ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        หลังจากที่ฮงได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโรงเรียนก็ได้ผ่านมาหลายวัน ซึ่งตูนก็ยังคงไม่รู้ว่าตัวของเขาไปรู้จักกับฮงตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยจนมาถึงวันเปิดบ้านวิชาการ ตูนที่เห็นไบรท์กำลังว่าง ๆ อยู่ก็ได้เดินเข้าไปทัก 

        “นี่ไบรท์ นายจำคนที่มาหน้าโรงเรียนวันนั้นได้ไหม?” 

        “อา... จำได้สิ” 

        “ทำไมนายถึงดูเหมือนจะไม่ชอบหน้าเขาล่ะ...?” 

        ไบรท์ที่ได้ยินคำถามก็เงียบลงไปพักหนึ่ง 

        “…เมื่อวันที่ฉันต้องเจอกับหมอนั่นในรอบชิงชนะเลิศ ฉันก็ไม่ได้เอะใจอะไรก็แค่คิดว่ามันก็เป็นคนเก่งคนหนึ่งเท่านั้น การแข่งดำเนินไปตามปกติจนกระทั่งไอ่หมอนั่นเริ่มเล่นผิดกติกา แต่พวกฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะดูเหมือนว่ามันจะจ่ายให้กรรมการคนนั้นหนักไม่น้อย จนสุดท้ายมันก็ชนะไป แต่ยังไม่หมดเท่านั้น มันได้หาแพะรับบาปมาใส่ความว่าเขาคนนั้นเป็นยัดเงินให้กรรมการ สุดท้ายแพะรีบบาปและกรรมการคนนั้นก็ตกงานมีประวัติติดตัว ที่มันทำก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาก มันก็แค่รู้สึกสนุกเท่านั้น มันเป็นคนที่ใช้ใครเสร็จแล้วพอไม่มีประโยขน์ก็เขี่ยทิ้ง มันเห็นเหมือนกับทุกคนเป็นของเล่นของมันที่เวลาเบื่อก็ทิ้งและก็หาอันใหม่” 

        “โห... ทำไมนารู้ละเอียดจัง... แล้วทำไมไม่ไปแจ้งความล่ะ...” 

        “ทำไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องวงในที่ฉันไปแอบฟังพ่อฉันคุยมาน่ะ และก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะแจ้งความด้วย--” 

        “เฮ้ยไบรท์!!! มาช่วยทางนี้หน่อย!!!” 

        “โอเค!!!-- งั้นฉันไปก่อนนะเจ้าตัวเล็ก เดี๋ยวค่อยมาคุยกันใหม่คราวหน้า” 

        เพราะวุ่นอยู่กับงานเปิดบ้าน ทุกคนเลยไม่มีเวลาว่างมาพูดคุยเล่นเหมือนแต่ก่อน 

        ในวันเปิดบ้านวิชาการของโรงเรียนนี้จะจัดทั้งหมด 1 อาทิตย์ ซึ่งเป็น 1 อาทิตย์ที่จะมีผู้คนแวะเวียนเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายมากมายทุกคนในโรงเรียนต่างก็รู้สึกสนุกกันอย่างเต็มที่ในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตในวัยเรียน และแน่นอนว่าโรงเรียนฝาดแฝดของพวกเขาอย่างนานาชาติคริสตัลก็มาเข้าร่วมงานด้วย และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์แปลก ๆ ที่จะเกิดขึ้น

        “โอ้ย!! ครูครับไอ่หมอนี่มันต่อยผม!!” 

        จู่ ๆ หนึ่งในนักเรียนนานาชาติคริสตัลก็ถูกต่อยล่วงลงไปโดยฝีมือจากเด็กโรงเรียนเบียวศาสตร์ 

        “กุจะฆ่ามึงไอ่xัส!!!” 

        “ครูครับช่วยด้วยครับ!!!” 

        เด็กนักเรียนเบียวศาสตร์คนนั้นอยู่ในอารมณ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตั้งใจจะลงไปซ้ำเด็กโรงเรียนนานาชาติที่ล้มอยู่บนพื้น แต่ก็ได้มีสภานักเรียนเข้ามาจับตัวไว้ก่อนและแยกพวกเขาออกไป และในจังหวะนั้นเอง เด็กที่ถูกต่อยก็ได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับแสยะยิ้มไปที่คู่กรณีและพูดแบบไม่ออกเสียง 

        “ไอ่ ลูก ไม่ มี แม่...” 

        นักเรียนเบียวศาสตร์คนนั้นคลั่งหนักกว่าเดิม และจากนั้นทั้ง 2 ก็ได้มานั่งอยู่ในห้องปกครองซึ่งเด็กนานาชาติคริสตัลคนนั้นก็ปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมดจนอาจารย์เชื่อว่าเขาไม่ได้ทำจริง ๆ จึงถูกปล่อยตัวไป ส่วนเด็กเบียวศาสตร์คนนั้นก็โดนตักเตือน และหลังจากที่ออกมาจากห้องเด็กนานาชาติคริสตัลคนนั้นพร้อมกับเพื่อน ๆ ก็พากันหัวเราะคิกคักชอบใจกันใหญ่ ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยครั้งที่จู่ ๆ เด็กโรงเรียนเบียวศาสตร์ไปต่อยคนอื่นอย่างไม่มีสาเหตุ จนภาพภจน์ของโรงเรียนเริ่มเสียหายและเด็กทั้ง 2 โรงเรียนก็เริ่มที่จะเขม่นหน้ากัน

        วันเวลาได้ล่วงเลยจนกระทั่งมาถึงวันสุดท้ายของวันเปิดบ้าน เป็นวันที่แต่ละชมรมจะมีการแสดงโชว์กิจกรรมในชมรมให้ดูและให้ผู้ที่มาเยี่ยมชมได้ร่วมสนุกด้วยกัน

        “เร่เข้ามาครับเร่เข้ามา!! ใครที่ยกน้ำหนักได้ตามที่กำหนดรับรางวัลไปเลยครับ!!!” 

        ชมรมเพาะกายเปิดกิจกรรมให้คนเข้ามาร่วมสนุกโดยการให้ยกน้ำหนักได้ตามเป้าที่วางไว้ ซึ่งก็มีคนมาร่วมกิจกรรมอย่างไม่ขาดสายทั้งเด็กและผู้ใหญ่ชายหรือผู้หญิงก็สามารถเข้าร่วมได้หมด 

        “แหม่... แต่ละคนไม่ธรรมดากันเลยนะครับเนี่ย! แต่ว่าตอนนี้สถิติสูงสุดของชมรมยังไม่มีใครสามารถล้มได้เลยนะครับ!!!” 

        สถิติสูงสุดคือสถิติที่หินได้ทำไว้ ซึ่งแม้แต่นักกีฬายกน้ำหนักอาชีพบางคนยังไม่สามารถทำได้ จนกระทั่ง 

        “สะ-สุดยอดไปเลยครับ!!! ไม่น่าเชื่อ!! มีคนสามารถยกน้ำหนักเท่ากับที่สถิติสูงสุดได้แล้วครับ!!!” 

        เด็กหนุ่มร่างใหญ่ผิวสีผมทรงสกินเฮดที่สวมเครื่องแบบสีขาวของโรงเรียนนานาชาติคริสตัลสามารถทำลายสถิติของหินได้อย่างไม่ยากเย็น 

        “สถิติสูงสุดของที่นี่ทำได้แค่นี้เองเหรอ.… โคตรอ่อนเลยว่ะ….” 

        นักเรียนชมรมเพาะกายที่ทำหน้าที่เป็นกรรมการได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อยถึงปานกลาง

        อะไรของแกวะไอ่มืด อ่อนบ้านป้าแกสิ! 

        “นะ-เนื่องจากที่ทำลายสถิติสูงสุดได้ ทางเราเลยให้สิทธิพิเศษได้ยกน้ำหนักกับลูกพี่ใหญ่ของเราแบบตัวต่อตัวไปเลยนะครับ!!” 

        และหนึ่งในชมรมเพาะกายก็ได้วิ่งแจ้นไปหาหินที่กำลังเล่นกับเด็ก ๆ อยู่ และเขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปกระซิบข้างหู

        “ลูกพี่ครับ มีคนทำลายสถิติของลูกพี่ได้และบอกว่าลูกพี่อ่อนน่ะครับ...” 

        ทันทีที่หินได้ยินก็รู้สึกเดือดขึ้นมาทันที เขาหายใจฟึดฟัดและพูดออกมา “ไหนมันอยู่ไหน! พาฉันไปหามันที!” 

        และไม่นาน เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีแต่กล้ามเนื้อของทั้งสองโรงเรียนก็ได้มายืนประจันหน้ากันท่ามกลางแขกคนอื่น ๆ ที่รายล้อม 

        “นายเหรอที่ทำลายสถิติฉันได้! เก่งดีนี่! ชื่ออะไร!!” 

        “ไมเคิล...” 

        “ดี! ไมเคิล... ฉันชื่อหิน! เรามายกน้ำหนักกันดีกว่า!” ทั้ง 2 คนเพิ่มน้ำหนักมากกว่าสถิติสูงสุดไปเท่าตัว และพวกเขาก็สามารถยกขึ้นมาได้ จนผู้ชมรอบข้างเริ่มตื่นเต้นไปตาม ๆ กันจนคนเริ่มมุงพวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ 

        พวกเขาเพิ่มน้ำหนักไปอีกและยกขึ้นมา และก็เพิ่มน้ำหนักไปอีกและก็ยกขึ้นมา จนสุดท้ายพวกเขาก็ได้มาถึงน้ำหนักที่ไม่คิดว่าจะมีนักเรียน ม.6 คนไหนในโลกยกได้ และในขณะที่หินกำลังจะยกนั่นเอง อีกฝ่ายก็ได้พูดอะไรบางอย่างออกมาเบา ๆ

        “รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่โดนสนับมือเล่นงานจนต้องเขาโรงพยาบาลน่ะ นอนหลับฝันดีเลยสิท่า ถ้าตอนนั้นเป็นฉันแกคงไม่ได้จบที่โรงบาลหรอก” 

        ณ ตอนนั้น มีแค่หินคนเดียวที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หินที่ยกน้ำหนักขึ้นมาแล้วก็เสียสมาธิจนทำให้เสียหลักแผ่นยกน้ำหนักหล่นระเนระนาดพร้อมกับตัวเขาที่ร่วงตามลงมา 

        “ลูกพี่!!!!” 

        หินไม่พูดอะไร จ้องมองไปที่หน้าของไมเคิลก่อนที่จะลุกพรวดขึ้นมากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง 

        “เฮ่ เฮ... จะทำอะไรระดูรอบ ๆ ด้วยนะ.... เด็กดูเยอะวันนี้…” 

        เมื่อหินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ได้เห็นกับสายตาของคนรอบข้างที่กำลังเกรงกลัวเขา เด็กบางคนถึงขั้นร้องไห้ออกโฮออกมา ตอนนี้ชมรมเพาะกายเริ่มถูกมองไปในทางที่ไม่ดีแล้ว และไม่ใช่เพียงแค่ที่ชมรมเพาะกายเพียงอย่างเดียว 

        ตุ่บ! 

        “อ้ากกกก!!!!” 

        ที่บริเวณชมรมมวยไทย นักเรียนในชมรมจะสอนมวยให้กับผู้ที่สนใจให้ฟรีโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ซึ่งนักเรียนจากโรงเรียนนานาชาติคริสตัลคนหนึ่งได้มาขอลงนวมกับเค ซึ่งในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเข้าคลุกวงใน อีกฝ่ายก็เอาหางคิ้วของตัวเองไปโขกเข้าไปที่ศรีษะของเคอย่างเต็มแรงจนคิ้วแตกก่อนที่จะล้มลงไปนอนกับพื้นและกรีดร้องออกมา ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา และไอ่เด็กนานาชาติคนนี้ก็ได้แสยะยิ้มออกมาขณะนอนอยู่บนพื้นเวที 

        ที่ชมรมบาสเก็ตบอลก็ได้มีการทะเลาะวิวาทกันเกิดขึ้นกลางสนามเหตุเป็นเพราะว่านักเรียนคนหนึ่งจากโรงเรียนนานาชาติคริสตัลได้เล่นผิดกติกาฟันศอกเข้าที่ไปที่ช่วงลำตัวของไบรท์จนทำให้เขาล้มลงไปบนพื้น จนเกิดการชุลมุนกันขึ้น 

        ที่ชมรมมวยสากล 

        “อย่าทำอะไรผมเลยครับพี่ผมกลัวแล้วครับพี่!!!!” 

        “H-Hey ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรนายเลยนะ....” 

        “อย่าทำผมเลยครับผมขอร้องล่ะครับ!!!” นักเรียนนานาชาติคริสตัลที่กำลังซ้อมมวยกับจอร์จ จู่ ๆ ก็ฟุบลงไปกับพื้นและยกมือไว้ขอร้องอ้อนวอน ร้องห่มร้องออกมายกใหญ่ จนกลายเป็นเป้าสายตาของคนรอบข้าง

        ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ได้เกิดขึ้นภายในเวลาที่ห่างกันไม่นาน ทำให้วันเปิดบ้านวิชาการวันสุดท้ายของโรงเรียนเบียวศาสตร์ที่ควรจะสนุกที่สุดกลับเป็นวันที่ค่อนข้างเลวร้าย แขกที่มางานเริ่มทยอยกันกลับกันไปและโลกโซเชียลก็เริ่มพูดถึงพวกเขาและเผยแพร่คลิปเหตุการณ์เหล่านั้นจนกลายเป็นไวรัล 

        ทว่าตูนที่กำลังเดินหาของกินในงานก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย เขาเพียงแค่เอะใจเฉย ๆ ว่าทำไมจู่ ๆ คนพวกนั้นถึงทยอยกลับกัน และในขณะที่ตูนได้ของกินมาเต็มมือและกำลังนั่งอยู่ที่นั่งใต้ต้นไม้ จู่ ๆ เด็กโรงเรียนนานาชาติคริสตัลคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ทักขึ้นมา 

        “ไงตูน... ไม่เจอกันนานเลยนะ...” 

        เมื่อตูนได้หันหน้าไปยังที่มาของเสียง ตาของเขาก็ได้เป็นกระกายขึ้นมาทันที 

        “ต้นกล้า!!!” 

        ต้นกล้า เด็กเนิร์ดที่เป็นเพื่อนคนแรกของตูนในโรงเรียนนี้ที่กำลังอยู่ในเครื่องแบบของโรงเรียนนานาชาติคริสตัลยังคงมีรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนอยู่เสมอ 

        “ต้นกล้า!!! เป็นยังไงบ้าง!! ไม่ได้เจอกันนานเลย! สบายดีไหม!?” 

        “ฮ่า ๆ ฉันสบายดี... แล้วนายล่ะ....” 

        และทั้ง 2 คนก็คุยกันอย่างสนุกสนานราวกับว่าได้ย้อนวันวานกลับไปเมื่อตอนที่อยู่ ม.3 และไม่นานหลังจากนั้น

        “อ่ะ! ใช่สิตูน ฉันมีเรื่องให้นายช่วยหน่อยน่ะ ตามมานี่หน่อยสิ” 

        “ได้เลย!!” 

        จากนั้นต้นกล้าก็ได้เดินนำตูนไปใดสักที่หนึ่ง ซึ่งเป็นที่ที่ตูนค่อนข้างคุ้นเคยเป็นอย่างดี 

        “นี่มันทางไปห้องสภานักเรียนนี่... นายมีอะไรหรือเปล่า...” 

        อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมาและยังคงเดินนำไปอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งพวกเขาได้มาถึงที่ประตูหน้าห้องสภานักเรียน 

        “เข้าไปสิ” 

        “อ่าว? แล้วนายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?” 

        ต้นกล้ายังคงไม่ตอบอะไรกลับมาเฉกเช่นเดิม

        เขาเป็นอะไรของเขากันนะ....? ท่าทางแปลก ๆ  

        และในจังหวะที่ตูนก้าวท้าวเข้าไป ต้นกล้าก็ได้พูดอะไรบางอย่างออกมาเบา ๆ 

        “ฉันขอโทษนะ ตูน...” 

        ปั้ง!!! 

        ทันทีที่ตูนเข้ามาในห้อง เขาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อเหล่าสภานักเรียนหลายสิบคนกำลังนอนหมดสติกองอยู่บนพื้นโดยที่แต่ละคนมีแผลทำร้ายร่างกายโดยเป็นฝีมือของโรงเรียนนานาชาติคริสตัลหลายสิบคนที่ยืนอยู่ข้างใน ซึ่งมีฮงที่เป็นผู้นำกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเพียงดาวที่มีอาการบาดเจ็บไม่ต่างจากสภานักเรียนคนอื่น ๆ 

        “แกทำอะไรของแกวะ!!!” 

        “อ่าวตูน!? ฉันกำลังรอนายอยู่พอดีเลย! รอแปปหนึ่งนะ เดี๋ยวเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะ!” 

        ณ ตอนนี้ตูนไม่ฟังอะไรแล้ว เขากระโดดเข้าไปหมุนตัวกลางอากาศเตะเข้าไปที่หนึ่งในพวกมันอย่างเต็มแรงจนอีกฝ่ายปลิวออกไปและน็อคไปทันที 

        “ฮ่า ๆ ๆ อะไรว่ะน่ะ ไอ่เxี้ยนั่นมันเป็นเทควันโดด้วยเหรอวะ!? งั้นก็ขอลองของหน่อยละกัน!!” 

        พูดจบ หนึ่งในพวกมันก็ได้พุ่งเข้ามาเตะตวัดไปที่ตูนอย่างรวดเร็วซึ่งตูนก็ไม่สารมารถหลบไดัทันเลยโดนเข้าไปเต็ม ๆ แต่ทว่าเขายังคงยืนอยู่ได้ และตั้งหลักเตะสวนกลับไปแบบไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว 

        “จิน โมริ ออริจินัล ลูกเตะมังกรฟ้า!” (จินโมริ : The God Of High School เทพเกรียน โรงเรียนมัธยม) 

        ไอ่พวกนี้แค่ 5 คนก็ตึงมือแล้ว แต่รอบนี้ต้องสู้ถึงสิบคน ซึ่งตูนก็สามารถสู้กับพวกมันได้อย่างพอฟัดพอเหวี่ยง ทำให้ฮงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกปลื้มปิติยินดีเก็บอาการไม่อยู่ฉีกยิ้มออกมายาวถึงหู 

        “นี่แหละ! ความสามารถนี้แหละ!! ขอแค่เพียงเราได้ความสามารถนี้มาครอบครอง! การได้ครอบครองทุกอย่างในโลกก็ไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน! เมล็ดที่เราหว่านเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน… ตอนนี้มันได้ออกดอก-ออกผล เติบโตพร้อมใช้งานได้อย่างเต็มที่แล้ว…” 

        และหลังจากนั้นไม่นาน ตูนก็สามารถจัดการ 10 คนนั้นลงได้หมด แต่สภาพของเขาก็เรียกได้ว่าค่อนข้างยับเยินเลยทีเดียว และในจังหวะที่ตูนกำลังจะเดินเข้ามาหาฮงและเพียงดาว จู่ ๆ ก็ได้มีนักเรียนโรงเรียนนานาชาติคริสตัลอีกหลาย 10 คนเพิ่มเข้ามาล้อมรอบตัวของเขาเอาไว้ 

        “เหอะ.... จะอีกกี่คนก็เข้ามา....” 

        “ตูน!!!” 

        เพียงดาวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตรงหน้าก็เริ่มน้ำตาคลออกมาเพราะตูนในตอนนี้โดนรุมทำร้ายจนสภาพย่ำแย่พร้อมกับลมหายใจก็เริ่มรวยรินลงทุกที 

        “น่าประทับใจมาก! จะมองกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเลยนะความสามารถนั้นน่ะ! ช่างพิเศษจริง ๆ… ว่าแต่ว่าฉันมีอะไรให้พวกเธอ 2 คนดูด้วยล่ะ...” 

        ฮงเดินออกมาและเปิดทีวี ซึ่งภาพที่กำลังฉายอยู่ในทีวีก็คือชมรมของทุกคนที่โดนเด็กโรงเรียนของเขาเข้าไปบุกและสร้างความวุ่นวายเอาไว้จนทำให้โรงเรียนเบียวศาสตร์เริ่มเสียชื่อเสียง 

        “ดูซะ นี่น่ะเป็นแค่น้ำจิ้ม เธอต้องทำเรื่องให้ตูนมาที่โรงเรียนของฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้เหตุการณ์เลวร้ายลงเรื่อย ๆ นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด สันติที่สุด อย่าบีบบังคับให้ฉันต้องทำอะไรที่มันเลวร้ายกว่านี้เลยคุณเพียงดาว…”

        “อึ่ก.... ไปตายเกิดอีกสิบรอบแล้วฉันจะยอมคิดดูอีกทีละกันนะ ไอ่จิตวิปริต!” 

        ฮงมองไปที่เพียงดาวและนิ่งไปสักพักก่อนที่จะปิดทีวีและเดินตรงมาที่ตูน 

        “นี่ตูน ถ้านายยังคงอยู่ในโรงเรียนนี้เพื่อน ๆ ของนายจะเจ็บตัวและโรงเรียนนี้จะเสียชื่อเสียงเอานะ... ไปกับฉันเถอะ... ฉันช่วยนายได้นะ เหมือนกับตอนก่อนที่นายจะย้ายมาโรงเรียนนี้ไง นายก็เห็นแล้วหนิ ว่าพวกอัจฉริยะของโรงเรียนนี้สู้กับพวกหัวกะทิของฉันไม่ได้ซักนิด.... ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อนายนะ.... แล้วเราจะได้มาอยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน…” 

        และในจังหวะที่ฮงกำลังพยายามเป่าหูตูนอยู่นั่นเอง จู่ ๆ ก็ได้มีใครบางคนถีบประตูเข้ามา 

        ปั้ง!! 

        “อืมม.... ว่าจะมาหาอะไรกินที่ห้องสภานักเรียนซักหน่อย แต่ทำไมได้กลิ่นนักเลงวะ.... โคตรเหม็นเลย” 

        “สิงห์!!! ช่วยตูนด้วย!” 

        “สิ...ง..ห์ เห..ร..อ...” 

        ตูนอยู่ในสภาพร่อแร่เต็มทีแม้แต้พูดยังลำบาก… จริง ๆ แล้วเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแผนของไอ่ฮงนี่เอง แหม่... หัวหมอจริง ๆ ไอ่หมอนี่ สิงห์จะทำยังไงกับพวกมัน!!? ตูนจะกลายเป็นเครื่องมือของไอ่ฮงหรือเปล่า!? เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป