เมื่อเห็นทหารกำลังชี้หอกมาที่ผม เมลก็เข้ามาขวางไว้
“จะทำอะไรคะ!”
“จะจัดการมนุษย์ที่น่ารังเกียจไงครับ!”
มนุษย์ที่น่ารังเกียจงั้นหรอ? รู้สึกเหมือนเอลฟ์จะเกลียดมนุษย์เลยละนะ ดูท่าคงจะมีเื่อะไรเกินขึ้นสินะ
“คนนี้คือคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้นะคะ!”
“คนที่ช่วยชีวิต? ไม่ใช่พวกที่จะมาลักพาตัวหรอครับ?”
ลักพาตัว? เป็แบบนี้นี้เอง มีมนุษย์มาลักพาตัวเอลฟ์ไปสินะ
“เพราะอย่างนั้นขอเข้าพบฝ่าาหน่อย จะให้เ้าหนุ่มนี้มาพักที่บ้านของข้า”
“จะให้มนุษย์เข้ามาในหมู่บ้านของเราหรอครับ!”
“เขาเป็ผู้มีพระคุณของลูกสาวข้า ข้าจะต้องตอบเเทนเขา”
“เเต่ว่า!”
“นี้มันไม่ใช่สิ่งที่เ้าจะตัดสินใจเองได้! ข้าจะไปขออนุญาติฝ่าาเอง เพราะงั้นถอยไปซะ!
ทหารยามจะพยายามพูดต่อ เเต่พอคุณเอลสันขึ้นเสียงทหารคนนั้นก็ยอมถอยให้คุณเอลสัน เหมือนคุณเอลสันนี้จะมีอำนาจเยอะในหมู่บ้านแห่งนี้
“เลโอ เ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน ข้ากับเมลจะไปหาฝ่าา”
“ได้ครับ”
“เดี่ยวมานะคะ เลโอ”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าหมู่บ้านไป ปล่อยผมอยู่กับทหารตามลำพัง ว่าเเต่ฝ่าาสินะ เป็าาหรือราชินีของเอลฟ์หรอ
เมลและคุณเอลสันเป็เอลฟ์ ทั้งคู่มีปริมาณพลังเวทเยอะมากเมื่อเทียบกับยามที่เฝ้าประตู คุณเอลสันนี้เรียกได้ว่ามีพลังเวทที่มากกว่าเลยละ น่าจะเชี่ยวชาญการควบคุมพลังเวทด้วย ดูจากลูกศรที่พุ่งมาหาเราตอนนั้น เมลก็มีพลังเวทไม่น้อยหน้าสมกับเป็ลูกสาวของคุณเอลสัน
ส่วนทหารยามสองคนนี้เป็เอลฟ์ธรรมดา มีพลังเวทอยู่ในระดับนึง ไม่รู้ว่ามีเยอะกว่ามนุษย์ไหม เพราะผมยังไม่เจอกับมนุษย์ที่โลกนี้เลยยังตัดสินอะไรไม่ได้
ในตอนที่ผมกำลังคิดอยู่ ทหารคนที่ชี้หอกคนเเรกก็พูดขึ้น
“เ้ามาทำอะไรกันเเน่?”
ทำไมกันนะ รู้สึกว่าจะมีเื่กันเลย ่นี้คิดอะไรก็ได้อย่างนั้นด้วยสิ ตอนก่อนที่จะมาที่โลกนี้ก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน
“ผมหลงทางหนะครับ”
“อ่อหรอ คิดว่าตอบเเค่นั้นฉันจะเชื่อหรอวะ!”
เชื่อก็แปลกเเล้วละครับ ว่าเเต่คนๆนี้เขาอารมณ์เสียอะไรตั้งเเต่เมื่อกี้เเล้วละนะ
“คุณจะเชื่อหรือไม่ ผมก็ไม่สนใจอะไรอยู่เเล้ว”
“เเก! ปากดีนักนะ ฉันจะให้เเกคายความลับออกมาเอง!”
หลังจากนั้นเขาทิ่มหอกเป็ทางตรงมาที่หน้าผมทันที เเต่ผมก็เห็นการโจมตีอย่างชัดเจนจึงหลบได้อย่างสบาย
“จะทำอะไรหรอครับ?”
“ก็จะให้เเกคายความลับไง!”
ว่าแล้วเชียว ต้องมีเื่!
เเล้วก็เข้ามาโจมตีรัวๆจากหลายทิศทาง ทั้งเเทงทั้งฟาด เรียกได้ว่าพอฝีมืออยู่นิดหน่อยเลยละมั้ง เเต่ผมก็หลบได้หมดเเล้วจึงะโถอยออกมา ไม่รู้ว่าเพราะร่างกายนี้หรือสกิลดวงตาเเห่งเเสงกันเเน่ที่ทำให้มองเห็นการโจมตีช้าลงหมดเลย
ที่ไม่ตอบโต้กลับเพราะไม่อยากให้เื่มันใหญ่โต ดูท่าชื่อเสียงของมนุษย์ก็ไม่ดีอยู่เเล้ว ถ้าผมทำให้พวกเขาาเ็ที่นี้ละก็ อาจจะเเย่กว่าเดิมก็ได้ เเบบนั้นก็ไม่ได้เข้าหมู่บ้านเอลฟ์กันพอดีนะสิ!
“หลบได้ทั้งหมด!?”
“ผมว่าพอดีกว่านะครับ”
“พอ....หรอ....สิ่งที่พวกมนุษย์มันทำไว้…“
อะไรกันนะ? คนๆนี้ทำไมถึงเกลียดมนุษย์ขนาดนั้น
หลังจากนั้น รอบๆตัวของเขาก็มีลมมาห่อหุ้มตัวเขาไว้ เเล้วก็ย้ายไปรวมกันที่มือ เวทนี้มัน!?
“เเกจะบอกว่าพอหรอ! ตายซะ! เวทขั้นกลาง【Wind Storm】!”
กระเเสลมขนาดใหญ่พุ่งเป็เส้นตรงเหมือนะุปืนพุ่งมาหาผมด้วยความเร็วสูง
“【บาเรียขั้นต้น】”
ตู้ม!! เมื่อเวทของทั้งสองปะทะกันก็เกิดการะเิขึ้นเสียงดังสนั่นขึ้น
“อะไร?! กันไว้ได้ บ้าน่า!”
เป็เวทมนตร์ขั้นกลาง【Wind Storm】จริงๆด้วยสินะ ตอนพลังเวทมารวมกันผมก็พอจะรู้ได้ด้วยสกิล【ดวงตาเเห่งเเสงขั้นต้น】ที่ทำหน้าที่วิเคราะห์ว่าคู่ต่อสู้จะใช้เวทอะไร
ว่าเเต่ตั้งเเต่ที่มาโลกนี้ นี้ครั้งเเรกเลยที่โดนโจมตีด้วยเวทมนตร์
ผมเลยลองอะไรนิดหน่อย ถ้าเป็เวทมนต์ขั้นกลางจะใช้เวทอะไรป้องกันดี ดังนั้นจึงเริ่มด้วย【บาเรียขั้นต้น】สรุปว่าเเค่【บาเรียขั้นต้น】ก็กันได้เเล้ว
เเต่ก็ไม่เเน่นอนเสมอไปเพราะขนาดของพลังของเวทมนตร์จะขึ้นอยู่กับตัวผู้ใช้ด้วย ถ้าผู้ใช้มีพลังเวทมหาศาลผลของเวทมนตร์ก็จะออกมาเเรงขึ้น
เเต่คนนี้จะไม่ได้มีพลังเวทมากขนาดนั้น ถ้าจะให้กันได้เเบบ 100% ต้องใช้【บาเรียขั้นกลาง】ขึ้นไป
พอเสียงะเิดังขึ้นได้ไม่นาน คุณเอลสันกับเมลก็วิ่งออกมาดู
“เกิดอะไรขึ้น!”
“เลโอ เป็อะไรไหมคะ!”
คุณเอลสันถามว่าเหตุการณ์เกิดอะไรขึ้น ส่วนเมลก็วิ่งมาตรงหน้าผมพร้อมสีหน้าเป็ห่วง หลังจากนั้นคุณเอลสันก็หันไปหาทหารคนนั้น พร้อมกับกระชากคอเสื้อ
“เคิร์ต! นี้เเกทำอะไร!”
“อะ....เอ่อ”
“ตอบมาเดี่ยวนี้เลยนะ!”
“ไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละครับ คุณเคิร์ตเหมือนจะอยากลองเวทมนตร์ ผมเลยช่วยเป็คู่ซ้อมให้เท่านั้นเองครับ”
เมื่อเห็นหน้าที่เคลียดของเคิร์ตเเถมมีเหงื่อออก พร้อมพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก ผมก็เเก้ตัวให้ เหมือนว่าจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาเกลียดมนุษย์มากสินะ
“เป็ความจริงหรอเคิร์ต?”
“หะ? จะ...จริงครับ เราเเค่ซ้อมเวทมนตร์กัน เเค่นั้นเองครับ”
ถึงเ้าตัวจะใที่ผมพูดเเก้ตัวให้ เเต่ก็ตัดสินใจตามนํ้าผมมาในที่สุด เอาเถอะผมก็ไม่อยากให้มันเป็เื่ใหญ่โตด้วย
“หือ...ถ้าอย่างนั้นก็เเล้วไป”
พูดจบก็ปล่อยมือที่กระชากคอเสื้อของเคิร์ต เเล้วหันหน้ามาที่ผม
“เเล้วก็เลโอ ฝ่าาเรียกเธอให้เข้าไปพบหนะ”
“ผมหรอครับ?”
“ใช่เเล้ว เหมือนฝ่าาจะอยากถามอะไรเธอสักหน่อยนะ”
ต้องเข้าพบกับาาหรือราชินีของเอลฟ์หรอเนี่ย เเย่ละแล้วแบบนี้
ที่เเย่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไป เเต่ที่เเย่ในที่นี้คือ
“คือ....ผมไม่รู้เกี่ยวกับวิธีปฎิบัติอะไรเลยนะครับ เเล้วมันจะไม่เป็อะไรหรอครับ”
จะให้คนที่เป็แค่คนธรรมดามาทั้งชีวิตไปเข้าพบาาในทันทีเนี่ย เป็งานที่เเสนจะหนักหนาไปหน่อยนะ
“ไม่เป็ไร ฝ่าาอยากคุยกับเ้าเป็การส่วนตัว”
“ถ้านั้นไม่เป็อะไร....ก็ตกลงครับ”
เมื่อพูดเสร็จคุณเอลสันกับเมลก็พาผมเข้าหมู่บ้านไป พอเข้ามาในหมู่บ้านสิ่งเเรกที่เห็นเลยคือบ้านที่ทำจากไม้ ถึงจะบอกว่าทำจากไม้เเต่ดูเหมือนจะมีเวทมนต์เข้ามาช่วย จึงดัดเป็รูปทรงต่างๆได้อย่างอิสระ มีทั้งทรงกลม เเละทรงสี่เหลี่ยม เเละยังมีการตกเเต่งที่สวยงามมีทั้งดอกไม้พืชพรรณ
ต่างๆทำให้เป็บ้านที่สวยงามอย่างมาก กลมกลืนไปกับธรรมชาติ สำหรับผมน่าอยู่กว่าบ้านในเมืองของโลกก่อนของผมซะอีก
ระหว่างเดินอยู่ก็เห็นเอลฟ์มากมายมีทั้งชายเเละหญิงอยากจะบอกว่าทุกคนสวยหล่อกันทุกคนสมกับเป็เอลฟ์ เเต่ก็เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรตลอด
ทางด้วยอะนะอย่าง ‘นั้นมนุษย์หนิ!’ บ้างละ ‘รีบพาเด็กๆไปหลบเร็ว!’ บ้างละ
เเบบว่ามันได้รับดาเมททางใจมากเลยอะครับ หน้าตาผมดูเหมือนคนเลวขนาดนั้นเลยหรอ….
พอเดินมาอีกไม่นาน ตรงหน้าผมก็เห็นเป็ต้นไม้ต้นใหญ่ขนาดตึกหลายสิบชั้นที่สวยงามมากอยู่ อายุน่าจะเกิน 1000 ปีเเล้วถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น
แล้วก็ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองไหม แต่ที่นี้ยังให้บรรยากาศเหมือนเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ให้ความรู้สึกเหมือนโบสถ์
พอมาใกล้ๆก็พบว่าเป็ที่อยู่อาศัยเพราะมีบ้านอยู่ จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิง นี้มันคฤหาสน์ชัดๆ
รอบๆตกเเต่งด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ตรงข้างหน้ามีการจัดเป็สวนดอกไม้สีสันสวยงามมากอยู่ ไปสวนสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย
“นั้นคือ?”
“นั้นคือพระราชวังดอกไม้”
พระราชวังดอกไม้ ผมคิดว่าเป็สถานที่สวยงามสมกับชื่อนั้นจริงๆ
ตรงหน้าทางเข้า มีทหารยามสองคนยืนอยู่
“ข้าเอลสัน เฟริดอล จะมาขอเข้าพบฝ่าาตามที่ได้เเจ้งไว้”
“ครับท่านเอลสัน เชิญข้างใน”
รอบนี้ดูเหมือนว่าจะไม่โดนหาเื่ เหมือนอีกฝ่ายจะเตรียมการต้อนรับเป็อย่างดี
หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปในพระราชวัง ข้างในเป็เหมือนคฤหาสน์ของขุนนางที่เคยเห็นในอนิเมะหรือมังงะหรือคฤหาสน์ในโลกก่อน ให้ความรู้สึกหรูหรา ตกเเต่งด้วยของประดับและของใช้มากมาย ดูจากของต่างแล้วๆโลกนี้ก็มีการพัฒนาในเื่ของการใช้ชีวิตอยู่เหมือนกันสินะ
หลังจากนั้นก็พบกับคุณเอลฟ์ผู้หญิงสุดสวยผมสีดำปลายผมเป็สีขาว ดวงตาสีดำสนิท สวมชุดเมดยืนรออยู่ เเต่ทำไมกันรู้สึกได้เลยว่าคนนี้ไม่ใช่เมดธรรมดา เเถมยังเก่งอีกต่างหากเเต่เื่นั้นช่างมันก่อนเถอะ
(นี้มันเมดเลยนะ! คุณเมดสุดสวยละ!)
“สวัสดีค่ะ ท่านเอลสัน ท่านเมลเเละท่านเลโอ ฝ่าาให้ฉันเป็คนนำทางพวกคุณไปที่ห้องบัลลังก์ค่ะ”
“ฝากด้วย”
เป็คุณเอลสันที่ตอบ ส่วนผมก็ก้มหัวเล็กน้อย หลังเดินตามหลังคุณเมดไปก็มาพบกับประตูบานหนึ่งเป็ประตูสีขาวสวยงามมีรวดลาดของต้นไม้เเละดอกไม้ต่างๆสลักไว้อยู่
สวยมาก เหมือนจะมีพลังเวทไหลเวียนอยู่ด้วย
“ขออนุญาติค่ะ ท่านเอลสัน ท่านเมลเเละท่านเลโอมาถึงเเล้วค่ะ”
“เข้ามาได้!”
คุณเมดพูดขออนุญาติเข้าห้อง เเต่เดี่ยวก่อนเสียงนี้มัน!?
8K
