"เฮ้ยนี้มันอะไรกันวะเนี่ย"
เสียงร้องะโดังลั่นแทบจะทำให้ลำคอพังได้ ซึ่งเกิดมาจากความใของชายร่างใหญ่พุงพลุ้ย เขาใส่เสื้อยืดสีดำไร้ลวดลายและกางเกงยีนสีฟ้าซีดๆ ขาดๆ เหมือนขอทาน
ณ หมู่บ้านที่พึ่งสร้างแห่งหนึ่งที่กำลังอยู่ใน่กำลังก่อสร้าง ในพื้นที่เมืองหลวงของประเทศ T
บ้านหลังนี้อยู่ลึกเข้าไปจากทางเข้าหมู่บ้านเกือบหนึ่งกิโลเมตร เป็บ้านหลังสุดท้ายที่กำลังก่อสร้าง
" ภูมิ ปูนลุงหมดแล้ว เร็วๆ เลยไอ้หนูเลยเวลาเลิกงานมาหลายนาทีแล้ว ก่ออิฐอีก2-3ก้อนก็เสร็จแล้วจะได้เลิกงานกับเขาเสียที "
เสียงะโดัดังก้องมาจากข้างในบ้านที่กำลังก่อสร้างได้40-50% เสียงนั้นดังจนออกมาบริเวณหน้าบ้านที่เป็ถนนดำ ตรงนั้นมีชายหนุ่มผิวคล้ำเกือบดำ กำลังได้วางจอบจากมือไว้ในกระบะผสมปูน จากนั้นก็หิวถังปูนที่ใส่จนเต็มที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาถือซ้ายขวา เดินเข้าไปข้างในบ้านตามเสียงเรียก " เอานี่ลุง ผมเตรียมไว้แล้ว "
ภูมิชายหนุ่มผิวคล้ำกล่าวกับลุงร่างผอมที่กำลังยืนอยู่บนนั่งร้าน
" โอเค เลิกงานก่อนลุงได้เลยนะ เสร็จแล้วเดี๋ยวลุงตามไป "
ชายแก่ที่อยู่บนนั่งร้านบอกกับภูมิขณะที่รับถังใส่ปูนไปจากเขา
" เดี๋ยวไปพร้อมกันแหละลุง "
แต่ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงเรียกอันแ่กล่าวขึ้นจากข้างนอกบ้าน
" ภูมิหัวหน้าเรียกไปพบ"
ภูมิได้หันไปมองต้นเสียงในทันที ชายร่างผอมเพรียวที่ใส่ชุดเสื้อยืดแขนยาวสีม่วง กางเกงยีนสีดำที่เต็มไปด้วยคราบปูนเป็จุดๆ ได้กล่าวเรียกภูมิที่เป็ชายร่างใหญ่ ท้องกลมหรือที่เราเรียกกันว่า อ้วน นั้นเอง คนที่ถูกเรียกชื่อได้หันหน้าไปมองเพื่อนคนงานที่เรียก แล้วเห็นสีหน้าเศร้าหมองไหล่ห่อคอตกของเพื่อนร่วมงานซึ่งนั้นทำให้เขางุนงงเป็อย่างมากเพราะอาการของเพื่อนคนงานคนนี้ดูผิดปกติเสียเหลือเกินสำหรับเขา ภูมิพยักหน้าเพื่อบอกว่ารับรู้แล้ว แต่เพื่อนคนนั้นกลับไม่ได้สนใจ แม้แต่จะมอง เขาเดินก้มหน้าจากไปเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงไร้ซึ่งิญญา
ภูมิที่ใส่ชุดไม่ต่างกัน เขาได้ส่ายหัวเลิกให้ความสนใจคนงานคนนั้น ก่อนที่เขาจะเดินไปยังห้องหัวหน้าของเขาซึ่งใช้เวลาสิงสถิตอยู่ข้างในทั้งวันอันที่จริงมันจะเป็ออฟฟิศของพนักงานของหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ เขาใช้เวลาไม่นานก็มาถึง ภูมิได้เปิดประตูกระจกดำเข้าไปข้างในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำจนเกือบจะหนาว ทันทีที่ปิดประตูก็มีเสียงร้องทักทันที
"อ้าวมาแล้วเหรอภูมิ นั่งก่อนสิ"
ชายวัยรุ่นใส่สูทสีดำที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่มๆ ได้กล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ ทรงผมของเขาราบเรียบที่้าส่วนด้านหน้าถูกปัดไปข้างปิดตาซ้ายเอาไว้ เขาผายมือข้ามโต๊ะทำงานที่ไร้ซึ่งเอกสารใดๆ เขาได้ผายมือมายังเก้าอี้ที่กำลังว่างอยู่ตรงหน้าของเขา
เมื่อภูมินั่งลงและขณะกำลังจะถามคำถามหัวหน้าของเขานั้นก็ได้หยิบซองสี่เหลี่ยมสีขาวขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแ่เบาพร้อมกับแย่งเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งซะก่อน
"นี่เป็ของคุณครับคุณภูมิ"
ภูมิได้แต่นิ่งอึ้งสักพัก เมื่อได้เห็นการกระทำของหัวหน้า ภูมิได้คิดไปต่างๆ นาจนความคิดหนึ่งได้ปรากฏขึ้นในหัว
' ซองขาว ไล่ออกเหรอ แม่งแค่ไม่แบ่งเงินเดือนให้ก็ถึงกับไล่ออกเลยหรอ '
เมื่อเดือนที่แล้วนั้นเขาได้มีปากเสียงกับหัวหน้าคนนี้ หัวหน้าคนนี้นั้นพึ่งมาแทนคนเก่าเมื่อเดือนที่แล้ว หัวหน้าคนเก่าของเขานั้นเสียชีวิตไปเมื่อ 2 เดือนก่อน
ภูมิรับรู้ได้ในทันทีว่าทำไมเพื่อนพนักงานของเขา ทำไมถึงได้มีสภาพเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากแบบนั้น ดูท่าว่าเขาก็คงจะไม่ยอมให้ไอ้หัวหน้าเฮงซวยคนนี้ปล้นเงินเดือนของเขาไปเช่นกัน ภูมิไม่คิดว่าเขาที่ทำงานด้วยความตั้งใจและผมงานออกมาดีตลอดจะถูกไล่ออกง่ายๆ แบบนี้ หมัดทั้งสองข้างของเขากำแน่นก่อนจะค่อยๆ คลายออก เขาได้เอื้อมมือไปหยิบซองสีขาวนั้นช้าๆ แล้วจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
จากนั้นเขาก็มุ่งตรงมายังห้องเช่าที่อยู่ด้านหน้าทางปากทางเข้าของหมู่บ้านที่อยู่ที่กำลังสร้าง เขานั่งลงบนเตียงนอนในห้องสี่เหลี่ยมรูหนูราคาถูก เขาไม่ได้สนใจที่จะเปิดดูว่าอะไรที่อยู่ข้างในเลยแต่เขาได้กำจดหมายในมือเอาไว้แน่น จนยับยู่ยี่ไปหมด ฟันบนและล่างขบกัดกันจนแทบจะแหลกละเอียด ภูมิที่นั่งเอาหลังอิงอยู่ตรงกำแพงเย็นๆ ตรงบริเวณหัวเตียงคิดหาหนทางที่จะเอาคืนเ้าหัวหน้านั้นให้สาสม
แต่ในขณะที่ความคิดของเขากำลังคิดหาวิธีต่างๆ อยู่นั้น ภาพที่เป็เหมือนแสงสว่างในชีวิตก็ได้ปรากฏขึ้น มันเป็ภาพของหญิงสาวหน้าตาสละสลวยประดุจนางฟ้านาง์ ใบหน้ารับเข้ากับดวงตาสีดำเปล่งประกายวิบวับ เธอมีผมยาวประบ่า
เธอคนนี้คือแม่ของเขาและในหัวของเขาตอนนี้เป็ภาพเธอกำลังยิ้มให้กับเขาซึ่งกำลังนอนหนุนบนตักของเธอรอยยิ้มนั้นมันเป็รอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ที่กำลังพ้นขอบฟ้ายามเช้า ภาพนี้เป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีที่แล้วมันได้ทำให้เขาได้คิดถึงความฝันั้แ่ตอนที่เขายังเป็เด็กตัวเล็กๆ ที่เขาได้ลืมเลือนมันไป ความฝันของภูมินั้นคือการได้ทำนาเลี้ยงวัวเลี้ยงควายอยู่กับแม่ ที่เป็เหมือนนางฟ้าสำหรับเขา
และแล้วความคิดถึงบ้านเกิดก็ได้พูดขึ้นมันสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของตนที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่กับแม่อย่างมีความสุข เขาเกือบจะลืมมันไปเสียแล้วเพราะในหัวคิดแต่เื่งาน
แม้ว่าในตอนนี้แม่ของเขาจะจากเขาจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปได้ 2 ปีแล้วก็ตาม แต่ท่านก็ยังเหลือที่แปลงเล็กๆ เอาไว้ให้กับเขาซึ่งภูมิไม่ได้สนใจที่ดินแปลงนี้เลยในตอนก่อนหน้านี้
ภูมิค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ในตอนนี้เขาได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะกลับไปอยู่บ้าน โดยลืมเื่การจะเอาคืนอดีตหัวหน้าสำหรับเขาในตอนนี้ไปเลยและในการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็การตัดสินใจที่จะทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
อ่านก่อนได้ที่Dek-dแล้วพิมพ์ ธรณีคลั่ง(ใหม่) ได้เลยครับ
6K
