สามวันหลังเหตุการณ์ใต้ต้นเหมย ฮ่องเต้มีพระบัญชาเรียกหลี่เฉิงเยว่เข้าเฝ้าเป็การส่วนพระองค์
สถานที่ไม่ใช่ท้องพระโรง
แต่เป็ห้องหนังสือชั้นใน ซึ่งเคยใช้สอนพระโอรสอ่านตำราสมัยยังเด็ก
หลี่เฉิงเยว่จำห้องนี้ได้เพียงเลือนราง
ชั้นหนังสือสูง
กลิ่นหมึก
หน้าต่างบานใหญ่
และเด็กชายคนหนึ่งที่เคยนั่งรอพระบิดาจนหลับคาโต๊ะ แต่พระองค์ไม่เคยเสด็จมา
เซวียนอี้ถูกสั่งให้รอด้านนอก
ก่อนหลี่เฉิงเยว่จะเข้าไป เขาหันกลับมา
“อย่าไปไหน”
เซวียนอี้ตอบ
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แม้มีผู้ใดเรียก”
“กระหม่อมจะรออยู่ตรงนี้”
หลี่เฉิงเยว่จึงผลักประตูเข้าไป
ฮ่องเต้ไม่ได้สวมฉลองพระองค์เต็มยศ
พระองค์นั่งอยู่หลังโต๊ะในเสื้อคลุมธรรมดา ใบหน้าซีดและมีรอยเหนื่อยล้าชัดเจน
บนโต๊ะวางของสามสิ่ง
ราชโองการลับ
ปิ่นดอกเหมยขาวของหลินฮองเฮา
และภาพวาดสตรีผู้หนึ่ง
หลี่เฉิงเยว่หยุดมองภาพ
หญิงในภาพมีใบหน้าอ่อนโยน ดวงตาคมแต่เศร้า อุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน ข้างกายมีเด็กชายอีกคนยืนอยู่
หลินฮองเฮา
รัชทายาท
และเขา
ครอบครัวที่เขาไม่เคยมีโอกาสจดจำ
“นั่งเถอะ” ฮ่องเต้ตรัส
หลี่เฉิงเยว่ยังยืน
“กระหม่อมยืนได้”
ฮ่องเต้มองเขา
“เ้าคล้ายมารดามาก”
“พระองค์เคยตรัสเช่นนี้กับนางหรือไม่ ก่อนปล่อยให้นางถูกกล่าวหาว่าฏ”
คำถามทำให้ฮ่องเต้นิ่ง
หลี่เฉิงเยว่ไม่หลบสายตา
“วันนี้ทรงเรียกกระหม่อมมาเพื่อพูดความจริง หรือเพื่อให้กระหม่อมเข้าใจพระองค์”
“ทั้งสอง”
“กระหม่อมอาจเข้าใจ แต่ไม่ได้แปลว่าจะยกโทษ”
ฮ่องเต้หลับพระเนตร
“เรารู้”
หลี่เฉิงเยว่ไม่คาดว่าจะได้ยินคำตอบนั้น
ฮ่องเต้ยกภาพขึ้น
“หลินซูเหยาเป็คนที่กล้าพูดสิ่งที่ทุกคนไม่กล้า นางเตือนเราว่าตระกูลของฮองเฮาคนปัจจุบันกำลังแทรกแซงกรมอาญาและโยกย้ายทหาร แต่เวลานั้นราชสำนักแบ่งเป็หลายฝ่าย หลักฐานที่นางนำมากลับถูกทำลาย ก่อนมีหลักฐานปลอมกล่าวหาว่านางติดต่อฏ”
“พระองค์ไม่เชื่อนาง”
“เราอยากเชื่อ”
“แต่ทรงเลือกเชื่อสิ่งที่ทำให้บัลลังก์ปลอดภัยกว่า”
ฮ่องเต้กำกรอบภาพ
“ใช่”
คำยอมรับนั้นตรงและหนัก
“เราลังเล คิดว่าจะกักนางไว้ชั่วคราว รอสอบสวนให้ชัด แต่คนของตระกูลเผยลงมือเร็วกว่าที่คิด ไฟถูกจุด หลักฐานถูกเผา และนาง…”
เสียงของฮ่องเต้ขาดไป
หลี่เฉิงเยว่ไม่ได้ปลอบ
เขารู้ว่าความเสียใจมีอยู่จริง
แต่ความเสียใจของผู้มีอำนาจไม่อาจลบผลของการตัดสินใจได้
“แล้วกระหม่อม?”
“ซู่เหลียนพาเ้าไปซ่อนในตำหนักเย็น เราส่งคนตามหา แต่เมื่อพบเ้า มารดาเ้าถูกประกาศเป็ฏไปแล้ว หากเปิดเผยว่าเ้าเป็โอรสของนาง ขุนนางจะเรียกร้องให้ลงโทษเ้า”
“จึงเปลี่ยนให้กระหม่อมเป็โอรสของพระสนมซู”
“นางเป็คนสนิทของมารดาเ้าและยอมรับชื่อเพื่อปกป้องเ้า”
หลี่เฉิงเยว่ชะงัก
“พระสนมซูรู้?”
“รู้”
“นางตายอย่างไร”
ฮ่องเต้เงียบ
ความเงียบนั้นทำให้หลี่เฉิงเยว่เข้าใจ
“ถูกฆ่า?”
“ถูกวางยา หลังรับเ้าเป็โอรสได้ไม่นาน”
หลี่เฉิงเยว่หัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะไร้ความสุข
“อีกชีวิตหนึ่งที่ตายเพื่อปกป้องกระหม่อม แต่กระหม่อมไม่เคยรู้แม้แต่ความจริง”
“เราพยายามรักษาเ้าให้รอด”
“ด้วยการปล่อยให้ฮองเฮาเลี้ยงดูข้างนอก?”
“เราคิดว่านางจะไม่กล้าฆ่าเ้า หากเราเฝ้ามอง”
“แต่นางป้อนยา”
ฮ่องเต้หลบสายตา
“เรารู้ภายหลัง”
“เมื่อใด”
“หลังจากเ้าสูญเสียความทรงจำไปมากแล้ว”
“เหตุใดไม่หยุด”
“เพราะหากหยุดทันที นางจะรู้ว่าเราสงสัย และอาจฆ่าเ้าด้วยวิธีอื่น”
หลี่เฉิงเยว่จ้องพระบิดา
“ดังนั้นพระองค์จึงใช้กระหม่อมเป็เหยื่อล่อ?”
“เราเพิ่มคนเฝ้า ลดปริมาณยา และพยายามสืบหาหลักฐาน”
“แต่ไม่เคยบอกกระหม่อม”
“เ้ายังเด็ก”
“กระหม่อมโตขึ้นทุกปี”
ฮ่องเต้เงียบ
หลี่เฉิงเยว่เดินไปใกล้โต๊ะ
“พระองค์ไม่ได้ไม่บอกเพราะกระหม่อมยังเด็ก แต่เพราะกลัวว่ากระหม่อมจะไม่เชื่อพระองค์”
ฮ่องเต้มองโอรส
“และวันนี้เ้าก็ไม่เชื่อ”
“พระองค์ไม่เคยให้เหตุผลที่จะเชื่อ”
คำพูดนั้นทำให้ความเหนื่อยล้าในพระพักตร์ลึกขึ้น
แต่หลี่เฉิงเยว่ไม่อ่อนลง
เขารอมาสิบห้าปีโดยไม่รู้ว่ากำลังรอคำอธิบาย
เมื่อได้มันมา กลับพบว่าคำอธิบายทั้งหมดไม่อาจชดเชยสิ่งใด
ฮ่องเต้เลื่อนราชโองการลับมาตรงหน้า
“เรา้าให้เ้ารับตำแหน่งรัชทายาท”
หลี่เฉิงเยว่หัวเราะเบา ๆ
“เพราะกระหม่อมเหมาะสม หรือเพราะพระองค์รู้สึกผิด”
“ทั้งสอง”
“อย่างน้อยทรงพูดความจริง”
“รัชทายาทประชวรหนัก เฉิงอันเกี่ยวข้องกับฏ องค์ชายสี่ยังไม่มีประสบการณ์ เ้าเป็ผู้เดียวที่ขุนนางและกองทัพจะยอมรับ”
“กระหม่อมไม่เคย้า”
“หน้าที่ไม่ขึ้นอยู่กับความ้า”
“นั่นคือคำที่ผู้มีอำนาจใช้บังคับคนอื่นเสมอ”
ฮ่องเต้ขมวดพระขนง
“เ้าเป็โอรสแห่งราชวงศ์”
“กระหม่อมเป็มนุษย์ก่อน”
“แล้วเ้าจะทิ้งประชาชนหรือ”
คำถามนั้นทำให้หลี่เฉิงเยว่หยุด
ฮ่องเต้เห็นช่องว่าง จึงกล่าวต่อ
“เ้าช่วยคนในวัง เปิดโปงดอกเหมยดำ และมีความสามารถปกครอง หากเ้าปฏิเสธ ผู้ที่ขึ้นแทนอาจไม่ดีเท่าเ้า”
“ความสามารถไม่ได้แปลว่าต้องรับบัลลังก์”
“แต่เ้ามีความรับผิดชอบ”
“กระหม่อมจะรับผิดชอบในสิ่งที่เลือก ไม่ใช่ในสิ่งที่พระองค์เลือกแทน”
ฮ่องเต้มองเขานิ่ง
“เพราะทหารเซวียน?”
ชื่อของเซวียนอี้ทำให้แววตาหลี่เฉิงเยว่เย็นลง
“เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเขา”
“เขาทำให้เ้าคิดจะออกจากวัง”
“วังทำให้กระหม่อมคิดจะออกไปั้แ่ก่อนพบเขา”
“ความสัมพันธ์ของเ้าย่อมไม่เป็ที่ยอมรับในฐานะผู้สืบทอด”
หลี่เฉิงเยว่กำมือ
“ดังนั้นหากกระหม่อมรับบัลลังก์ ต้องทิ้งเขา?”
“เ้าสามารถแต่งตั้งเขาเป็แม่ทัพ ให้ตำแหน่งและทรัพย์สิน”
“แต่ต้องซ่อนว่าเขาเป็ใครสำหรับกระหม่อม”
ฮ่องเต้ไม่ตอบ
หลี่เฉิงเยว่ยิ้มเย็น
“นี่หรือชีวิตที่พระองค์้ามอบให้เป็การชดเชย”
“เราเพียงบอกความจริงของราชสำนัก”
“เช่นนั้นกระหม่อมก็จะบอกความจริงของตน”
เขาหันไปทางประตู
“กระหม่อมยังไม่ตัดสินใจเื่บัลลังก์ แต่ไม่ว่าจะเลือกสิ่งใด จะไม่มีผู้ใดบังคับให้กระหม่อมทิ้งเซวียนอี้”
“แม้ต้องเสียสิทธิ์?”
หลี่เฉิงเยว่หยุดหน้าประตู
“สิทธิ์ที่ต้องแลกกับการสูญเสียคนสำคัญ ไม่ต่างจากคำสาป”
เขาเปิดประตูออกไป
เซวียนอี้ยืนอยู่ตรงเดิมจริง ๆ
ไม่ขยับไปไหน
เมื่อเห็นใบหน้าขององค์ชาย เขาก็ก้าวเข้ามา
“พระองค์เป็อย่างไรบ้าง”
หลี่เฉิงเยว่ตอบเพียงคำเดียว
“เจ็บ”
เซวียนอี้นิ่ง
องค์ชายพูดต่อ
“แต่ยังเดินได้”
“ให้กระหม่อมเรียกหมอหรือไม่”
“ไม่ใช่แผลที่หมอรักษาได้”
เซวียนอี้มองเขา
แล้วไม่ถามเพิ่ม
เขาเพียงเดินเคียงข้างออกไป
ผ่านระเบียงยาว
ผ่านกำแพงสูง
ผ่านสายตาของข้าราชบริพาร
เมื่อพ้นเขตห้องหนังสือ หลี่เฉิงเยว่จึงเอ่ย
“หากวันหนึ่งข้าขึ้นบัลลังก์ เ้าจะทำอย่างไร”
เซวียนอี้ตอบหลังเงียบไปครู่หนึ่ง
“อยู่ข้างพระองค์”
“ในฐานะแม่ทัพ?”
“ในฐานะใดก็ได้ที่พระองค์อนุญาต”
“แล้วถ้าข้าไม่อนุญาตให้เ้าอยู่ใกล้”
เซวียนอี้มองเขา
“พระองค์จะทำเช่นนั้นหรือ”
หลี่เฉิงเยว่ไม่ตอบ
เขารู้ว่าตนทำไม่ได้
เซวียนอี้กล่าวต่อ
“หากพระองค์เลือกบัลลังก์เพราะคิดว่าเป็สิ่งถูกต้อง กระหม่อมจะไม่ขัด แต่หากเลือกเพราะรู้สึกผิด หรือเพราะถูกบังคับ กระหม่อมจะเตือน”
“เ้าไม่กลัวว่าข้าจะโกรธ?”
“กลัวพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วยังจะพูด?”
“เพราะกระหม่อมกลัวพระองค์เสียใจมากกว่า”
หลี่เฉิงเยว่หยุดเดิน
สายลมหนาวพัดผ่านระเบียง
“เซวียนอี้”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าดีใจที่เ้ารออยู่ด้านนอก”
คำพูดนั้นเบามาก
แต่สำหรับเซวียนอี้ มันอบอุ่นกว่าทุกสิ่ง
เขาก้มศีรษะ
“กระหม่อมจะรอทุกครั้งที่พระองค์้า”
หลี่เฉิงเยว่ส่ายหน้า
“ไม่”
เซวียนอี้ชะงัก
องค์ชายสบตาเขา
“ครั้งต่อไป ข้าจะพาเ้าเข้าไปด้วย”
ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงครึ่งก้าว
และไม่มีใครคิดจะถอย
189
