ไม่เหมือนเดิม
"ไอ้พายั้แ่เกิดเื่มึงได้คุยกับพี่ชายของมึงบ้างหรือยังเขาหายโกรธมึงหรือยังวะ แล้วพ่อแม่มึงล่ะ..รู้เื่หรือเปล่า" ไอ้เพ้นท์ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบระหว่างเราสามคน ผมส่ายหน้า
"อย่าว่าแต่คุยเลยแม้แต่เจอกูก็ยังไม่ได้เจอเขาเลยว่ะ" ผ่านมาเป็อาทิตย์แล้วนับจากคืนนั้น ไม่รู้เพราะว่าใครหลบหน้าใครกันแน่หรืออาจจะทั้งคู่ที่ต่างคนต่างหลบหน้ากัน เหตุการณ์คืนนั้นทำให้เราสองคนพี่น้องมองหน้ากันไม่ติด บางทีพี่ชายอาจจะเกลียดผมไปแล้วก็ได้ ผมผิด ผมรู้ตัวดี ถ้าผมไม่ดื้อรั้นเื่บ้าๆนั่นก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น
"แล้วพ่อแม่มึงล่ะรู้เื่หรือยัง" ไอ้เปรมถามขึ้นบ้าง
"ไม่ว่ะ ไม่ได้บอกกูไม่อยากทำให้พวกเขาไม่สบายใจ..แค่นี้กูก็รู้สึกผิดมากอยู่แล้ว"
"แล้วแม่งอยู่กับกูก็เกิดเื่ตลอดป่านนี้พี่ชายมึงคงหมายหัวกูแล้วมัง" ผมส่ายหัว ผมไม่รู้ไม่รู้อะไรเลยไม่รู้แม้กระทั่งว่าพี่ชายได้เกลียดกันไปแล้วหรือยัง เหตุการณ์คืนนั้นมันเลวร้ายมากกับสำหรับสถานะแบบเรา ถึงผมจะเมาจะโดนยาแต่สติผมอยู่ครบรับรู้ทุกคำพูดและการกระทำระหว่างเราสองคน อึก ละอายใจกับเื่ที่เกิดขึ้นอยากจะขอโทษพี่ชายแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอเขาส่วนพี่ชายก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน :(
"มึงอย่าคิดมากเื่แค่นั้นเองมันก็ไม่ได้เลวร้ายหรือใหญ่โตมากมายอะไร..ก็แค่มึงหนีเที่ยวแล้วก็เมาจนเกือบโดนหิ้วแต่พี่ชายมึงก็มาช่วยทันนี่นา" ครับ ผมบอกพวกมันแค่นั้นมันก็เลยรู้แค่นั้น หึ เื่น่าอายแบบนั้นจะกล้าไปอ้าปากบอกใครได้โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ฮึก
"เฮ้ยๆๆ ไอ้พายใจเย็นอย่าร้องนะมึง หยุดเบะเลยนะมึงเื่แค่นี้เองไอ้ห่า!" ไอ้เปรมเอ่ยห้ามพร้อมกับดุผมเสียงเขียว
"กะ กูไม่ร้องหรอก ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันง่ายๆหรอก อึก"
"เออ ไม่ร้องจ้าแต่ปากมึงอ่ะจะเบะตลอดเลยนะ ห่า!"
"เออน่าเดี๋ยวเย็นนี้กูพาไปเลี้ยงชาบูร้านดัง" ไอ้เปรมเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอันอึมครึม ผมพยักหน้าเพราะตัวเองก็ไม่รู้ว่าจะรีบกลับไปไหนเหมือนกัน
"เลิกทำหน้าเศร้าก่อนมึงอ่ะ"
"กูไม่ได้เศร้าโว้ย! กูก็แค่รู้สึกผิดก็แค่นั้นเอง"
"เออก็ดีแล้ว เพราะถ้ามึงเศร้ากูบอกเลยว่ากูปลอบไม่เป็เพราะฉนั้นอยู่กับกูห้ามดราม่า เค๊" ไอ้เปรมที่ได้ยินไอ้เพ้นท์พูดแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ
17.40 น.
ร้านชาบูที่ไอ้เปรมพามาเป็ร้านชาบู สุกี้ยากี้ ซึ่งเป็สูตรต้นตำรับจากญี่ปุ่น เนื้อคุณภาพดีลายสวย ส่วนน้ำซุปก็มีให้เลือกเป็ชาบูซุปใส น้ำจิ้มเป็ซอสงาและพอนซึ ส่วนสุกี้ยากี้น้ำดำ รสชาติก็เข้มข้น น้ำซุปห๊อมหอมและเนื้อสไลด์ก็โคตรจะนุ่มแบบละลายในปากไม่เกินจริง บอกเลยว่าดีต่อใจสุดๆ พอคีบเนื้อเข้าปากแล้วหลับตาดื่มด่ำกับรสชาติที่แสนอร่อยก็ทำให้ลืมเื่ราวที่ตกตะกอนอยู่ภายในใจไปได้บ้าง งื้อออ พายหัวใจชาบู สุกี้ยากี้
"ไอ้สัดพายจิตมึงหลุดไปไหนแล้ว อร่อยขนาดนั้นเลย ฮ่าๆๆ"
"ไอ้เพ้นท์มึงอย่ามาแซวกูเว้ย หรือมึงว่าไม่อร่อย ห่ะ"
"เออ ก็อร่อยจริงอ่ะ บุฟเฟ่ต์แบบนี้คุ้มสุดๆอ่ะบอกเลยบรรยากาศร้านก็ดีแบบมา..เฮ้ย!ไอ้พาย ๆๆ"
"อะไรของมึงไอ้เพ้นท์เรียกซะเสียงดังเพื่อ..ทำลายบรรยากาศการกินของกูหมด" ผมซึ่งกำลังง่วนกับของอร่อยตรงหน้าถึงกับหันไปแหวใส่ไอ้เพ้นท์ซะชุดใหญ่
"มึงดู มึงดู ไอ้เปรมด้วยช่วยกูดูซิว่านั่นใช่พี่ชายของไอ้พายป่าววะ เว้ยๆควงคู่มากับสาวสวยไซส์บึ้มอย่างแจ่มอ่ะมึง!" ผมมองตามที่ไอ้เพ้นท์บอกก็เห็นพี่ชายเดินมากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าสถานะของพวกเขาสองคนมากกว่าคำว่าเพื่อนแน่นอน มือบางสวยเกาะแขนพี่ชายไม่ยอมปล่อยแถมยังเอาศรีษะซบไหล่หนาของพี่ชายเป็ระยะๆอีก อึก
"พี่ชายมึงมีแฟนแล้วเหรอวะไอ้พาย" ไอ้เปรมถามผมอย่างสงสัยเพราะว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีข่าวหรือเห็นว่าพี่ชายควงใครแม้กระทั่งผมเองก็ยังไม่รู้
"แต่กูว่าพี่เขาก็อายุเยอะแล้วนะ ส่วนฐานะก็โคตรจะพร้อมถ้าจะมีก็ไม่เห็นแปลกนี่หว่า จริงไหมไอ้พาย..ไอ้พาย ไอ้เชี่ยพายมึงได้ยินกูป่ะเนี่ย! อร่อยจนจิตหลุดไปแล้วมังมึง"
"ดะ ได้ยิน มึงว่าไงนะ" ผมตะกุกตะกักถามมันไป
"อ๊ะ! ไอ้สัดแล้วก็บอกว่าได้ยินสรุปมึงได้ยินจริงป่าวเนี่ย!"
"มึงเป็อะไรหรือเปล่าวะไอ้พาย..มึงดูแปลกๆ" ไอ้เปรมถามขึ้นบ้าง
"เออ มึงเป็อะไร แล้วนี่มึงจะเข้าไปทักพี่ชายมึงป่ะ" พวกเรานั่งอยู่โต๊ะในสุดและอยู่ในมุมที่ถ้าไม่สังเกตุหรือไม่ได้ที่จะตั้งใจมองก็จะไม่เห็น
"ไม่! กูอิ่มแล้วกูอยากกลับแล้วว่ะ"
"อ้าวว! อะไรวะ ไหนเมื่อกี้มึงว่าจะสั่งเพิ่มไง?"
"มึงจะกลับไม่กลับ..ถ้ายัง งั้นกูกลับก่อนแล้วนะ" ผมลุกขึ้นทันทีที่พูดจบ
"สัด รีบเกิ๊น กลับดิวะ!มาด้วยกันก็ต้องกลับพร้อมกันไป ไอ้เปรมลุก มึงนี่ก็แดกอยู่นั่นแหละเร็วๆไอ้พายเดินไปโน่นแล้วไม่รู้ว่ามันจะรีบไปตามควายที่ไหน"
"มึงเป็อะไรไอ้นาย..บอกพวกกูมา!" ไอ้เปรมถามทันทีที่เข้ามานั่งในรถ
"กูไม่ได้เป็อะไร กูแค่อิ่มอีกอย่างกูพึ่งนึกได้ว่าวันนี้กูต้องเข้าไปหาพ่อกับแม่น่ะ..กู เลยรีบ"
"แน่ใจ ไม่ใช่มึงโกหกพวกกูนะ มีอะไรก็ปรึกษาพวกกูได้ตลอดพวกเราเป็เพื่อนกันนะเว้ย สุขทุกข์ต้องแบ่งปันกัน เข้าใจ๊" ไอ้เพ้นท์เสริมมาอีกคน
"กู ขอบใจพวกมึงมากที่ห่วงกูแล้วก็ขอบคุณมึงด้วยไอ้เปรมที่อุตส่าห์พาไปเลี้ยง แล้วนี่พวกมึงอิ่มกันหรือเปล่ากูขอโทษนะเว้ยที่ทำให้เสียบรรยากาศ"
"ขอโทษทำไม พวกกูอิ่มแล้วอิ่มมากด้วยใช่ป่าวไอ้เปรม!"
"อือ อิ่ม! แล้วนี่มึงจะให้กูไปส่งไหน? บ้าน คอนโดพี่มึง"
"บ้าน พรุ่งนี้วันหยุดกูอยากกลับไปหาพ่อกับแม่บ้างไม่ได้กลับมาจะเป็เดือนแล้ว กูคิดถึงพวกท่าน"
"เออๆ ตามนั้น เดี๋ยวกูไปส่งไอ้พายก่อนแล้วค่อยไปส่งมึงนะไอ้เพ้นท์"
"เออๆ กูก็อยากไปสวัสดีพ่อแม่ไอ้พายมันด้วยไม่ได้เจอนานแระเดี๋ยวลืมหน้า"
"สัด ฮ่าๆ/ มึงนี่นะ"
กว่าพวกไอ้เปรมไอ้เพ้นท์จะกลับกันไปได้ก็เล่นเอาแม่ของผมหมดขนมไปเป็โหล หึ ปะเหลาะแดกชัดๆเลย
"เป็ไงน้องพาย นึกยังไงถึงมาหาแม่กับพ่อได้คะลูก"
"อ้าวว แม่ครับ..ทำไมถามพายแบบนั้นล่ะครับพายก็มาหาปกติเหอะ พ่อครับดูแม่สิ"
"ฮ่าๆๆตัวแสบของพ่อ มาๆขอพ่อกอดหน่อยคิดถึงจัง" พ่ออ้าแขนออกรับร่างของผมที่เดินเข้าไปกอดตอบ อึก คิดถึงจังอ้อมกอดนี้อ้อมกอดที่อบอุ่นเสมอสำหรับลูกคนนี้
"พ่อก็เวอร์ อาทิตย์ก่อนก็เพิ่งไปหาลูกมากลับซะดึกดื่น อ้อนลูกได้ตลอดนะพ่อเนี่ย"
"ก็พ่อคิดถึงจริงๆนี่นาห่างแค่แป๊บเดียวพ่อก็คิดถึงแล้ว เนาะตัวแส.. ตัวแสบ!ร้องไห้ทำไมลูก เป็อะไร!" แม่งขี้แยว่ะไอ้พาย ฮึก
"น้องพาย เป็อะไรคะลูกหนูร้องไห้ทำไม โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคะหนูมีอะไรไม่สบายใจบอกแม่ปรึกษาแม่ได้ตลอดนะลูก แม่อยู่ตรงนี้แล้ว"
"ตัวแสบ บอกพ่อมาว่าลูกเป็อะไร ใครแกล้ง! หรือว่าเ้านาย! พี่นายทำอะไรลูก พายบอกพ่อมาลูก!" ผมส่ายหน้าน้ำตาไหลพร่างพรู
"ปะ เปล่าครับเปล่า พายแค่คิดถึงพ่อกับแม่คิดถึงอ้อมกอด คิดถึงบ้านคิดถึงทุกๆอย่างที่นี่เลยครับ ฮึก"
"โถ ลูกพายของแม่แม่กับพ่อก็คิดถึงน้องพายทุกวันเลยนะคะ วันไหนคิดถึงก็กลับมาหาพ่อกับแม่หรือถ้าไม่สะดวกก็โทรมาเดี๋ยวพ่อกับแม่จะรีบไปหาลูกทันทีเลย ไม่ร้องนะคะตาบวมหมดแล้ว"
"ตัวแสบไม่ได้เป็อะไรจริงๆใช่ไหมลูก ไม่ได้โกหกพ่อกับแม่ใช่ไหมครับ..รู้ใช่ไหมว่าพ่อกับแม่เป็ห่วงเรามาก"
"ครับพ่อ พายรู้ครับแต่พายไม่ได้เป็อะไรจริงๆพายกลับมาเห็นพ่อเห็นแม่เห็นบรรยากาศเก่าๆทำให้พายคิดถึง..ไม่อยากโตเลย :("
"โถ ๆลูกรักของแม่ / ตัวแสบของพ่อ ฟอด" มีความสุขจัง! อยากอยู่ตรงนี้ไม่อยากจากไปไหนไม่อยากรับรู้เื่ราวใดๆไม่อยากโตเลยจริงๆเป็เด็กโคตรจะดี กิน เล่น นอนและมีแต่รอยยิ้มเพราะไม่มีเื่ให้ต้องคิดมาก..เหมือนตอนนี้
เ้าหมานาย
Calling...
[ว่าไงเ้านาย]
{น้องได้กลับไปที่บ้านไหมครับ ผมโทรหาไม่ติดเลยแถมป่านนี้ก็ยังไม่กลับห้อง}
[อืม น้องอยู่ที่บ้านพึงกลับมาได้สักพ้ก เพื่อนๆมาส่งนี่เพื่อนๆน้องก็พึ่งกลับไป]
{เพื่อนคนไหนครับ แล้วทำไมน้องไม่บอกผมว่าจะกลับบ้าน}
[เออ แกจะถามอะไรมากมาย ว่าแต่แกเถอะไม่คิดจะกลับบ้านบ้างเลยเหรอ?]
{่นี้ผมไม่ค่อยว่างน่ะครับพ่อ ถ้า่ไหนว่างผมจะรีบกลับไปหาพ่อกับแม่นะครับ}
[อืม ว่างก็หัดกลับบ้านบ้างแม่แกบ่นคิดถึง]
{ครับ ผมก็คิดถึงพ่อกับแม่เหมือนกัน ฝากบอกแม่ด้วยนะครับ}
[เออ เดี๋ยวบอกให้..แล้วแกจะคุยกับน้องหรือเปล่าล่ะ น้องนั่งอยู่ตรงนี้]
{ไม่ดีกว่าครับ นี่ก็ดึกแล้วถ้างั้นผมขอตัวไปเคลียร์งานแล้วนอนก่อนนะครับ รักพ่อกับแม่นะครับ}
[ตานาย เดี๋ยว ตรู๊ดๆๆ อ้าว! ไอ้ลูกคนนี้]
ไม่อยากคุยกับเราแล้วสินะ..คงเกลียดกันแล้วใช่ไหม ไม่ใส่ใจ ไม่ห่วงใย ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอ..ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วใช่ไหม?!
....
18.35 น.
"กลับบ้านทำไมไม่บอกพี่สักคำล่ะพาย" กึก ตึก ตึก ตึก
"พี่นาย! พาย พายลืมบอกน่ะครับ ขะ ขอโทษครับ" ทันทีที่เข้ามาในห้องก็เจอพี่ชายนั่งอยู่บนโซฟาตัวหรูในมือถือแก้วไวน์พลางแกว่งไปมา ดวงตาคมดุก็จ้องมาที่ผมไม่หลบไปไหน
"ลืมหรือจงใจไม่บอกพี่กันแน่ แล้ววันนั้นเพื่อนคนไหนไปส่งล่ะบอกพี่ได้ไหม.." ใครจะกล้าบอกอีกอย่างเคยอยู่เจอให้บอกหรือไง
"เอ่อ พี่นายมีอะไรจะคุยกับพายหรือเปล่าครับ ถ้าไม่มีพายขอตะ.."
"ลืมเื่คืนนั้นไปได้ไหมพาย เรายังเป็พี่น้องกันอยู่ได้ใช่ไหม?" อึก
"..คะ ครับ เรายังคงเป็พี่น้องกัน..และก็คงเป็ตลอดไป"
"ขอบใจนะ แล้วก็ขอโทษ..สำหรับเื่ที่เกิดขึ..."
"ช่างมันเถอะครับ พายลืมมันไปหมดแล้วพี่ชายสบายใจได้ พะ พายขอตัวไปนอนก่อนนะครับ ฝันดีนะครับพี่ชาย"
"พาย! เดี๋ยว.." ผมไม่ได้หยุดและไม่ได้รอฟังว่าพี่ชายจะพูดอะไรอีก ผมรีบเข้าห้องแล้วปิดประตูล็อกกลอนแล้วก็ล็อกหัวใจของตัวเองให้แ่าที่สุด ฮึก มึงหวังคำพูดแบบไหนจากพี่ชายของมึงวะพาย แบบไหนมึงถึงจะไม่มีน้ำตา ฮึก
'มาถึงขนาดนี้แล้วพายยังคิดว่าเราจะยังเป็พี่น้องกันได้อีกเหรอ'
'เรายังเป็พี่น้องกันอยู่ได้ใช่ไหม'
"ดีแล้วพายเป็แบบนี้มันก็ดีอยู่แล้ว วันนี้มึงแค่เสียใจเสียความรู้สึกแต่ถ้าพ่อแม่รู้พ่อแม่คงใจสลายไม่เหลือชิ้นดี..ให้มึงเป็คนที่เสียใจเงียบๆแบบนี้น่ะดีแล้วพาย มันดีแล้วจริงๆ .. ฮึกก"
****
สงสารน้อง :(( ไม่เป็ไรนะน้องพายเดี๋ยวมันก็ผ่านไป
อิพี่เลือกแล้วนะ.
#พี่นายน้องพาย
#น้องชาย
********
TBC.
2K
