"คุณหนู! เดี๋ยวสายใจไปตามคุณหมอมานะคะ" พอสายใจพูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าอาการของคุณหนูไม่ใช่เื่เล่นๆ และจำเป็ต้องได้รับการรักษาจากแพทย์โดยเร็วที่สุด
พริมพิลาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงเื่ราวของเ้าของร่างนี้ แต่ภาพในหัวของเธอกลับพร่ามัวราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา
"โอ๊ย..สงสัยเ้าของร่างนี้จะตุยไปแล้ว แล้วฉันเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน ก่อนจะตุยน่าจะเหลือความทรงจำมาให้ฉันบ้างนะ จะได้รู้ว่าร่างนี้คือใคร จะได้ใช้ชีวิตที่เหลือได้สะดวก "พริมพิลาได้แต่บ่นอุบอิบ
ไม่นานนัก คุณหมอหนุ่มสุดหล่อและสาวใช้คนเดิมก็กลับเข้ามาในห้อง คุณหมอสุดหล่อตรวจอาการของพริมพิลาอย่างละเอียด ก่อนจะหันมาหาเธอ
"คุณหนูพริมได้รับการกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวครับ"
"ความจำเสื่อมหรือค่ะ?" พริมพิลาทวนคำพูดของคุณหมอสุดหล่ออย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
"ครับ ตอนนี้คุณจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้บ้างไหมครับ?" คุณหมอหนุ่มเอ่ยถาม
พริมพิลาส่ายหน้า เพราะเธอก็ไม่มีความทรงจำของเ้าของร่างนี้เลยจริงๆ
"งั้นถ้าคุณหนูพริมมีอะไรผิดปกติ ให้รีบบอกสายใจนะครับ เธอจะคอยดูแลคุณหนูอย่างใกล้ชิด" คุณหมอหนุ่มบอกพลางผายมือไปทางสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
สายใจโค้งตัวให้พริมพิลาเล็กน้อย "คุณหนูเ้าค่ะ ดิฉันชื่อสายใจค่ะถ้าคุณหนู มีอะไรให้รับใช้ บอกสายใจได้เลยนะคะ"
"ขอบคุณค่ะสายใจ" พริมพิลาตอบรับด้วยรอยยิ้ม
"ส่วนผมชื่อกฤษณะ หรือเรียกว่าหมอกฤษก็ได้รับ ถ้าคุณหนูพริมมีปัญหาอะไรก็เรียกผมมาได้นะครับ" คุณหมอกฤษกล่าวอย่างใจดี
"ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ" คุณหมอหนุ่มกล่าวลา
"ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ" พริมพิลาเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ก่อนที่คุณหมอจะเดินออกจากห้องไป
เมื่ออยู่ในห้องกับสายใจเพียงลำพัง พริมพิลาตัดสินใจถามสิ่งที่เธอสงสัย
"สายใจฉันชื่อพริมหรือจ๊ะ?"
"ใช่แล้วค่ะคุณหนูพริม" สายใจกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
พริมพิลาขมวดคิ้ว ทำไมชื่อที่สาวใช้เอ่ยเรียกถึงได้ชื่อเดียวกับเธอ ก่อนที่เธอจะหายสงสัย เธอก็ได้คำตอบจากสาวใช้ตรงหน้า
"คุณหนูคือ... คุณหนูพริมพิลา รัตนวราวงศ์ค่ะ" สายใจกล่าวเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นคุณหนูจำอะไรไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของตัวเอง เธอจึงรีบป้อนข้อมูลสำคัญให้คุณหนูได้รับทราบโดยเร็ว
พริมพิลาเมื่อได้ยินในสิ่งที่สาวใช้เอ่ยเธอถึงกับเบิกตากว้างด้วยความใ
"พริมพิลา รัตนวราวงศ์?" เธอทวนชื่อที่ได้ยินอย่างไม่เชื่อหู ราวกับว่าชื่อนี้เป็สิ่งที่เธอเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
"ค่ะ คุณหนู" สายใจพยักหน้ารับ น้ำตาคลอหน่วยด้วยความสงสาร
"คุณหนูจำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ?"
พริมพิลาส่ายหน้าเบา ๆ ความว่างเปล่าในใจยิ่งทวีความหนักอึ้ง เธอพยายามเค้นความทรงจำของเ้าของร่างนี้ออกมา แต่ก็ไร้ผล ความมืดมิดยังคงปกคลุมทุกสิ่งราวกับม่านหมอกหนาทึบ
"ไม่เป็ไรนะคะคุณหนู ทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้นค่ะ เดี๋ยวสายใจจะบอกข้อมูลของครอบครัวคุณหนูให้รับทราบนะคะเผื่อคุณหนูจะพอจำอะไรได้บ้าง"
"คุณหนูเป็ลูกสาวของคุณพลภัทร และคุณหญิงพิลาสินีค่ะคุณหนูเป็น้องสาวของคุณชายพัทธนันท์ และเป็หลานสาวคนโปรดของท่านเ้าสัวอนันต์ที่เป็คุณปู่ของคุณหนูค่ะ" สาวใช้พูดต่อ
พริมพิลาเบิกตากว้าง ริมฝีปากเม้มแน่นขณะพยายามประมวลข้อมูลที่ได้รับ รัตนวราวงศ์...เ้าสัว...คุณหนู... คำเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัว มันฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนฉากในละครน้ำเน่าที่เธอเคยดู หรือว่า...
ทันใดนั้น เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ พริมพิลาจำได้แล้ว นามสกุล 'รัตนวราวงศ์' นี่มัน... มันคือนามสกุลของ 'พริมพิลา' ยัยตุ้ยนุ้ยในนิยาย 'พันธนาการรัก' ที่เธอเพิ่งอ่านไป หัวใจของเธอเต้นระรัว สายตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
"หรือว่า... ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเื่นี้?" พริมพิลาบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ
"นี่มันบ้าไปแล้ว!" เสียงอุทานหลุดจากริมฝีปากของนักแสดงสาวโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้สายใจที่ยืนอยู่ข้างๆ สะดุ้งใ เธอหันขวับมามองพริมพิลาด้วยความเป็ห่วง
นักแสดงสาวยังจำได้ดีถึงวินาทีก่อนเกิดอุบัติเหตุ เธอได้บ่นพึมพำว่าถ้าเธอทะลุมิติเข้าไปในนิยายเื่นี้เธอจะทำให้ตัวละครอย่างพริมพิลามีความสุข
"โอ๊ย.. สงสัยเ้าแม่บุปผาจะได้ยินที่ฉันบ่นแน่ๆ" พริมพิลาหัวเราะแห้งๆ ให้กับความโชคร้ายของตัวเอง ตอนนี้เธอติดอยู่ในร่างของยัยตุ้ยนุ้ย "พริมพิลา" ตัวประกอบในนิยาย ที่มีชื่อเหมือนกับเธอเป๊ะ
พริมพิลาได้แต่ขยุ้มหัวตัวเองอย่างแรง ตอนนั้นเธอคิดอะไรอยู่ถึงกล่าวเช่นนั้นออกมา ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในจิตใจ และเหนือสิ่งอื่นใดคือ
"ในตอนนี้ในนิยายดำเนินเื่ไปถึงตอนไหนแล้ว" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างร้อนใจ
"โอ๊ยเ้าแม่บุปผาหนูแค่อยากได้แฟนอย่างคุณธาวินพระเอกเื่นี้ ไม่ใช่อยากเข้ามาอยู่ในนิยายเื่นี้ซะหน่อย " พริมพิลาได้แต่บ่นกระปอดกระแปดอย่างน่าสงสาร
ถ้าใครอ่านนิยายเื่นี้คงจะโดนพระเอกของเื่ 'ธาวิน' นั้นตกเอาเหมือนกับเธอ คนอะไรเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง หล่อ รวย ฉลาด เขาเป็คนประเภทร้ายกับคนทั้งโลกดีแค่กับเธอคนเดียว จนเธอเผลออธิษฐานขอให้เ้าแม่บุปผาบันดาลให้เธอได้แฟนแบบนี้บ้าง ใครจะไปคิดว่าเ้าแม่จะเล่นแรงขนาดนี้ เธอตื่นมาอีกทีก็อยู่ในร่างของตัวประกอบที่ชื่อเดียวกับเธอในนิยายซะแล้ว
"แต่..เ้าแม่แกล้งหนูใช่ไหม ในนิยายเื่นี้หนูเป็คนที่อีตาพระเอกเกลียดที่สุดนะ ตายแล้วยัยพริมแกเตรียมขึ้นเขียงได้เลย" พริมพิลาอยากจะร้องไห้ออกมาเป็สายเืซะจริง ๆ
2K
