถ้าไม่ว่าอะไรจะลองทดสอบดูไหมล่ะ”ไม่ว่าเปล่าชิมูระหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงมันคือมีดสั้นที่ใช้ในการต่อสู้ถือเป็ Magic weapon หรืออาวุทเวทมาตรฐานของทหาร
“มีดเวทมนต์ภายในมีวงจรกักเก็บเวทมนต์ขนาดเล็กที่ช่วยเสริมการทำงานเกี่ยวกับเวทมนต์ติดตั้งอยู่เธอรู้รึเปล่าว่ามันอยู่ตรงไหน” ไม่แม้จะจับต้องตาขวามองปราดเดียว “บริเวณส่วนล่างสุดของด้ามมีด”
ชิมูระพยักหน้าและหยิบปืนออกมา“เช่นเดียวกับเมื่อครู่ นี่คือปืนเวทมนต์”
“มีอยู่ที่ะุแต่ละนัดและตรงลำกล้องครับ” ชายศีรษะล้านผิวปากด้วยความประทับใจ “แบบนี้ถ้าใช้ดีๆคงเป็ประโยชน์ไม่ใช่น้อยเลยเช่นว่า พัฒนาด้านเวทมนต์อื่นๆ เช่นการสร้างแผงวงจรหรืออุปกรณ์เวทมนต์ยังไม่รวมไปถึงด้านการทหาร ปรับปรุง พัฒนาและสร้างอาวุธถ้าบังเอิญมีใครรู้เื่ความสามารถนี้เข้าล่ะก็...ขนลุกเลย”
“ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่เื่นี้แกห้ามบอกใครเด็ดขาด จะคนแปลกหน้า เพื่อน แฟน หรือแม้แต่แม่ของแกเองทุกอย่างให้รู้กันเพียงในห้องนี้เท่านั้นลูกด้วยลีเช่” พิทักษ์ย้ำเสียงเข้ม ลีออนพยักหน้ารับ
“เื่รักษาตัวพ่อจะทำเื่ย้ายแกกลับประเทศให้เร็วที่สุดคงไม่เกิน2วัน ระหว่างนี้ก็อยู่แต่ในห้องอย่าพบหรือพูดคุยกับคนอื่นถ้าเป็ไปได้คุยแค่กับหมอหรือพยาบาลก็พอแล้วไว้เสร็จธุระของกองทัพแล้วจะกลับมาให้เร็วที่สุด”
289
