ตอนที่ 16 ภาพฝันของจงหลีรั่วสุ่ย
ตะวันขึ้นกลางหัว
ในสวนหลังบ้านของร้านค้าเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกสุดตรอกเอ้อร์จิ่งโกว ไม่มีแสงแดดตกกระทบลงมาเนื่องจากถูกร่มไทรใหญ่บดบัง
ในศาลาหลังบ้าน มีโต๊ะอาหารถูกตั้งวางเอาไว้ บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยอาหารที่สั่งมาจากโรงเตี๊ยมฉือเหอจวี
หนิงฉู่ฉู่ จงหลีรั่วสุ่ย และจื่อหยวนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหินนั้น
จงหลีรั่วสุ่ยมองไปทางอาหารอันโอชะที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ แต่หาได้มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย
แสงอาทิตย์ส่องลงมาจากต้นไทร ตกกระทบลงมาบนใบหน้าของนาง
ใบหน้านั้นไม่มีความบูดบึ้งแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน
“เขากลั่นสุราเป็จริง ๆ ด้วย ! ”
หลังจากที่พวกนางนั่งสังเกตการณ์อยู่ที่สวนหลังบ้าน และได้เอ่ยถามช่างฝีมือเ่าั้ จึงได้รู้ว่าเขาจะเปิดร้านสุราเล็ก ๆ ขึ้นจริง
เื่นี้ หนิงฉู่ฉู่ไม่ได้มองในแง่ดีนัก นางคิดเหมือนกับเสิ่นเชียนซาน
“แท้จริงแล้วหากว่าเขากลั่นสุราได้ธรรมดา คาดว่าหนึ่งชั่งคงได้กำไรเพียงแค่สิบกว่าอีแปะ กำไรนั้นน้อยนิดเหลือเกิน ร้านค้าของเขาก็ไม่ใหญ่นัก ดังนั้นผลผลิตจึงไม่น่ามีมาก ผลกำไร......ค่อนข้างน่าเป็ห่วง”
“คิก ๆ ” จงหลีรั่วสุ่ยไม่คิดเช่นนั้น สำหรับคุณหนูสามที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดเช่นนาง นางเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะได้กำไรหรือไม่ ! ”
“ต่อให้เขาขาดทุนสูญเสียทุกสิ่งอย่างก็ไม่เป็ไร ! ”
“ท่านย่าเคยกล่าวเอาไว้ว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคนเราก็คือจิตใจ”
“ในเมื่อเขาชื่นชอบก็ปล่อยให้เขาทำไป หากวันใดเขาเบื่อแล้ว......หม่อมฉันได้ซื้อที่ดินหลายพันลี้ที่ตีนเขาดอกท้อทางเหนือของเมือง และสร้างจวนไว้ที่นั่นหลังหนึ่งแล้ว”
“หากเขาไม่อยากกลั่นสุรา แต่ชื่นชอบความสงบสุข พวกเราย้ายไปอยู่ที่จวนหลังนั้นก็ย่อมได้ ! ”
หัวใจของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอบอุ่นดุจฤดูใบไม้ผลิ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง มือทั้งสองข้างของนางเท้าไปที่คางราวกับมองเห็นฉากอันงดงามนั้น “ยามเปิดประตูออกมาจะเห็นธารน้ำดอกท้อ เขานั่งอ่านตำราอยู่ในศาลาดอกท้อ ส่วนหม่อมฉันก็นั่งบรรเลงพิณหรือต้มสุราอยู่ข้างกายเขา......หากเขาคิดเพลงอันไพเราะขึ้นมาได้ หม่อมฉันจะไปไหว้วานนักร้องร่ายรำมาขับขานบทเพลงให้เขาฟัง”
หญิงสาวชะโงกหน้าไปมองหนิงฉู่ฉู่ สายตาแสดงถึงความปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมกล่าวด้วยความคาดหวังว่า “นี่คือฉากของกวีและการบรรเลงพิณที่เข้ากัน ช่างดีพร้อมเหลือเกิน ! ”
หนิงฉู่ฉู่มองไปทางจงหลีรั่วสุ่ยแล้วฝืนยิ้มออกมา “อืม ดียิ่งนัก”
ตัวนางเป็องค์หญิงสี่แห่งแคว้นหนิง นางและจงหลีรั่วสุ่ยมีอายุไล่เลี่ยกัน จงหลีรั่วสุ่ยสามารถแสวงหาความสุขในชีวิตของตนได้อย่างเต็มที่ แต่ตัวนางในฐานะราชวงศ์นั้นไม่อาจทำได้เลย
หนิงฉู่ฉู่ยับยั้งจิตใจของนางเอาไว้ ขจัดความกังวลไป แล้วเอ่ยประโยคทิ่มแทงใจจงหลีรั่วสุ่ยขึ้นว่า “แต่บัดนี้ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเ้าเป็ใคร และต่อให้เขารู้ว่าเ้าเป็ใคร เ้าเคยคิดหรือไม่ว่าตัวตนแห่งจวนจงหลีของเ้าจะไม่ทำให้เขาใแตกตื่น ? ”
“หากว่า......ข้าหมายถึงหากว่าเขาเป็ผู้ที่มีจิตใจถ่อมตัว เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เป็คนเช่นนั้น คาดว่าเขาคงไม่อาจเงยหน้ามองเ้าได้ หรืออาจหลบหนีเ้าไปเอง......สถานะตัวตนของเ้าทั้งสองแตกต่างกันมากเหลือเกิน เ้าเคยคิดเื่นี้หรือไม่ ? เขาอาจจะตีตัวออกห่างเ้า เมื่อรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเ้า”
จงหลีรั่วสุ่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่เคยคิดเื่นี้มาก่อนเลย !
เพราะตัวนางเกิดในตระกูลมั่งคั่ง
นางมีความมั่งคั่งที่คนบางคนพยายามมาชั่วชีวิตก็ยังไม่อาจมีได้
เดิมทีนางคิดว่าเงื่อนไขที่เอื้ออำนวยเช่นนี้ หากหลี่เฉินอันรู้แล้วคงจะตอบรับโดยไม่ลังเล เนื่องจากเขาจะไม่ต้องดิ้นรนไปอีกตลอดชีวิต
เช่นเดียวกับบัณฑิตมากมายนับไม่ถ้วนในงานแข่งขันวรรณกรรมนั้น
“ข้ารู้สึกว่าเขาแตกต่างจากบุรุษหนุ่มคนอื่น บางทีความมั่งคั่งของเ้า สำหรับเขาแล้ว......อาจไม่ใช่สิ่งที่เขา้า ! ”
“ในโลกใบนี้ อาจมีบางคนที่ไม่ชื่นชอบทำตัวเหมือนเกาะคนอื่นกินเช่นนี้ ไม่อย่างนั้น เหตุใดเขาจึงไม่ไปร่วมกันแข่งขันวรรณกรรมนั้นเล่า ? ”
คำพูดของหนิงฉู่ฉู่ประดุจน้ำเย็นที่สาดลงบนศีรษะจงหลีรั่วสุ่ยอย่างแรง
จงหลีรั่วสุ่ยผู้เฉลียวฉลาดได้ยินคำพูดนี้ของหนิงฉู่ฉู่ก็เข้าใจได้ทันที หลี่เฉินอันบุรุษหนุ่มผู้นี้จะปฏิบัติต่อเขาดังคนธรรมดาทั่วไปไม่ได้ !
นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “แล้วหม่อมฉันควรทำเยี่ยงไรดี ? ”
“ข้าคิดว่าบัดนี้เ้าควรอยู่ห่างจากเขาสักหน่อย ต่อให้เ้าอยากเข้าใกล้เขา ก็ไม่ควรเปิดเผยหัวใจของเ้าให้เขารู้ และยิ่งไม่ควรเปิดเผยตัวตนของเ้า ให้เขายอมรับเ้าอย่างช้า ๆ จนกระทั่งเขาชื่นชอบเ้าจากใจจริง ไม่ได้ชื่นชอบเพราะจวนจงหลีของเ้า ! ”
“อ้อ” จงหลีรั่วสุ่ยนึกและเข้าใจได้ในทันที นางกลอกดวงตาครุ่นคิดว่า “เช่นนั้นหม่อมฉันจะสร้างสถานการณ์วีรบุรุษช่วยหญิงงาม......เขาเป็วีรบุรุษ ส่วนข้าเป็หญิงงาม ! ”
“ด้วยวิธีนี้ หม่อมฉันก็สามารถไปที่ร้านสุราของเขาได้บ่อย ๆ ด้วยการตอบแทนบุญคุณซึ่งเขาช่วยหม่อมฉันไว้ และหม่อมฉันก็มีเหตุผลเพียงพอที่จะใช้เวลาในร้านสุรานี้มากขึ้น......”
“อืม เอาตามนี้ละ เช่นเดียวกับตอนที่ท่านย่าของหม่อมฉันเอาชนะใจท่านปู่ ! ”
หนิงฉู่ฉู่ตกตะลึง
จงหลีพั่วท่านปู่ของจงหลีรั่วสุ่ย เขาตบแต่งฮูหยินเพียงแค่คนเดียวทั้งชีวิตนี้
และฮูหยินของเขาไม่ใช่สตรีที่มีชื่อเสียง แต่นางได้กลายเป็ตำนานที่เล่าขานไปทั่วในแคว้นหนิง !
นางมีนามว่าฝานเถาฮวา
นางเป็ยอดฝีมือในยุทธจักร บัดนี้เป็หนึ่งในสามปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้นหนิง
แต่ตอนที่นางชื่นชอบตามจีบจงหลีพั่ว นางกลับแสดงตนเป็เพียงสตรีผู้บอบบางคนหนึ่ง แม้กระทั่งแต่งงานไปสักระยะใหญ่แล้ว จงหลีพั่วก็ยังคงไม่รู้ว่าฮูหยินของเขาเป็จอมยุทธ์ผู้เก่งกาจเพียงใด
จวบจนกระทั่งรัชศกจิ่งไท่ปีที่ 13 ชนชาติหุยเหอที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของแคว้นหนิงได้ประกาศากับแคว้นหนิง และยึดเอาด่านต้าเจิ้นได้ในเวลา 3 เดือน ข่าวนี้ทำให้ทุกคนที่ได้ยินล้วนใ
ในเวลานั้น แม่ทัพจงหลีพั่วซึ่งอายุเพียงแค่ 23 ปีได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้นำทัพออกทำา โดยมีฝานเถาฮวาติดตามไปด้วย
หลังจากจงหลีพั่วและกองทัพหุยเหอต่อสู้กันอยู่ 2 เดือน แต่ทางฝั่งจงหลีพั่วก็ยังไม่อาจฝ่าด่านได้สำเร็จ ฝานเถาฮวาได้นำทหารจำนวนหนึ่งพันนายของจงหลีพั่วเข้าโจมตีที่ด่านต้าเจิ้น และสามารถเอาชนะศัตรูที่ด่านต้าเจิ้นได้ จงหลีพั่วจึงได้นำกองทัพบุกโจมตีเข้าไป ทำให้กองทัพหุยเหอต้องถอยทัพห่างออกไปหลายพันลี้
นี่ยังไม่เท่าไหร่ สิ่งที่ทำให้กองทัพหุยเหอสิ้นหวังจริง ๆ นั้นก็คือ ฝานเถาฮวาพร้อมทหารจำนวนหนึ่งพันนายติดตามไปเป็ระยะทางนับพันลี้ และจับตัวอ๋องแห่งหุยเหอได้ทั้งเป็ ทำให้กองทัพหุยเหอต้องยอมจำนน และท่านอ๋องแห่งหุยเหอต้องส่งส่วยให้แก่แคว้นหนิง และบัดนี้ก็ยังคงเป็เมืองขึ้นของแคว้นหนิง
ฮ่องเต้พระองค์ก่อนรู้สึกยินดียิ่งนัก เขาแต่งตั้งจงหลีพั่วให้เป็ติ้งกั๋วโหว ผู้นำทหารม้า ขั้นหนึ่งชั้นโท
ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็ได้ออกพระราชกฤษฎีกาฉบับแรก แต่งตั้งให้ฝานเถาฮวาเป็ฮูหยินเก้ามิ่งระดับหนึ่ง ซึ่งตำแหน่งสูงกว่าจงหลีพั่วอยู่ครึ่งหนึ่ง
นี่ก็คือตัวอย่างของสามีที่เด่นดังเพราะภรรยาในสมัยนั้น !
นี่เป็เหตุผลว่าเหตุใดจวนจงหลีแม้จะไม่ใช่กั๋วกง แต่ตำแหน่งสถานะก็เทียบได้กับกั๋วกง ห่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
นับั้แ่เล็ก จงหลีรั่วสุ่ยเติบโตอยู่ในจวนติ้งกั๋วโหวแห่งเมืองหลวง ได้รับการสั่งสอน จากฝานเถาฮวาท่านย่าของนาง แต่เนื่องด้วยร่างกายของนางที่อ่อนแอ จึงไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ ถึงกระนั้นนางก็ยังคงมีความดื้อรั้นจากท่านย่าฝังอยู่ในสายเืของนาง
ดังนั้น นางจึงไม่มีแิว่าจะต้องมีครอบครัวเหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก การที่นางใช้วรรณกรรมในการประกาศหาว่าที่สามี นั่นก็เพราะ้าจะไขว่คว้าหาความสุขในสิ่งที่นาง้า
บัดนี้ จงหลีรั่วสุ่ย้าเลียนแบบท่านย่าของนาง นางตั้งมั่นว่าจะมัดใจเอาตัวหลี่เฉินอันมาให้จงได้......
จงหลีรั่วสุ่ยไม่ใช่ฝานเถาฮวา หลี่เฉินอันก็ไม่ใช่จงหลีพั่ว
ดังนั้น ต่อให้จงหลีรั่วสุ่ยจะประสบความสำเร็จ พวกเขาทั้งสองก็ไม่ได้แสดงเื่ราวอันเป็เหมือนดั่งตำนานนั้นขึ้นอีกครั้ง แต่ยังคงได้รับชีวิตการแต่งงานที่งดงาม
“เื่นี้......ก็เป็ไปได้ แต่หากจะทำให้เื่นี้สำเร็จได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย คงต้องวางแผนระยะยาวทีเดียว”
ภายในลานเล็ก ๆ ของร้านสุรา จงหลีรั่วสุ่ยและหนิงฉู่ฉู่สนทนากันอย่างลับ ๆ และหัวเราะออกมาเป็ครั้งคราว พวกนางกำลังวางแผนจัดการกับหลี่เฉินอัน
ส่วนในด้านของหลี่เฉินอัน เมื่อเขากินอาหารกลางวันในร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งแล้ว เขาก็ได้เดินทางไปยังตลาดตะวันตก แต่เขาไม่อาจซื้อธัญพืชจากร้านค้าตระกูลเสิ่นได้
แน่นอนว่าร้านขายธัญพืชในตลาดตะวันตกนี้มีมากมาย ตระกูลเสิ่นไม่มีอำนาจพอในการผูกขาดตลาดธัญพืชได้ทั้งหมด
หลี่เฉินอันเดินมาถึงร้านขายธัญพืชเล็ก ๆ แห่งหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เห็นตัวอักษรบิดเบี้ยวเขียนเอาไว้บนประตูว่า: ร้านธัญพืชหลี่จี้
เขาก้าวขาตรงเข้าไปด้านใน ภายในร้านช่างเงียบเหงา ไม่มีผู้ใดอยู่ที่โต๊ะขายของ
“หลงจู๊ หลงจู๊......!”
หลี่เฉินอันะโไปทางด้านหลังอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะมีน้ำเสียงหยาบกระด้างดังมาจากสวนหลังบ้านว่า “มาแล้ว มาแล้วขอรับ โปรดรอสักครู่”
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีใครบางคนเดินออกมาจากสวนหลังบ้าน ทำให้หลี่เฉินอันใเล็กน้อย
เขาผู้นี้เป็บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ดูแข็งแกร่ง !
เขาสวมเสื้อคลุมด้านนอกตัวสั้นสีเขียวที่เต็มไปด้วยรอยปะ แขนทั้งสองข้างใหญ่และแข็งแกร่งกว่าน่องขาของหลี่เฉินอันเสียอีก
เขายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะขายของ เผยอปากยิ้มกว้าง “คุณชาย ้าซื้อสิ่งใดหรือขอรับ ? ”
หลี่เฉินอันต้องเงยหน้าเล็กน้อยเพื่อสนทนากับเขา
“ข้าวราคาถังละเท่าไหร่ ? ”
“ท่าน้ามากเท่าไหร่ ? ”
“......ข้า้าข้าวสาร 10 ถัง และข้าวสาลี 50 ถัง ข้าวแดง 10 ถัง มีข้าวโพดหรือไม่ ? ”
บุรุษร่างสูงใหญ่ยิ้มขึ้นอย่างไร้เดียงสา การค้าครั้งใหญ่มาถึงแล้ว !
“ข้าวโพดคือสิ่งใด ? ”
“อ้อ หากเ้าไม่มีก็ไม่เป็ไร ธัญพืชทั้งสามอย่างนี้ เ้าจงคิดราคาให้ข้าด้วย”
“เราขายในราคาตลาด ข้าวสารถังละ 60 อีแปะ ข้าวเม็ดขนาดกลาง 50 อีแปะ ข้าวกล้อง 30 อีแปะ อ้อข้า......มีเพียงแค่ข้าวขนาดกลางและข้าวกล้อง”
“ข้าวสาลีถังละ 35 อีแปะ ข้าวแดงถังละ 30 อีแปะ ราคานี้”
บุรุษหนุ่มรูปร่างกำยำรู้สึกกระสับกระส่ายใจ เขาโน้มกายลงไปเอ่ยถามว่า “คุณชาย ราคานี้รับได้หรือไม่ ? ”
บอกตามตรงว่าเื่ของราคาข้าวแทบไม่สำคัญเลยเมื่อเทียบกับราคาสุราที่เขาตั้งเอาไว้ หลี่เฉินอันจึงไม่ได้สนใจในเื่นี้ “ตกลง ข้า้าข้าวขนาดกลาง เ้าคิดให้หน่อยว่าราคาเท่าไหร่”
บุรุษผู้นั้นรู้สึกดีอกดีใจยิ่งนัก “ขอบพระคุณคุณชาย ! ”
เขาหยิบลูกคิดขึ้นมาทำท่าทางคิดเงินงก ๆ เงิ่น ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ถนัดในเื่นี้ และคิดผิดอยู่หลายหน เขาดูกระสับกระส่ายเสียเหงื่อไหลไคลย้อย
“เอ่อ คุณชายขอรับ โปรดรออีกสักครู่ได้หรือไม่ ตามปกติแล้วมารดาของข้าจะเป็คนคิดบัญชี แต่เมื่อวานนี้มารดาเกิดล้มป่วยกะทันหัน นางกำลังพักผ่อนอยู่ที่ลานด้านหลัง ข้าจะไปถามนางว่าราคาทั้งหมดเท่าไหร่”
หลี่เฉินอันยิ้ม แล้วหยิบเงินจำนวนหนึ่งตำลึงให้แก่เขา “อีกประเดี๋ยวเ้าค่อยไปถามก็ได้ ข้าจะทิ้งที่อยู่เอาไว้ให้เ้า ในอนาคตข้า้าธัญพืชจำนวนมาก......ส่วนปริมาณเท่าไรนั้น อีกสิบกว่าวันคงจะรู้”
หลี่เฉินอันหยิบพู่กันที่วางไว้บนโต๊ะออกมาเขียนที่อยู่ของตนลงไป “นี่คือการค้าระยะยาว หากเ้าซื่อสัตย์ ข้าก็จะซื้อธัญพืชจากร้านเ้า”
“ขอรับ ๆ ขอบพระคุณคุณชายที่อุดหนุน”
หลี่เฉินอันยื่นกระดาษนั้นไปให้บุรุษหนุ่มร่างกำยำแล้วเอ่ยถามว่า “หลงจู๊มีนามว่าอะไร ? ”
“ชื่อของข้าคือหลี่เสี่ยวฮัว”
“……”
ชื่อนี้ ช่างทำลายความงดงามของเหล่าดอกไม้เสียเหลือเกิน !
“อ้อ เ้าอายุเท่าใดแล้ว ? ”
“คุณชาย ปีนี้ข้าเพิ่งจะ 20 ปี”
หลี่เฉินอันตกตะลึง เ้าหมอนี่หน้าตาดูแก่กว่าอายุไม่เบา
“ฮ่า ๆ ข้าน้อยดูแก่ไปหน่อย เนื่องจากอยู่ในกองทัพมา 5 ปี”
“เ้าเคยเป็ทหารหรือ ? ”
“เนื่องจากตระกูลยากจน ข้ากินข้าวเก่ง ที่บ้านไม่อาจเลี้ยงดูได้จึงไปเป็ทหารที่กองทัพชายแดนทางเหนือ”
“ตอนอยู่ในกองทัพ ข้าทำผลงานอยู่บ้างเล็กน้อย เมื่อออกมาจึงมีเงินติดตัวมานิดหน่อย จึงมาเปิดร้านขายธัญพืชแห่งนี้”
“การค้าเป็เยี่ยงไรบ้าง ดีหรือไม่ ? ”
“เอ่อ......” ใบหน้าของหลี่เสี่ยวฮัวเผยถึงความผิดหวัง แล้วกล่าวว่า “ขอบอกคุณชายตามตรงว่าการค้าเป็ไปไม่ดีนัก ข้าน้อยรอให้มารดาหายดีก่อน แล้วค่อยไปหาดูว่ามีตระกูลใหญ่แห่งหนใด้าผู้คุ้มกันหรือไม่......ข้าเองก็ไม่มีความรู้ใด ไม่มีความสามารถในด้านใด เฮอะ ๆ แต่เื่ใช้กำลังพอได้”
ในสมองของหลี่เฉินอันเกิดความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามา
หากว่าการค้าในร้านสุราของเขาเป็ไปได้ดีล่ะก็ คงจะต้องมีนักเลงมากมายมาตามรังควาน แต่หากมีเขาผู้นี้คอยคุ้มกัน......
“อีกประเดี๋ยวเ้านำธัญพืชไปส่งที่ร้านค้า และหากการค้าของเ้าเป็ไปไม่ได้ดีนัก ก็มาทำงานช่วยข้าเถิด”
หลี่เสี่ยวฮัวตื่นเต้นดีใจ เขารีบยกมือขึ้นคารวะและกล่าวอย่างเป็กังวลว่า “คุณชายขอรับ ข้าน้อยกินมากนัก เกรงว่าคุณชายจะรังเกียจเดียดฉันท์ อีกอย่าง......ที่บ้านของข้ามีมารดาเพียงคนเดียว ข้าไม่อาจละทิ้งมารดาไว้เพียงลำพังได้”
ต่อให้กินมาก แต่จะมากมายสักเพียงไรกัน ?
เ้าหมอนี่ไม่เลว มีความกตัญญูกตเวที หากให้มารดาเขาติดตามมาด้วยก็ไม่ต้องเป็กังวลว่าจะทำงานได้ไม่เต็มที่
“ไม่เป็ไรหรอก หากเ้าคิดดีแล้ว เราค่อยมาสนทนากัน”
175
![ชีวิตใหม่ของผม ได้โปรดจืดจางลงหน่อยเถอะครับ! [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597895123_76560558.webp)
