“ข้าก็นึกว่าที่เ้าเลี้ยงสุราเพราะมีน้ำใจ ที่แท้เ้าก็มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่นี่เอง ฮ่าๆ” ลี่เทียนเป่าหัวเราะเสียงดังลั่น
บุรุษทั้งสองดื่มกันไปจนหมดสุราห้าไหเล็ก ลี่เทียนเป่าเริ่มเมาได้ที่ เขาจึงเป็คนยกไหขึ้นรินสุราให้กับสหาย
“ข้าคิดว่าหากคืนนี้ขาดสุราไป เกรงว่าข้าอาจจะทำไม่สำเร็จดังเช่น คืนวาน ก็เลยถือโอกาสเลี้ยงขอบคุณเ้าด้วย” จีหลุนสารภาพ
“สมแล้วที่เป็แม่ทัพค่ายพยัคฆ์ไฟ เ้าใช้กลยุทธ์เขวี้ยงหินก้อนเดียวได้นกสองตัว ร้ายกาจยิ่ง มาๆ ดื่มๆ”
ลี่เทียนเป่ามองเห็นสุราหมดไปอีกสองไหก็เกรงว่าวันหน้าตนเองจะไม่มีดื่ม จึงรีบไล่ให้สหายกลับไปหาภรรยา
“เหล่าจี เ้าควรจะพอได้แล้ว หากดื่มมากเกินไป เกรงว่ากิจบนเตียงอาจจะทำไม่สำเร็จ สุราอีกสามไหนี้เหลือไว้ให้ข้าได้ดื่มอีกหลายๆ วันหน่อยเถิด”
จีหลุนหัวเราะ เขารู้ว่าสหายหวังดีและหวงสุรา เขาจึงลุกขึ้นโบกมือ
“ได้ๆ เห็นแก่คุณความดีของเ้า ข้าจะไปหาเสี่ยวถงเดี๋ยวนี้ ส่วนเ้าก็พอเถิด ไปเข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปค่ายทัพหลวง”
กุนซือหนุ่มหัวเราะหึๆ “ไม่ต้องห่วงข้าน่า เ้านั่นล่ะ คืนนี้จะไหวหรือไม่? ดื่มมากกว่าคราวก่อนเยอะเชียว ข้าจะรอฟังข่าวดีของเ้าในวันพรุ่งนี้”
“ไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้าทำมาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องไปถึงขั้นสุดยอดแน่”
ลี่เทียนเป่าได้ยินจีหลุนพูดเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น
กัวเอินถงนั่งรอสามีอยู่ในห้อง พอจีหลุนมาถึงหยวนจู้กับเหย้าหลีก็เรียกให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอาบให้กับท่านชาย เหย้าหลีคอยดูแลบ่าวรับใช้ในการขนน้ำ ส่วนหยวนจู้ก็ช่วยติดเตาเล็กที่อุ่นน้ำแกงสร่างเมาอยู่บนโต๊ะ
จีหลุนยิ้มน้อยๆ ให้กับภรรยา ดวงตาหรี่ปรือ แก้มแดงปลั่ง “เสี่ยวถง เ้ารอข้าอยู่หรือ?”
กัวเอินถงเห็นสายตาแฝงนัยของสามีก็พลอยร้อนที่ผิวหน้า หยวนจู้เห็นท่าทางของคนทั้งสองก็แอบก้มหน้ายิ้ม
“ท่านพี่ ไปอาบน้ำก่อนเถิดเ้าคะ ท่าทางท่านจะดื่มสุรามาไม่น้อย”
ชายหนุ่มโบกมือไปมา ก่อนจะเดินโซเซเข้าไปหลังฉาก ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่น้ำในอ่าง ชั่วระยะน้ำในกาที่อุ่นน้ำแกงเดือด จีหลุนก็ลุกขึ้นจากอ่างน้ำสวมใส่ชุดนอนเดินออกมานั่งอยู่ที่โต๊ะ เขาหยิบผ้าติดมือมาเช็ดผมลวกๆ
“ท่านพี่ ดื่มน้ำแกงสร่างเมาก่อนเถิดเ้าค่ะ” หญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถเข็นยกถ้วยน้ำแกงให้กับสามี
จีหลุนรับไปแล้วดื่มรวดเร็วจนหมด ก่อนจะรินน้ำชาดื่มตามไปอีกหนึ่งจอก กัวเอินถงหยิบผ้าเช็ดผมของสามี หันไปมองหน้าหยวนจู้ สาวใช้จึงได้เข็นรถนางไปด้านหลัง กัวเอินถงโน้มตัวมาข้างๆ ช่วยเช็ดผมให้สามี
ท่านชายจีไม่ชอบให้สาวใช้มาคอยปรนนิบัติ หลังอาบน้ำเขาจะถือผ้ามาให้กัวเอินถงทำหน้าที่เช็ดผม หากนางนอนหลับก็จะเรียกบ่าวรับใช้เข้ามาดูแล จัดแจงเสื้อผ้าและทำผมให้
พอนางเช็ดผมให้เขาแห้งแล้ว หยวนจู้ก็ส่งหวีให้ กัวเอินถงจึงต้องหวีผมให้สามีต่อ ท่านชายจีหันไปสั่งให้สาวใช้ออกไป เมื่อประตูปิดลง เขาก็หันไปบอกกับภรรยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เสี่ยวถง คืนนี้ข้าอยากลองดูว่าสิ่งที่ทำเมื่อคืนวานจะสำเร็จอีกหรือไม่?”
ชายหนุ่มวางจอกน้ำชาแล้วดับไฟในเตาต้มกาบนโต๊ะ ช้อนร่างของภรรยาขึ้นไปบนเตียง ในตอนที่เขาถอดเสื้อของนางออกจนเห็นหน้าอกเปลือยเปล่า แสงเทียนยังส่องสว่าง เขาสังเกตเห็นรอยแปลกๆ ที่ปรากฏบนหน้าอกของกัวเอินถง
“นี่มันคือรอยอันใดหรือ?” ชายหนุ่มไล้ปลายนิ้วชี้ไปบนรอยบนหน้าอกข้างซ้ายของนางเหนือตำแหน่งหัวใจ
“รอยหรือเ้าคะ? ข้าไม่เคยมีรอยตรงนี้สักหน่อย” กัวเอินถงผงกศีรษะ “
“ตอนนี้มีแล้ว ข้าเห็นเส้นโค้งนี้ั้แ่วันก่อน แต่วันนี้มันมีเส้น้าขึ้นมาด้วย ดูๆ ไปก็คล้ายกับรอยสักบนหน้าอกของข้า” ชายหนุ่มที่ถอดเสื้อเผยอกแกร่งบอกให้ภรรยามองรอยบนร่างกายของตนเอง “เพียงแต่ของเ้ายังเป็รอยเลือนลาง”
หญิงสาวเพิ่งได้เห็นเต็มตาว่ารอยบนหน้าอกของสามีคือรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวที่มีลวดลายภายในเหมือนสัญลักษณ์ของดินแดนเซี่ยงซาวาน
“รอยนี้ของท่านเหมือนสัญลักษณ์ห้าชนเผ่าของข้าเลยเ้าค่ะ”
“สัญลักษณ์ของห้าชนเผ่าอย่างนั้นหรือ?”
“เ้าค่ะ ข้าเคยได้ยินว่ามีตำนานหนึ่งเล่าขานถึงเื่รอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยว หาก้ายื้อชีวิตผู้ใดต้องหาผู้ที่มีดวงสมพงศ์แล้วผูกชะตาเอาไว้ด้วยกัน คนทั้งสองจะผูกพันและมีวาสนาต่อกัน เป็ตายร่วมกันเ้าค่ะ”
“รอยนี้ ข้ามีั้แ่เด็ก เมื่อข้าโต มันก็โตมาพร้อมกับข้า”
กัวเอินถงเผลอยกมือขึ้นลูบรอยสักของสามี ผิวกายที่ถูกััของจีหลุนร้อนผ่าว ดวงตาของเขาส่งประกายกล้ามองใบหน้านวลเนียน
“เื่รอยสักเอาไว้ก่อนเถิด ตอนนี้เราต้องทำเื่สำคัญให้สำเร็จก่อน”
ชายหนุ่มยื่นหน้ามาประทับจูบเร่าร้อน ลมหายใจของเขาหอบแรงขึ้นมือใหญ่สองข้างลูบไล้ผิวกายนาง ร่างกายของคนทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงปรารถนา กัวเอินถงลมหายใจขาดห้วงด้วยความตื่นเต้น ในห้องมีเพียงเสียงพึมพำของหญิงและชายที่ตกอยู่ในห้วงสวาทอันล้ำลึก
ต้วนชางที่ซุ่มดูอยู่ใกล้เรือนพักของเหย้าหลีทั้งคืนไม่เห็นความผิดปกติ พอถึงเวลาค่อนรุ่งก็ตัดสินใจกลับไปงีบพักใหญ่ก่อนจะตื่นขึ้นมาตรวจตราแถวสาวใช้
เหย้าหลีกับหยวนจู้แต่งตัวแต่งหน้าเรียบร้อยก็มายืนเข้าแถวอยู่ด้านหลัง ทั้งสองมองไปยังต้วนชางพร้อมกันราวกับนัดเอาไว้ ก่อนจะหันกลับมายักคิ้วให้กัน
“เมื่อคืนข้าเห็นว่าเขามาซุ่มดูอยู่ด้านหลังเรือนเราตั้งนานสองนาน ดีที่ ฮูหยินน้อยสั่งให้ข้าอยู่นิ่งๆ ไปก่อนเพราะรู้ว่าเขาต้องพยายามจับผิด” เหย้าหลียกกำปั้นหลวมๆ ขึ้นแล้วใช้ปิดปากตนเองที่กำลังกลั้นหัวเราะ
“หากพ่อบ้านต้วนรู้เข้าคงจะโมโหท่านแย่” หยวนจู้เองก็อดไม่ได้
“เ้านั่นล่ะ เลิกชวนข้าคุย และก็หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้” เหย้าหลีพยายามทำทีเคร่งขรึมแล้วเงยหน้าขึ้น
ต้วนชางเหลือบมองไปที่เหย้าหลีกับหยวนจู้ เขาเห็นท่าทางของสตรี ทั้งสองที่กำลังซุบซิบกันอยู่ก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกเยาะเย้ย พ่อบ้านใหญ่นึกถึงเื่เมื่อคืนก็เจ็บใจ
“พ่อบ้านต้วน วันนี้ข้ามาทำงานนะเ้าคะ” เหย้าหลีรีบเอ่ยขึ้น
“ข้ายังไม่ได้ขานชื่อเ้าเสียหน่อย ยังไม่ต้องอ้าปาก” ใบหน้าของต้วนชางราบเรียบแต่น้ำเสียงดุดัน
เหย้าหลีหุบปากฉับ เสียงของบ่าวรับใช้และสาวใช้แถวด้านหน้าหัวเราะกันสนุกสนาน ปกติพวกเขาไม่กล้าต่อปากต่อคำกับต้วนชาง ทว่าสาวใช้ที่ติดตามฮูหยินน้อยมากลับกล้าพูดจายอกย้อนกับพ่อบ้านใหญ่
หยวนจู้ยิ้มกว้าง “ท่าทางเขาจะกำลังจับผิดพวกเราสองคนจริงๆ”
“ฮูหยินน้อยคาดเอาไว้ไม่ผิด พวกเราก็ระวังตัวกันให้มากขึ้นก็แล้วกัน”
ต้วนชางขานชื่อสาวใช้และบ่าวรับใช้ทีละคน พอถึงหยวนจู้กับเหย้าหลีเขาก็ข้ามไปเสีย
“พ่อบ้านต้วน ชื่อข้ากับหยวนจู้ล่ะเ้าคะ”
“ข้าเห็นแล้ว ไม่ต้องเรียกก็ได้”
“แต่ท่านต้องลงบันทึกว่าข้ากับหยวนจู้มาทำงานนะเ้าคะ ไม่เช่นนั้นจะหาว่าพวกเราขาดงาน มาหักเบี้ยหวัดทีหลังไม่ได้”
ต้วนชางร้องเหอะขึ้นคำหนึ่ง ก่อนจะสำทับด้วยคำว่า....“ได้!”
พอถึงตอนบ่าย พ่อบ้านต้วนก็คิดถึงบุตรสาวตัวน้อยจึงคิดจะไปแวะดูนางเสียหน่อย ต้วนซวงที่ได้หน้าได้ตาอย่างมากกับการมาเยี่ยมของมารดาเมื่อวันก่อน วันนี้จึงเรียกสหายกลุ่มใหญ่มานั่งล้อมวงแล้วไปเอากล่องขนมที่ซ่อนเอาไว้ในตู้โรงนอนออกมา
“นี่เป็ขนมที่ท่านแม่ของเสี่ยวซวงเอามาฝากพวกเราเชียวนะ ข้าจำได้ว่ามันเป็กล่องแบบเดียวกับที่ฮูหยินใหญ่เคยเอามาเลี้ยงพวกเราตอนวันปีใหม่”เด็กชายแซ่อี๋ชี้ไปที่กล่องขนมแล้วอวดอ้าง
“ท่านแม่ของเสี่ยวซวงงดงามกว่าท่านแม่ของข้ามากเลย แถมยังใจดีด้วย น่าเสียดายที่พวกเ้าไม่ได้เห็น”สหายหญิงตัวน้อยของเสี่ยวซวงเอ่ยขึ้น
ต้วนซวงยืดร่างกอดอกแล้วพยักหน้าให้สหายทั้งสามเปิดกล่องขนม
“โอ้โห! น่ากินที่สุดเลย” เด็กที่นั่งรายรอบร้องออกมาพร้อมกัน
ต้วนชางที่ยืนมองดูอยู่ข้างหลังชะงักฟังสิ่งที่เด็กๆ พูดคุยกันแล้วก็นึกสงสัย บุตรสาวของเขามีมารดาด้วยหรือ? ขนมจากร้านขนมรูปสัตว์นั่นมีราคาแพงเกินกว่าจะมีบ่าวรับใช้และสาวใช้คิดจะซื้อมาฝากกัน
...เสี่ยวซวงน้อยไปเอามาจากที่ใด?...
********************
183
