ค่ำคืนหิมะโปรย ฟินิกซ์พยายามโบยบิน โซ่ตรวนพันธนาการแต่ใจยังฝันถึงอิสรภาพ
ัไล่ล่าใกล้ ดุจเงาแห่งชะตา ลงโทษด้วยไฟรักแรงกล้าจนิญญาสั่น
ัดำฟินิกซ์ (The Untamed Love)
ค่ำคืนนั้นหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักจากยอดเขาหิมะเทียนซานปกคลุมค่ายัดำด้วยพรมสีขาวบริสุทธิ์ที่ขัดแย้งกับความมืดมิดภายในพรรคพวกกลิ่นอายลมหนาวพัดผ่านหอเมฆดำ ทำให้เปลวเทียนในห้องสั่นไหวระริก
หลิวเฉิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่างมองออกไปยังความมืดด้านนอกหัวใจเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่รุนแรงยิ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์เมื่อวานเขายังคงถูกมัดด้วยโซ่ไหมบางๆ แต่ใน่ที่เสวียนหลงออกไปจัดการกับผู้ทรยศที่เหลือหลิวเฉิงใช้ความฉลาดและลมปราณภายในที่ฟื้นตัวเล็กน้อยปลดปล่อยจุดชีพจรบางส่วนและแอบเก็บมีดสั้นเล่มเล็กไว้
“ข้าจะไม่ยอมเป็เชลยของปีศาจผู้นี้ตลอดไป”เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบฉายประกายเด็ดเดี่ยว “หากหนีได้ข้าจะกลับไปรวมกำลังพวกพ้องที่เหลือและแก้แค้น”
เมื่อทุกอย่างเงียบสงัดหลิวเฉิงแอบเปิดหน้าต่าง ใช้ผ้าไหมสีเข้มคลุมตัวแล้วปีนออกไปสู่ความมืดและหิมะที่โปรยปราย เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบดั่งฟินิกซ์ที่พยายามบินหนีจากกรงขัง ผ่านสวนหยกและลงเนินเขา ลมหนาวแทงทะลุิัแต่ความหวังทำให้เขาทนได้
อย่างไรก็ตามเสวียนหลงที่กลับมาถึงหอพบห้องว่างเปล่า ความโกรธและความกังวลปะปนกันในดวงตาคมเข้ม“หลิวเฉิง... เ้ากล้าท้าทายข้าอีกแล้วหรือ” เขาสั่งให้องครักษ์กระจายกำลังค้นหาแล้วออกไล่ล่าด้วยตนเอง
การไล่ล่าและถูกจับ
หิมะตกหนักขึ้นหลิวเฉิงวิ่งลัดเลาะผ่านป่าใกล้ค่าย แต่ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นเต็มที่และาแเก่าทำให้เขาลื่นไถลและถูกไล่ตามทัน เสวียนหลงปรากฏตัวดั่งเงามืดพุ่งเข้าใส่และกดร่างหลิวเฉิงลงกับพื้นหิมะที่เย็นะเื
“คิดจะหนีข้าไปที่ไหน ฟินิกซ์น้อยของข้า?”เสียงของเสวียนหลงทุ้มต่ำ แฝงความโกรธและความโล่งใจเขาจับข้อมือทั้งสองข้างเหนือศีรษะแล้วลากตัวกลับไปยังหอส่วนตัวท่ามกลางหิมะที่โปรย
ภายในหอที่อบอุ่นด้วยเตาผิงหลิวเฉิงถูกโยนลงบนเตียง เสื้อผ้าชื้นและเปื้อนหิมะถูกฉีกออกอย่างไม่ปรานี
การลงโทษ
“เ้า้าบทเรียนใหม่สินะ”เสวียนหลงถอดเสื้อผ้าตนเองออก เผยร่างกายกำยำและรอยสักัที่ดูดุร้ายภายใต้แสงไฟ
เขามัดมือหลิวเฉิงกับหัวเตียงด้วยเชือกไหมแดงแน่นขึ้นแล้วใช้ตำแหน่งที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอ่อนแอและถูกอย่างสิ้นเชิงการลงโทษครั้งนี้รุนแรงและยาวนานกว่าเดิม เต็มไปด้วยความซาดิสที่เพิ่มขึ้นการกัดตามิั การบีบรัดแรงๆ การเคลื่อนไหวที่ดุเดือดและไม่ยอมให้พักหายใจ
หลิวเฉิงร้องไห้ดังออกมาน้ำตาไหลพรากปนเสียงครางที่ไม่อาจกลั้น “เ้า... โหดร้าย... ข้าเกลียด... อ๊ะ!”ร่างกายสั่นเทาไปด้วยความเ็ปปนเสียวซ่านที่รุนแรง
เสวียนหลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงหอบหายใจ“นี่คือราคาของการพยายามหนีข้า... แต่ข้ารู้ว่าเ้าก็้าข้าเช่นกัน”เขาเร่งจังหวะให้เร็วและลึกยิ่งขึ้นจนทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแม้ภายนอกจะหนาวเหน็บ
ความเชื่อมโยงทางจิติญญาเริ่มปรากฏชัดลมปราณของทั้งคู่ไหลเวียนปะปนกันเบาๆ ผ่านการััทำให้หลิวเฉิงรู้สึกถึงความอบอุ่นลึกๆ ท่ามกลางความเ็ป
หลังจากลงโทษเสร็จสิ้นเสวียนหลงไม่ได้ปล่อยตัวเขา แต่กอดไว้แน่นจากด้านหลังจูบรอยฟันและรอยแดงที่ทิ้งไว้อย่างอ่อนโยน
“อย่าหนีข้าอีก... ข้าจะคลั่งหากสูญเสียเ้า”
หลิวเฉิงหอบหายใจอ่อนแรง น้ำตายังไหล“...ข้าไม่รู้แล้วว่า ตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่”
พิเศษท้ายตอน
เสวียนหลงใช้ผ้าไหมเช็ดน้ำตาและเหงื่อให้หลิวเฉิงอย่างทะนุถนอมจากนั้นห่มผ้าห่มหนาให้ทั้งคู่ “พรุ่งนี้ ข้าจะให้เ้าได้เห็นโลกภายนอก...แต่ด้วยการอยู่เคียงข้างข้า”
ในใจของหลิวเฉิง ความดื้อรั้นยังคงอยู่แต่เริ่มมีรอยร้าวแห่งเสน่ห์และความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
หิมะโปรยปกปิดรอยเท้าฟินิกซ์ถูกจับคืนกรง ลงโทษด้วยไฟดุร้าย แต่ใจเริ่มละลาย
ักอดแน่นไม่ปล่อยด้วยรักที่เ็ป วัฏจักรแห่งการหนีและตาม... ยังคงหมุนต่อไป
..สุสาส์นราคะ..
5K
