บทที่ 20 ทำไมกู้หนิงถึงไม่ตาย?
นี่เหมือนกับมีสายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้าสีคราม จิตใจของกู้เหยาปั่นป่วนวุ่นวาย และเท้าของเธอก็หยุดนิ่งราวกับถูกตอกตะปู เธอไม่ได้เบียดฝูงชนต่อไป เพราะเธอรู้ว่าเข้าไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
เธอจะไปบอกชายหนุ่มคนนั้นได้หรือว่าตนเองฝันถึงเขาก่อน? และเพื่อออกมาตามหาเขา เธอถึงกับยอมถูกทุบตีและถูกด่าเมื่อออกจากบ้านมาั้แ่เช้า แม้กระทั่งทำรองเท้าหาย และอ้อนวอนคนมากมายให้พาเธอขึ้นรถมาด้วยเพื่อมาซื้อไหโบราณของเขา?
เมื่อมองไปที่กู้หนิงซึ่งกำลังส่งเสียงหัวเราะอยู่ท่ามกลางฝูงชน เืของกู้เหยาก็พลุ่งพล่านและร่างกายของเธอก็เย็นเฉียบ เธออดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่าทำไม? ทำไม ทำไมกู้หนิงถึงแย่งชิงทุกอย่างไปจากเธอครั้งแล้วครั้งเล่า? ั้แ่ที่พี่สาวฝาแฝดของเธอฟื้นขึ้นมาจากการแขวนคอตาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
อย่างแรก เธอไม่ได้ไปเรียนต่อ แล้วก็แผ่นหยกของเธอก็ถูกแย่งชิงไป พ่อแม่และพี่ชายบุญธรรมก็ไม่ได้รักเธอเหมือนเมื่อก่อน สุดท้ายเธอก็ต้องไปขอความช่วยเหลือจากโจวเหวินเยี่ยน แต่เธอไม่รู้ว่าโจวเหวินเยี่ยนก็เป็สิ่งที่กู้หนิงไม่้าเช่นกัน กู้หนิง้าสร้างสถานการณ์ทั้งหมดขึ้นมาเพื่อทำให้น้องสาวฝาแฝดอย่างเธอมีภาพลักษณ์ที่ย่ำแย่ต่อหน้าโจวจื้อหย่วน!
แม้แต่ไหโบราณที่มีมูลค่า 1 ล้านหยวน เธอเป็คนฝันถึงมันก่อนแท้ๆ!
แล้วทำไมกู้หนิงถึงแย่งชิงไปได้สำเร็จ!?
กู้เหยากัดริมฝีปากของเธอแน่น จ้องมองกู้หนิงในฝูงชนด้วยความเกลียดชัง กู้หนิงดูเหมือนจะรู้ตัว เธอยิ้มเล็กน้อย กู้หนิงมีความหยิ่งยโสอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ในรอยยิ้มนั้นแฝงความยั่วยุเจ็ดส่วน และอีกสามส่วนเป็การเยาะเย้ย นี่คือรอยยิ้มของผู้ชนะที่แท้จริง
กู้เหยาบ้าไปแล้ว เธอรอไม่ไหวแล้วที่จะพุ่งเข้าไปขย้ำคอกู้หนิงให้ตาย ทำไมพี่สาวของเธอถึงไม่ตาย!!! แขวนคอตัวเองถึงขนาดนั้นทำไมยังตายไปอีก?
กู้เหยาทนไม่ได้อีกต่อไป เธอหันหลังเดินโซเซและออกจากตลาดมืด เธอกำลังจะไปรายงานคณะปฏิวัติ!
ถ้ากู้หนิงไม่ปล่อยให้เธอมี่เวลาที่ดีอย่างคนอื่นบ้าง เธอก็จะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว!
...
หลังจากที่หนิงหนิงมองดูกู้เหยาจากไป เธอก็ยิ้มเล็กน้อย และช่วยชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอมีความอดทนและอ่อนโยน "เอาล่ะ ในเมื่อขายได้เงินแล้ว คุณก็รีบกลับบ้านไปหาแม่เถอะนะ!” กลยุทธ์ขั้นที่สามคือโจมตีหัวใจ
หลางจิ่งซานมองมาที่เธอ หญิงสาวมีใบหน้าที่สวยงามและดวงตาที่สดใส เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วร้องถามออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณ! คุณชื่ออะไร?" เขา้าที่จะจดจำเธอตลอดไป
หนิงหนิงมองไปรอบ ๆ ไม่ได้ตั้งใจที่จะเปิดเผยชื่อของเธอต่อหน้าคนเหล่านี้ แต่เลือกที่จะกระซิบข้างหูของเขา "กู้หนิง…"
ในขณะนั้น หลางจิ่งซานดูเหมือนคนที่กำลังตกอยู่ในความฝัน หัวใจของเขาสั่นไหว เขารวบรวมความกล้าพูดออกมาว่า "ผมชื่อหลางจิ่งซานและผมจะต้องตอบแทนคุณอย่างแน่นอน"
กู้หนิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและเฝ้าดูเขาจากไป
หลางจิ่งซานมองหญิงสาวด้วยแววตาอย่างลึกซึ้งที่ ราวกับว่าเขา้าสลักใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ในใจ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและวิ่งออกไปจนลับสายตา
รอจนชายหนุ่มหายไปจากสายตาเรียบร้อยแล้ว
คนรอบข้างก็เริ่มกระซิบว่า "น้องสาว เธอโดนหลอกแล้ว! ไหของเ้าหมอนั่นดูยังไงก็ของปลอมชัดๆ"
"ใช่ พวกเรามืออาชีพหลายคนเคยเห็นของจริงจากยุคเฉียนชิงมาแล้ว ของจริงจะต้องเป็สีเขียวทั้งตัว แต่ไหของเ้าหมอนั่นเป็สีเทา ดังนั้น พอมองแวบแรก พวกเราก็รู้แล้วว่าเป็ของปลอม"
"เธอเสียเงินไปเปล่าๆ 100 หยวน และเอามันมาใช้ประโยชน์ไม่ได้ด้วยซ้ำ"
หนิงหนิงยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณทุกคนค่ะ" จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเื่ พูดออกมาด้วยความสงสาร "ฉันคิดว่าการช่วยชีวิตคนอื่น หนึ่งร้อยหยวนก็คุ้มแล้ว"
"น้องสาว เธอเป็คนดีมีคุณธรรมมากเหลือเกิน!" อย่างไรก็ตาม บางคนพึมพำเป็การส่วนตัว พวกเขารู้ดีว่าสำหรับคุณหนูตระกูลใหญ่ที่มาจากครอบครัวร่ำรวย เงิน 100 หยวนที่พวกเขาต้องใช้เวลานานนับเดือนกว่าจะหาได้นั้น ไม่ได้มีค่าอันใดในสายตาของคนรวยเหล่านี้เลย
อย่างไรก็ตาม การพูดคุยในลักษณะนี้เป็เพียงการกระซิบกันส่วนตัวเท่านั้น
...
เมื่อซุนซางเหอถูกเรียกตัวไปพบโดยผู้ดูแลตลาดมืดเฉินชิงหย่วน เขาก็รู้สึกงุนงงและเพื่อนๆ ของเขาที่อยู่รอบตัวต่างก็มองเขาด้วยความอิจฉา ชายหนุ่มคนนี้ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ ไม่เคยมีใครถูกเรียกพบเป็การส่วนตัวจากเฉินชิงหย่วน ผู้ดูแลตลาดมืดมาก่อน
“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกนายเข้ามาพบ?” เฉินชิงหย่วนถามพร้อมกับยืนพิงผนังพร้อมกับคาบบุหรี่ไว้ในปาก
ซุนซางเหอยืนจับมือตัวเองอย่างกระวนกระวาย "ไม่รู้ครับ"
"โชคดีนะ เ้าหนู นายได้พบกับชายผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่ง" เฉินชิงหย่วนหยิบเงิน 400 หยวนออกมาจากซอกแขนของเขา ยื่นส่งมาให้และถามว่า "มีทหารคนนึงเป็หนี้นายอยู่ 400 หยวนสำหรับการซื้อของใช่ไหม? เขาบอกให้ฉันมาจ่ายเงินให้นาย"
ซุนซางเหอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชายที่เขาเคยค้าขายด้วยมาก่อนจะมีอำนาจมากถึงขนาดที่แม้แต่ผู้ดูแลตลาดมืดก็ยังต้องเกรงใจ ความคิดของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และเขาทำให้ความสัมพันธ์ชัดเจนในทันทีว่า "ผมรับของของคนอื่นมาขายต่อครับ เงินก้อนนี้ไม่ใช่ของผมหรอก แต่เป็เ้าของสินค้าตัวจริงต่างหาก”
"เ้าของสินค้าเป็ใคร บอกให้ฉันฟังหน่อยสิ"
ซุนซางเหอนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับหนิงหนิง ตอบอย่างหลบเลี่ยงไปว่า "เป็รุ่นน้องของนายทหารคนนั้นแหละครับ"
คำว่า ‘รุ่นน้อง’ สามารถตีความไปได้หลายความหมายมาก เฉินชิงหย่วนยืนตัวตรงทันที เหลือบมองถุงที่ชายหนุ่มสะพายอยู่ข้างตัวและพูดว่า "วันนี้เสบียงฉันหมดพอดี นายมีอะไรมาขายบ้าง เผื่อฉันจะได้ลองอุดหนุนสักหน่อย"
"มีสุราเหมาไถกับนมผงกระป๋องที่น่าสนใจมากครับ" ซุนซางเหอรู้สึกอายเล็กน้อย "คุณ้าไข่กับน้ำตาลด้วยไหมครับ?" ในสายตาของเขา เฉินชิงหย่วนอยู่ในธุรกิจขนาดใหญ่ เขาจะชอบสิ่งเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร
“เอามาทั้งหมด” เฉินชิงหย่วนยิ้ม “แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อเดียว”
"ว่ามาเลยครับ"
“ฉันจะไม่ถามว่าคนเอาของมาขายให้นายเป็ใคร แต่หลังจากนี้ ถ้าคนคนนั้นมาอีกเมื่อไหร่ นายต้องดูแลให้ดี ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าที่นี่เป็บ้านของเขาเอง เข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้วครับ"
เมื่อซุนซางเหอกลับมาที่ตลาดอีกครั้ง เขาก็ถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนพ่อค้าที่อยู่ข้างเคียงทันที "ซางเหอ หัวหน้าเฉินเรียกแกเข้าไปพบทำไม?"
“ใช่ๆ ฉันเห็นว่าตอนแกผ่านไป แกเอาของไปด้วยถุงใหญ่ ทำไมกลับออกมาตัวเปล่าแบบนี้ล่ะ?”
"หัวหน้าเฉินเหมาของนายใช่ไหม? เขาซื้อสินค้าของนายไปจนหมดเลยสินะ"
"ถ้าได้ดิบได้ดีในอนาคต อย่าลืมพี่น้องเก่าอย่างพวกเราด้วยนะเพื่อน!"
ซุนซางเหอไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขาไม่สามารถแสดงความขอบคุณในใจของเขาออกมาได้ทั้งหมด นับว่านายทหารคนนั้นทำให้เขาสามารถเชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้จริงๆ
เมื่อหนิงหนิงออกมาจากตรอกเพื่อไปหาซุนซางเหอ เธอก็เห็นฉากนี้ เมื่อเธอพบเขาในตอนเช้า ชายหนุ่มเป็แค่พ่อค้าตัวเล็ก ๆ ที่โดดเดี่ยวน่าสงสาร การเปลี่ยนแปลงนี้ที่รวดเร็วขนาดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!
ในขณะที่เธอกำลังสงสัย ซุนซางเหอก็ถอนตัวออกจากฝูงชนและเดินเข้ามาหากู้หนิงพร้อมกับพูดด้วยเสียงแ่เบาว่า "ขายหมดแล้ว รวมเป็เงินทั้งหมด 825 หยวน" นี่เป็ครั้งแรกที่เขาทำธุรกิจขนาดใหญ่เช่นนี้
เมื่อมองไปยังปึกธนบัตรที่ถูกส่งมอบเข้ามา หนิงหนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ทำไมถึงขายได้เร็วจัง?"
ซุนซางเหอลังเลที่จะพูด "ฉันเจอลูกค้ารายใหญ่เหมาไปทั้งหมดเลย" ลูกค้ารายใหญ่คนนั้นก็เป็รุ่นพี่ของเธอนั่นแหละ… แต่เขาไม่กล้าพูดเช่นนี้เพราะเขาตกลงกับนายทหารคนนั้นเอาไว้แล้ว และประการที่สอง เขากลัวว่าเธอจะไม่มาค้าขายกับเขาอีก
หนิงหนิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเื่นี้ เธอคิดแค่ว่ามีคนรวยมากมายอยู่ในตลาดมืดแห่งนี้ และเธอก็รับเงินมาอย่างมีความสุข โดยคิดว่าแม่ของเธอจะมีเงินค่ายา และพวกเธอก็จะมีเงินติดตัวอยู่ถึง 800 หยวน รวมถึงเธอยังมีไหโบราณราคาแพงอยู่ในการอีกด้วย
แต่ตอนที่หนิงหนิงกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีและเตรียมตัวแบ่งเงินกับซุนซางเหอ…
เสียงะโก็ดังมาจากปากซอยว่า "เป็เธอคนนั้นแหละค่ะ! ไปจับตัวได้เลย!"
32K
