ตัวประกอบสุดปั่นกับระบบโชคชะตาสุดฮา

เช้าวันต่อมา – เควส “วิ่งเช้าสร้างสุขภาพ”

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างสดใสในเวลา 5.45 น. พร้อมกับข้อความบนหน้าจอที่เตือนว่า:

“เควสใหม่: วิ่งตอนเช้าเพื่อเพิ่มพลัง!”

“โบนัส: พลังงาน +10 และความหล่อ +20”

กาลที่กำลังนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มถึงกับส่งเสียงอู้อี้ออกมา “อะไรกันอีกเนี่ย...”

แต่ระบบไม่ปล่อยให้กาลได้ผ่อนคลาย เสียงเรียบๆ แต่หนักแน่นของระบบก็ดังขึ้น

“กาล... อย่าลืมว่าเควสนี้จำเป็๞! คุณจะได้รับทั้งความฟิตและคะแนนเสน่ห์เพิ่มขึ้น ถ้าพลาด คุณจะเสียโอกาสอันยิ่งใหญ่นะ”

กาลถอนหายใจยาว ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นมานั่งพร้อมบ่นพึมพำ “โอเคๆ ลุกแล้ว!”

กาลออกมาวิ่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม อากาศยามเช้าสดชื่น แต่เขากลับยังคงตาปรือด้วยความง่วง เมื่อเริ่มออกวิ่ง ขาของเขาก้าวอย่างไม่มั่นคง แต่ไม่นาน ระบบก็ส่งข้อความกระตุ้นมาอีก

“เพิ่มความเร็ว! วิ่งให้เต็มที่เพื่อดึงดูดความสนใจ!”

“ดึงดูดความสนใจอะไรของนายเนี่ย!” กาลบ่นลั่น แต่เมื่อได้ลองเร่งความเร็วขึ้น ทุกสายตาก็เริ่มจับจ้องมาที่เขา

ผู้คนในสวนสาธารณะหยุดสิ่งที่ทำอยู่และมองตามชายหนุ่มที่กำลังวิ่งด้วยความสง่างาม

“ใครน่ะ? หล่อจังเลย!” เสียงกระซิบจากหญิงสาวที่กำลังจูงหมาดังขึ้น

“เขาดูเหมือนนายแบบออกกำลังกายเลยนะ!” ชายชราในชุดวอร์มพูดกับเพื่อนอย่างชื่นชม

แม้กาลจะรู้สึกง่วงอยู่ แต่เขาก็เริ่มสังเกตสายตาของผู้คนรอบข้าง “นี่มันอะไรกัน... ทุกคนมองฉันเหรอ?”

หลังจากวิ่งเสร็จ กาลนั่งพักบนม้านั่งพร้อมเหงื่อที่เปียกชุ่ม แต่ในใจกลับรู้สึกดีเกินคาด

“เออ... การวิ่งนี่มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่” เขาพึมพำ

ระบบส่งข้อความขึ้นมาพร้อมเสียงตื่นเต้น “ยินดีด้วย! เควสสำเร็จ! คุณได้รับ พลังงาน +10 และความหล่อ +20”

กาลหลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนพูดกับตัวเอง “สงสัยพลังหล่อนี่แหละที่ทำให้คนมองกันเต็มไปหมด...”

เขายิ้มพร้อมกับคิดในใจว่า ต่อให้ระบบจะปั่นแค่ไหน มันก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสนุกกับชีวิตมาก

หลังจากวิ่งเสร็จ กาลเดินกลับบ้านพร้อมกับเหงื่อชุ่มตัวและใบหน้าที่ดูจะมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะ แต่ในขณะที่เขากำลังเปิดประตูบ้าน ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

“ข้อผิดพลาด! คุณลืมให้อาหารไป๋!”

ดวงตาของกาลเบิกกว้าง “อะไรนะ?! ไป๋... ลืมไปได้ยังไงเนี่ย!”

ไป๋คือแมวเหมียวตัวน้อยที่กาลรับมาเลี้ยง และเป็๲หนึ่งในสมาชิกคนสำคัญของบ้าน เขารู้ทันทีว่าถ้ากลับไปเจอไป๋ที่กำลังโมโห มีหวังโดนงอนแน่ๆ

“ต้องรีบซื้ออาหารก่อนที่ไป๋จะโกรธ” กาลพึมพำ ก่อนจะออกตัววิ่งไปที่ร้านขายของใกล้บ้าน

ในขณะที่กาลเดินกลับบ้านพร้อมถุงอาหารแมวในมือ เขาเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องชะงัก ฝั่งตรงข้ามของถนนมีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินอยู่

เด็กสาวผมสีชมพูสดใส ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มร่าเริง เธอเดินเหม่อลอยพร้อมกับฮัมเพลงอะไรบางอย่างที่กาลฟังไม่ออก

“ฟูจิมิยะ...” กาลพึมพำเบาๆ

เธอคือหนึ่งในตัวละครหลักที่สำคัญของเ๱ื่๵๹ คนที่มักจะนำพาเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้ามาเสมอ

“ไม่ได้ๆ! ยังไม่ถึงเวลา ฉันยังไม่พร้อมจะเจอตัวละครหลักคนนี้” กาลพูดกับตัวเอง ก่อนจะทำท่าก้มหน้าแล้วเปลี่ยนเส้นทางเดินทันที

แต่โชคร้ายสำหรับกาล ทันทีที่เขาเปลี่ยนเส้นทาง เสียงสดใสร่าเริงก็ดังขึ้น

“เฮ้! เธอๆ!”

หัวใจของกาลเต้นแรง “เธอเรียกใคร? อย่าบอกนะว่า...”

เขาเหลือบมองจากหางตา และแน่นอน... ฟูจิมิยะกำลังวิ่งตรงมาทางเขา!

“อยู่นั่นเอง! ฉันเห็นเธอ๻ั้๫แ๻่ไกลๆ แล้ว คิดว่าคุ้นหน้าเลยอยากมาทัก!” ฟูจิมิยะพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส

กาลที่พยายามไม่ให้ตัวเองมีส่วนร่วมในเนื้อเ๹ื่๪๫ ได้แต่พึมพำในใจ “ซวยแล้ว...”

“นายชื่ออะไรเหรอ? ฉันชื่อฟูจิมิยะ ยินดีที่ได้รู้จัก!” เด็กสาวแนะนำตัวด้วยความตื่นเต้น

กาลที่อยากจะปลีกตัวให้เร็วที่สุด ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนตอบเสียงเบา “ฉันชื่อ... กาล”

“กาลเหรอ? ว้าว! ชื่อเท่มากเลย!” ฟูจิมิยะหัวเราะพร้อมทั้งจ้องเขาด้วยสายตาเป็๲มิตร

กาลพยายามเบี่ยงประเด็น “เอ่อ... ฉันต้องรีบไปแล้ว ไป๋กำลังรอฉันอยู่”

“ไป๋? ใครเหรอ? เพื่อนของนายเหรอ?”

“ไม่... ไป๋เป็๲แมว” กาลตอบอย่างรวดเร็ว

“ว้าว! นายเลี้ยงแมวด้วยเหรอ! ฉันชอบแมวมากเลย! ไป๋หน้าตาเป็๲ยังไงเหรอ?”

คำถามมากมายของฟูจิมิยะทำให้กาลรู้สึกเหมือนถูกมัดไว้จนขยับหนีไม่ได้

“เอ่อ... ฟูจิมิยะ ฉันต้องไปแล้วจริงๆ” กาลรีบพูดก่อนที่จะหลุดออกมาจากบทสนทนาได้สำเร็จ

“อ้าว เหรอ? เสียดายจัง ไว้เจอกันใหม่นะกาล!” เธอโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง ก่อนจะเดินต่อไปในทางของเธอ

กาลถอนหายใจอย่างโล่งอก “รอดแล้ว...”

แต่ในใจเขากลับรู้สึกได้ว่าการพบกับฟูจิมิยะครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย

“หวังว่าเธอจะไม่เป็๞ตัวปั่นฉันในอนาคต...” กาลพูดกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยความเร่งรีบ เพราะยังต้องเจอไป๋ที่กำลังหิว