หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 วิธีการของนาง (1)

        “นั่นน่ะสิเจ้าคะ วันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าดีๆ พี่หญิงจะป่วยตอนไหนไม่ป่วย ดันมาป่วยเอาเวลานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนางป่วย ท่านหมอซ่งผู้นั้นคงไม่มาที่จวนอัครเสนาบดี ถ้าไม่มาจวนอัครเสนาบดี ไม่แน่ว่าอาจรอดพ้นคราวเคราะห์ครั้งนี้ได้” อินซื่อยกมุมปาก พูดจีบปากจีบคอ

        กู้หมิงฮั่นขมวดคิ้ว “ท่านแม่!”

        อินซื่อมองเขาอย่างไม่พอใจ “แม่ไม่ได้พูดผิดตรงไหน มิเช่นนั้น ไฉนเมื่อวานท่านหมอซ่งยังดีๆ อยู่ วันนี้ก็เกิดเรื่องได้เล่า”

        เดิมทีสีหน้าฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ดูไม่น่ามองอยู่แล้ว ครั้นถูกอินซื่อพูดเข้าเช่นนี้ยิ่งดูแย่เข้าไปใหญ่ อินซื่อชำเลืองมองเฉินซื่อผู้ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่ากู้ที่สวมอาภรณ์งามเปล่งประกายแทบไม่ต่างจากนาง แล้วมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปทางกู้เจิ่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พร้อมทั้งหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ขณะกำลังจะเปิดปาก ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็วางถ้วยชาลงอย่างแรง “นี่คงกลัวข้าจะใช้เงินของนางกระมัง ถึงได้ป่วยให้ยายแก่อย่างข้าดู!”

        “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ” อินซื่อเห็นใบหน้าเย็นชาครึ้มเข้มของกู้เจิ่น รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งอ่อนละมุน “บัดนี้เหลืออีกสิบวันก็จะถึงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว พี่หญิงอ้างเรื่องป่วยไข้ไม่ยอมออกเงินจัดงานเลี้ยง หนิวหมอมอเองก็อ้างเหตุผลข้อนี้ ไม่ยอมรับหน้าจัดการเรื่องงานเลี้ยงครั้งนี้อีก ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกสิบวันข้างหน้า...”

        “ฮูหยินใหญ่ล้มป่วยจัดงานไม่ไหว ท่านแม่ ท่านไม่มีธุระก็ช่วยจัดการหน่อยเถอะขอรับ เทียบเชิญก็ส่งออกไปหมดแล้วคงไม่อาจปล่อยให้คนมาแล้วหัวเราะเยาะมองเป็นเรื่องขำขันได้” กู้หมิงฮั่นกล่าว

        อินซื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าปิดมุมปากที่ยกขึ้น “แม่เองก็อยากช่วยจัดการ นี่ไม่ใช่...”

        “นางยังไม่หายป่วยอีกหรือ” กู้เจิ่นถามซุนหมอมอ

        ซุนหมอมอยอบกายคารวะตอบ “ยังไม่หายเจ้าค่ะ บัดนี้เกิดเรื่องของท่านหมอซ่ง เกรงว่าคงต้องหาหมอท่านอื่นมาแล้วเจ้าค่ะ”

        “ฮั่นเอ๋อร์ เจ้าไปรู้จักกับจิ่งซื่อจื่อได้อย่างไร” กู้เจิ่นหันหน้าถามกู้หมิงฮั่น

        สองวันนี้กู้หมิงฮั่นตอบคำถามนี้ไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้ว ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื่องตอนแวะศาลาพักริมทางเมืองหนานเฉิง แล้วบังเอิญเจอคู่นายบ่าวจิ่งอวี้รถม้าเสียหลัก เดินทางต่อไม่ได้ จึงเชิญพวกเขาร่วมเดินทางมาด้วยกันซ้ำอีกรอบอย่างลื่นไหล

        กู้เจิ่นฟังจบก็เงียบคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยสั่งกับอินซื่อ “พรุ่งนี้ส่งเทียบเชิญงานเลี้ยงวันเกิดท่านแม่ไปให้จิ่งซื่อจื่อด้วยสักฉบับ”

        “เจ้าค่ะนายท่าน” อินซื่อลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจอย่างควบคุมไม่อยู่ หางตาปลายคิ้วล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เหลือบมองทางเฉินซื่ออย่างท้าทาย หลังออกมาจากเรือนเล่อโซ่วแล้ว สิ่งแรกที่นางทำก็คือไปหาเฉินก่วง ขอเบิกเงินจากเขาทันที

        ไม่นานเรื่องนี้ก็บอกผ่านปากของเฉินซื่อ ส่งต่อมาที่เจียงเย่ว์เหยา ถ่ายทอดสู่หูของกู้อวิ๋นหวง หลังกู้อวิ๋นหวงฟังแล้วก็ไม่ได้แสดงท่าทีอันใด

        สิ่งนี้ทำให้เจียงเย่ว์เหยาผิดหวังอย่างยิ่ง ในความคิดของนางคือ ทันทีที่กู้อวิ๋นหวงได้ยินเรื่องนี้นางจะต้องไปตบตีกับอินซื่อให้ตายกันไปข้างถึงจะถูก

        “เย็นนี้ทำโจ๊กเก๋ากี้[1] ปลากุ้ยฮวา กระเพาะผัดน้ำมันพริก แล้วก็ผักกาดขาวน้ำขิง” กู้อวิ๋นหวงเอ่ยเสียงเนิบ

        “เจ้าค่ะ” เจียงเย่ว์เหยารู้ว่านี่เป็นการกล่าวเตือนนาง จึงถอยออกไป ไม่กล้าพูดมากความอีก

        “นี่เป็นจดหมายที่คุณหนูรองเพิ่งให้คนส่งมาเจ้าค่ะ เรื่องดอกไม้กระถางนั้น” ครั้นเจียงเย่ว์เหยาออกไป ชิงอวี้ก็หยิบแผ่นกระดาษจากแขนเสื้อส่งให้กู้อวิ๋นหวง

        นางคลี่เปิดแผ่นกระดาษ หลังอ่านเนื้อความด้านในจบก็ส่งคืนให้ชิงอวี้ “ถึงเวลามอบถุงเครื่องหอมให้นางแล้ว”

        “ชิวเอ๋อร์รึ นางใจกล้าบังอาจนัก!” อ่านเนื้อหาในกระดาษจบ ชิงอวี้ก็หันมองชิวเอ๋อร์ที่กำลังกวาดพื้นอยู่กลางลานด้วยสายตาเย็นเยือก

        “กินบนเรือนขี้บนหลังคา แน่นอนว่าย่อมใจกล้าไม่เบา” กู้อวิ๋นหวงมองไปทางด้านนอก เคาะที่วางแขนเก้าอี้เบาๆ “เรือนชิงจื่อไม่เลี้ยงคนเช่นนี้ไว้ ส่งนางไปเสีย”

        “เจ้าค่ะ” นัยน์ตาชิงอวี้ฉายประกายสังหาร

        หลังอาหารมื้อค่ำ ชิงอวี้กลับถึงห้องหลิงเสวี่ย เจียงเย่ว์เหยานั่งหันหน้าเข้าหากระจกทองแดง กำลังทายาบนบาดแผล ชิงอวี้จึงส่งถุงเครื่องหอมให้นาง “ก่อนหน้านี้เจ้ามอบถุงเครื่องหอมให้ข้า ข้าไม่รู้ว่าจะมอบอะไรให้เจ้าคืนดี คิดไปคิดมาก็ได้แต่ปักถุงเครื่องหอมส่งให้เจ้า ฝีมือเย็บปักข้าไม่ดีเท่าเจ้า เจ้าอย่าได้รังเกียจละ”

        “พี่ชิงอวี้เห็นเป็นคนอื่นคนไกลไปได้” มุมปากเจียงเย่ว์เหยาแข็งค้างไปเล็กน้อย นางรับถุงเครื่องหอมมาดมดูที่จมูก แล้วพูดอย่างดีใจ “เป็นกลิ่นดอกไม้ที่ข้าชอบพอดีเลย ขอบคุณพี่ชิงอวี้”

        ชิงอวี้เห็นนางชอบก็ยิ้มตาโค้งอย่างมีความสุข พูดคุยสัพเพเหระกับนางสองสามคำ ครั้นเห็นนางเริ่มหาว ก็ออกมาจากห้องหลิงเสวี่ย กลับไปยังเรือนชิงจื่อ

        เชิงอรรถ

^ ผลโกจิเบอร์รี่