บัญชีเงา

ในเมืองสโนส์โบล์

ข่าวเดินเร็วกว่าเท้า

และช้ากว่าความจริงเพียงก้าวเดียว

ยังไม่ทันเที่ยง

โต๊ะไม้ในบาร์สมาคมนักล่าก็เต็ม

ไม่ใช่เพราะเหล้า

แต่เพราะ เ๹ื่๪๫เล่า

“ได้ยินรึยัง?”

“ขบวนเสบียงนอกเมือง—”

“ไม่ตายซักศพ”

“แต่คนหายไปตั้งสาม!”

เสียงกระซิบดังสลับกับเสียงสายฟ้านอกหน้าต่าง

บางคนหัวเราะ

บางคนเงียบ

นักล่าชราในมุมบาร์วางแก้วลง

นิ้วที่เต็มไปด้วยแผลเป็๞เคาะโต๊ะเบา ๆ

“ไม่มีศพ…

แปลว่าไม่ใช่มือใหม่”

---

ทรัซนั่งอยู่มุมห้อง

ในร่างคนแคระ

หมวกปิดตา

ดื่มน้ำอุ่น

เขาไม่มองใคร

แต่ฟังทุกคำ

> “ข่าวเริ่มแตกแขนงแล้ว”

เรกัลป์กล่าว

“บางคนว่าเป็๞อสูรแฝงตัวบางคนว่าเป็๞นักล่าลึกลับ”

“ดี”

ทรัซตอบในใจ

“ยิ่งไม่มีชื่อ ข้ายิ่งปลอดภัย”

แต่ในความเงียบ

เขา๼ั๬๶ั๼ได้ถึงสายตา

ไม่ใช่หนึ่ง

ไม่ใช่สอง

หลายคู่

---

บนบอร์ดภารกิจ

กระดาษใหม่ถูกแปะเพิ่ม

ภารกิจคุ้มกัน — ค่าจ้างเพิ่ม

ภารกิจสำรวจ — ระบุ “อันตรายไม่ทราบชนิด”

ภารกิจลับ — *เฉพาะสมาชิกระดับต่ำ*

มีใครบางคน

กำลัง “เขย่าระบบ”

ด้วยข่าวลือ

ทรัซหยิบภารกิจหนึ่ง

อ่าน

แล้ววางกลับ

ภารกิจนั้น

ระบุพื้นที่เดียวกับที่เขาไปเมื่อวาน

แต่เพิ่มค่าจ้างเป็๞สองเท่า

> “มีคนพยายามล่อ”

เรกัลป์เตือน

“ไม่ใช่ล่อ”

ทรัซคิด

“แต่ลองเชิง”

---

๰่๭๫บ่าย

ทรัซออกจากสมาคม

เดินไปตลาด

เมืองยังเหมือนเดิม

แต่บรรยากาศไม่เหมือนเดิม

พ่อค้าหยุดพูดเมื่อเขาผ่าน

เด็กหยุดเล่น

หญิงขายปลาเหลือบมองเงาใต้เท้าเขานานกว่าปกติ

ไม่มีใครรู้จักเขา

แต่ ทุกคนกลัวสิ่งเดียวกัน

> “เงา”

ทรัซเห็นชายสองคน

แกล้งเดินชนกัน

กระซิบ

แล้วแยกย้าย

อีกฟากถนน

หญิงสาวคลุมผ้าสีเทา

หยุดเดิน

เมื่อเขาหยุด

ไม่ใช่นักล่าล่ารางวัล

ไม่ใช่พ่อค้า

ไม่ใช่คนธรรมดา

> “คนนี้ไม่เหมือนพวกเมื่อวาน”

เรกัลป์เอ่ยช้า ๆ

“ระวัง”

ทรัซเลี้ยวเข้าโรงน้ำชา

นั่งโต๊ะในสุด

มุมอับสายตา

ไม่นาน

หญิงคนนั้นก็นั่งลงโต๊ะถัดไป

ไม่มอง

ไม่ทัก

เพียงวางถ้วยชา

แล้วพูดกับอากาศ

“เมื่อคืน

มีสามคนถูกทิ้งไว้ข้างนอกเมือง

ไม่ตาย

แต่…จำอะไรไม่ได้บาง๰่๥๹”

มือของทรัซยังนิ่ง

ลมหายใจไม่เปลี่ยน

“ข่าวเดินเร็ว”

เขาตอบ

“แต่คนเล่าข่าวช้าไปหน่อย”

หญิงสาวยิ้มบาง

รอยยิ้มของคนที่ไม่ชนะ

แต่ก็ไม่แพ้

“เมืองนี้

ไม่ชอบสิ่งที่อธิบายไม่ได้”

เธอกล่าว

“โดยเฉพาะสิ่งที่ไม่ฆ่า แต่ทำให้คนกลัว”

ทรัซลุกขึ้น

วางเงินค่าชา

“ข้าก็ไม่ชอบข่าวลือ”

เขาพูดเรียบ

“มันชอบโตเอง”

เขาเดินออก

ไม่หันกลับ

หญิงสาวมองเงาที่ลากยาวบนพื้น

ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

“งั้น…ขอให้ก้อนหิมะของเ๯้ากลิ้งให้ไกล”

---

คืนนั้น

ในตรอกหนึ่งของสโนส์โบล์

ชายคนหนึ่งตื่นขึ้น

เหงื่อท่วม

จำไม่ได้ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

สิ่งเดียวที่จำได้

คือเงา

ที่ขยับ

ทั้งที่ไม่มีแสง

และในสมาคมนักล่า

กระดาษแผ่นใหม่ถูกแปะเพิ่ม

โดยไม่มีชื่อผู้เสนอ

> “ค้นหา — เงาไร้นาม”

ทรัซยืนบนหลังคาโรงแรม

มองแสงสายฟ้าไกล ๆ

> “ข่าวเริ่มมีเป้าหมายแล้ว”

เรกัลป์กล่าว

ทรัซหลับตา

ลมหายใจยาว

“ไม่เป็๲ไร”

เขาตอบ

“ข้ายังไม่มีชื่อ”

แต่เงาใต้เท้า

เริ่มหนาขึ้น

ช้าลง

หนักขึ้น

เหมือนบางสิ่งกำลังเติบโต

โดยไม่ขออนุญาต

---