ยามเหม่า(05.00-06.59 น.) สองวันต่อมาหลังจากที่จ้าวลี่เซียนและพี่ชายทั้งสองเอ่ยลาบิดามารดาเพื่อออกท่องยุทธภพก็เดินทางลงจากเขาและที่แรกที่นางอยากจะไปคือแคว้นหลิวนางอ่านในตำราท่องเที่ยวพบว่าแคว้นหลิวเป็แคว้นที่อุดมสมบูรณ์อีกทั้งเต็มไปด้วยน้ำตกสวยงามทำให้นางอยากจะไปเห็นกับตาตนเองเป็ที่แรก โดยไม่รู้เลยว่าแคว้นหลิวจะเป็ที่เดียวที่นางจะได้เหยียบเท้าก้าวเข้าไปและจะได้พบกับบุรุษขี้หวงเช่นเดียวกับผู้เป็บิดา
“เซียนเอ๋อร์เ้าจะไปที่ใดรึ”จ้าวเฟยหลงเอ่ยถาม
“น้องอยากไปแคว้นหลิวเ้าค่ะพี่ใหญ่ในตำราท่องเที่ยวบอกว่าที่นั่นมีน้ำตกที่สวยมากและที่สำคัญไม่ไกลจะแคว้นเฟิงนักพรุ่งนี้ก็น่าจะถึงเพราะพรรคัทมิฬอยู่ระหว่างรอยต่อใกล้กับแคว้นหลิว”จ้าวลี่เซียนตอบ
“อืมตามใจเ้างั้นเราออกเดินทางกันเถิด” จ้าวเฟยหยางเอ่ยและออกเดินทางทันทีตัวเขารู้ว่าน้องสาวชอบเล่นน้ำและเสียงของสายน้ำที่กระทบกับโขกหินเป็ชีวิตจิตใจนางเคยบอกว่าเสียงของสายน้ำทำให้จิตใจสงบและผ่อนคลายทุกครั้งที่บิดามารดาพาไปเที่ยวเล่นน้ำตกที่อยู่ใกล้กับพรรคัทมิฬนางมักจะเล่นน้ำเป็เวลานานกว่าจะยอมขึ้น
“เ้าค่ะพี่รอง”
ทั้งสามเดินทางด้วยม้าโดยมีบรรดาเงาที่จ้าวหยางหลงส่งมาคุ้มกันคนทั้งสามอีกทีคอยติดตามไปด้วย หลังจากเดินทางได้สามชั่วยาม (6ชั่วโมง) ก็ได้ยินเสียงของสตรีร้องขอความช่วยเหลือทั้งสามไม่รอช้าเร่งควบม้าไปทางเสียงนั้นทันที
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าด้วยฮือ...” เสียงสตรีะโขอความช่วยเหลือดังขึ้นท่ามกลางบุรุษกักขฬะทั้งสองที่พยายามจะข่มเหงนาง
“ในป่าเขาเช่นนี้ใครจะมาช่วยเ้ากันแม่นางน้อย”ชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
“พี่ชายข้ามิรู้จักท่านเหตุใดจึงทำร้ายคนของข้าและคิดย่ำยีข้าเช่นนี้” เสียงสตรีเอ่ยด้วยความกลัวแต่ก็ยังกล้าที่จะเอ่ยถามทั้งที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้น
“แล้วเ้าไปทำให้ผู้ใดขัดเคืองใจจนต้องสั่งให้พวกข้าทำลายศักดิ์ศรีกันเล่า”
“เ้าพูดมากเกินไปแล้วรีบทำให้มันจบเสียชักช้ายิ่งนัก” ชายอีกคนเอ่ยอย่างหัวเสียเมื่อสหายพูดมากเกินไป
“ไม่!!...อื้อ!!...”เสียงร้องของสตรีดังได้เท่านั้นก็ถูกมือหนาปิดปาก ชายกักขฬะพยายามกระชากอาภรณ์ออกจากกายนางแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะนางดิ้นรนขัดขืนจึงง้างมือหวังจะตบหน้าเพื่อสั่งสอน
จ้าวลี่เซียนควบม้ามาด้วยความเร็วทันเห็นเหตุการณ์ที่ชายกักขฬะทั้งสองพยายามลวนลามข่มเหงสตรีที่กำลังดิ้นรนหาทางรอดใบหน้างามดำมืดเต็มไปด้วยโทสะตัดสินใจปามีดสั้นออกไปด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ
“โอ๊ย!!”เสียงร้องของชายที่กำลังจะตบสตรีด้านล่างดังขึ้นทันทีพร้อมกับมองมีดที่ปักคาอยู่ที่ฝ่ามือของตนด้วยความแค้นเคือง
“ผู้ใดมันกล้าทำร้ายข้า”เสียงร้องถามเอ่ยขึ้นพลางลอบมองทั่วบริเวณจึงเห็นสตรีที่ะโลงจากม้าเดินตรงมาทางเขา
“ข้าเอง”จ้าวลี่เซียนตอบดวงตาคมหวานฉายประกายความโเี้
“นังสารเลวข้าจะจัดการกับเ้าก่อนที่แส่ไม่เข้าเื่ ทั้งยังทำให้ข้าได้รับาเ็”ชายที่ได้รับาเ็เอ่ยขึ้น พลางก้าวสามขุมตรงมาหานาง
จ้าวลี่เซียนดวงตาคมรุกวาวั้แ่คำแรกที่ออกจากปากชายระยำผู้นี้พลางแสยะยิ้มที่ทำเอาบุรุษทั้งสองที่มองอยู่รู้สึกขนลุกอย่างห้ามไม่ได้ต่างจากชายที่ลบตัวตนและแอบมองอยู่เงียบๆเขาบังเอิญได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือเช่นกัน จึงเร่งฝีเท้ามาตามเสียงแต่ก็ช้ากว่าสตรีที่ขี่ม้ามาด้วยความรวดเร็วและทันได้เห็นน่าออกอาวุธจนอีกฝ่ายได้รับาเ็
“บุรุษเลวระยำเช่นเ้าอย่าคิดว่าข้าจะปรานีปล่อยให้เ้ารอดไปทำร้ายผู้อื่นได้อีกเลย”จ้าวลี่เซียนเอ่ยตามที่คิดไว้ในใจจริงๆ
“ฮ่า...ฮ่า...สตรีรูปร่างอรชรเช่นเ้าจะทำอะไรข้าได้อ้อ...สตรีงดงามเช่นเ้าทำได้อยู่อย่างเดียวคือบำบัดความใคร่ให้ข้าอย่างไรเล่า”ชายคนเดิมยังคงกล่าว
“แม่นางจงปิดตาของเ้าเสียและหันไปทางอื่นเพราะต่อจากนี้ภาพที่เกิดขึ้นคงไม่น่ามองเท่าไรนัก”จ้าวลี่เซียนเหลือบมองหญิงสาวที่ถูกทำร้าย ก่อนจะเห็นนางพยักหน้ารับและทำตามทันทีหลังจากเป็อิสระเพราะชายที่จับนางไว้ลุกขึ้นมาหวังจู่โจมนางเช่นกัน
“เซียนเอ๋อร์!!”แต่ยังไม่ทันที่จะลงมือเสียงเรียกของพี่ชายทั้งสองก็ดังขึ้น
“ท่านพี่น้องอยากจัดการเองโปรดถอยออกไปและช่วยไปดูแลสตรีนางนั้นแทนข้าก่อน” จ้าวลี่เซียนเอ่ยเสียเย็น
“ได้พี่จะดูแลให้” เป็จ้าวเฟยหลงเอ่ยตอบก้าวไปหาสตรีที่กำลังนั่งปิดตาตามคำสั่งของจ้าวลี่เซียน
“แม่นางข้าเป็พี่ชายของนางเ้าตามข้ามาทางนี้ก่อนเถิด”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ย
ซือหนิงอ้ายเงยหน้ามองพี่ชายของผู้มีพระคุณถึงกับตกตะลึงกับความหล่อเหลาของคนตรงหน้าไม่ต่างจากจ้าวเฟยหลงที่ตกตะลึงกับความงามของสตรีตรงหน้าแม้จะงามน้อยกว่าน้องสาวเขาแต่ก็มีแววอ่อนโยนออกมาให้ััได้คล้ายกับมารดาของตน
“อะแฮ่ม!...แม่นางตามข้ามาเถิด แล้วเ้าปิดตาทำไมรึ”จ้าวเฟยหลงพยุงนางให้ลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามนางอีกครั้ง
“น้องสาวของท่านบอกให้ข้าปิดตาไว้เพราะภาพที่เกิดขึ้นไม่น่าดูเ้าค่ะ” ซือหนิงอ้ายเอ่ย
“อืม” จ้าวเฟยหลงเอ่ยพลางหันไปมองน้องสาวที่กำลังมองบุรุษทั้งสองอย่างเกลียดชัง
“ช่างโชคร้ายนักที่มาเจอกับเซียนเอ๋อร์ในสถานการณ์เช่นนี้”จ้าวเฟยหลงพึมพำเบาๆ
“ว้าย!!” เสียงอุทานของหญิงสาวดังขึ้น
“ขออภัยที่ล่วงเกิน” จ้าวเฟยหลงช้อนอุ้มร่างของสตรีตรงหน้าพาออกจากตรงนั้นด้วยความเร็ว
ส่วนจ้าวเฟยหยางไม่ขยับไปไหนคอยลอบมองน้องสาวไม่ห่างไม่เข้าไปวุ่นวายให้นางต้องขัดเคืองใจเสียงเย็นชวนขนลุกเช่นนี้ไม่ต้องบอกว่านางอยู่ในอารมณ์ใด เขาได้แต่ยืนไว้อาลัยให้กับบุรุษทั้งสองแทนที่กล้ายั่วโทสะสตรีตรงหน้า
“เคร้ง!!...เคร้ง!!...ฉัวะ...ฉึก!!...อั๊กก...” เสียงกระบี่ดังปะทะกันเพียงหนึ่งจิบชาก็สงบลงตามด้วยเสียงกระอักเืของอีกฝ่าย
“นางสารเลว”
“อ๊ากกก!!!...” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกคราเพราะตอนนี้ฝ่าเท้าหนักกระแทกไปยังกล่องดวงใจของบุรุษที่มีมีดปักอยู่คามือ
“ร้องเป็ลูกหมาเชียวนะ เ้ามิชอบรึที่ข้าปรนนิบัติเ้าเช่นนี้เอ๊ะ!!...หรือว่ามันยังไม่ถึงใจเช่นนั้นข้าจะปรนนิบัติเ้าให้ดีที่สุดแล้วกันนะเ้าคะ”
“จะ...เ้าจะทำอันใดข้า อ๊ากกก!!”ชายที่มีมีดปักบนฝ่ามือเอ่ยถามหน้าซีดเผือด
“มือข้างนี้ใช่หรือไม่ที่ใช้ทำร้ายสตรี”จ้าวลี่เซียนเอ่ยถามพร้อมกับลงมือเชือดพวกมันทั้งสองพร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ปามีดไปยังความเป็ชายของพวกมันจนเือาบร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
“ไอ้นี่ของเ้าใช่หรือไม่ที่คิดระยำทำลายศักดิ์ศรีของสตรีตัวเล็กๆนางหนึ่งที่ไร้ทางสู้ ปึก...ฉับ...” คำพูดสุดท้ายที่เอ่ยออกมาพร้อมกับปามีดไปยังความเป็ชายของพวกมันจนเือาบร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
“ยะ...อย่า!!... อ๊ากกก!!...” ชายกักขฬะทั้งสองเอ่ยห้ามไม่ทันเสียแล้วเพราะมีดคมนั้นได้ตัดเอาความเป็ชายขาดออกจากกันชายที่ใช้มืออุดปากหญิงสาวทนพิษาแและความทรมานไม่ไหวสิ้นใจตายไปก่อนชายผู้มีมีดปักกลางฝ่ามือ
“อ้าวตายไปหนึ่งซะแล้ว” จ้าวลี่เซียนเอ่ยเสียงเรียบ
“และสุดท้ายเ้าบอกว่าข้าเป็สตรีที่ทำได้เพียงบำเรอใคร่เท่านั้นใช่หรือไม่ปากเ้านี่มันช่างสกปรกโสมมยิ่ง น่าสงสารมารดาเ้านักที่คลอดบุตรระยำเช่นเ้าออกมาให้ทำลายสตรีด้วยกันเองเ้าลืมไปแล้วรึที่เกิดมามีชีวิตได้จนถึงทุกวันนี้ก็เป็สตรีเช่นพวกข้าที่เบ่งคลอดพวกเ้าออกมา”
“ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด ข้าขอโทษ”เสียงของบุรุษเอ่ยขอความเมตตา
“ก็ได้แต่ต้องหลังจากที่ข้าลงโทษเ้าที่พูดจาน่าขยะแขยงให้ข้าต้องเสียหายซะก่อนหวังว่าเ้าจะทนความเ็ปนี้ได้และมีชีวิตรอดกลับไป”จ้าวลี่เซียนเอ่ยเสียงเย็นมุมปากแสยะยิ้มร้ายสายตาเหี้ยมมองชายเคราะห์ร้ายตรงหน้า
“ยะ...อย่า!!... อ๊ากกก!!...” เสียงร้องห้ามเอ่ยได้เท่านั้นจ้าวลี่เซียนก็กระแทกปลายกระบี่เข้าที่ปากหนาส่งผลให้ฟันทั้งหมดร่วงลงพื้นเท่านั้นยังไม่พอนางยังหักกรามของมันพร้อมตวัดกระบี่ลงบนลิ้นของมันจนขาดร่วงลงมือบุรุษเคราะห์ร่างกระตุกสภาพดวงตาเบิกกว้างเพราะทนความเ็ปไม่ไหวสิ้นใจตายในเวลาต่อมา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พาให้บุรุษที่อยู่บริเวณนั้นเผลอจับกุมความเป็ชายของตนและปิดปากของตนเองอย่างลืมตัวเช่นเดียวกับบุรุษที่แอบมองก็ไม่ต่างกันพี่ชายทั้งสองได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากและชื่นชมน้องสาวในใจถึงความโเี้ที่ทุกคนต่างขนานนามว่ามัจจุราชแสนสวย ฉายานี้ช่างเหมาะสมกับนางยิ่งนัก
บุรุษผู้แอบมองโฉมสะคราญแต่ทว่าเหี้ยมโหดและแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวอย่างถูกใจเขาไม่เคยพบเจอสตรีเช่นนี้มาก่อนนางช่างสวยงามแต่เต็มไปด้วยหนามหากเผลอไปจับต้องคงต้องเสียเืไม่น้อยริมฝีปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจสตรีเช่นนี้แหละที่สมควรอยู่เคียงข้างเขา พร้อมกับสั่งการลูกน้องบางอย่างเป็การด่วนและลอบมองนางอีกครั้งก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครอยู่ตรงนั้น
20K
![[จบ] เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101678_99680973.webp)
![[แฟนฟิค]Regressor Instruction Manual(คู่มือการใช้งานผู้ย้อนเวลา)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682237369_28946168.webp)
