เสียงแกรกเบา ๆ ของประตูไม้บานใหญ่ดังขึ้น เมื่อไรเดนผลักออกมา เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อััถึงอากาศเย็นเฉียบยามค่ำคืนกระทบผิวหน้าเหมือนสายลมกำลังเตือนว่า “สิ่งที่อยู่ข้างนอกนี้… ไม่ใช่แค่สวนโรงเรียนธรรมดา”
เขาย่ำเท้าเบา ๆ บนกรวด บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับเธอ — เซราฟิน่า
หญิงสาวผมดำยาวดั่งรัตติกาล ยืนอยู่อย่างสง่างามใต้ต้นไม้สูง ราวเ้าหญิงในเทพนิยายต้องคำสาป
เธอไม่ได้อยู่เฉย… ใต้เท้าของเธอ มีบางอย่างเกิดขึ้น
วงแหวนเวทมนตร์เรืองแสงสีเงินซีด ลวดลายอักขระพริ้วไหวราวกับมีชีวิต มันหมุนเบา ๆ รอบฝ่าเท้าเธอ ช้า แต่มั่นคง และในชั่วพริบตานั้น —
ไรเดนรู้สึกถึง บางสิ่ง
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไร้เหตุผล วงแหวน… เหมือนจะสั่นสะท้านเบา ๆ ราวกับรับรู้ถึงการปรากฏตัวของเขา
มันแปลก…
ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง
เหมือนกับว่ามันเคย "จำเขาได้"
"อย่าบอกนะว่ากำลังร่ายเวทกลางดึก เพราะง่วงนอนไม่ลง?"
เสียงของไรเดนลอยมาเบา ๆ แฝงความขี้เล่นและยกมือขึ้นเกาแก้มแบบเขิน ๆ
เซราฟิน่าลืมตาสีน้ำเงินครามเยือกเย็นราวกับกระจกน้ำแข็งปะทะเข้ากับดวงตาสีฟ้าของเขาอย่างตรง ๆ
“แอบตามมาหรือ?” เธอถามเรียบ ๆ
ไรเดนยิ้มเอียงเล็กน้อย ท่าทีของเขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ดวงตาเปล่งประกายอย่างคนที่กำลังเก็บข้อมูลบางอย่างในใจ “ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบตามมานะ… แค่เห็นเธอเดินออกมา ก็เลย…”
เธอไม่พูดอะไรอีกแค่จ้องเขาอยู่ชั่วครู่
แล้วก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไรเดนไว้กับวงแหวนเวทที่ค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ...
เขามองตามเธอไป ริมฝีปากยังคงแย้มยิ้มบาง ๆ แต่ในใจเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ
"วงแหวนแบบนั้น... มันเหมือนกับในความฝันที่ฉันเคยเห็น..."
ไรเดนเดินกลับมาเงียบ ๆ ผ่านลานหินปูของโรงเรียน เสียงรองเท้ากระทบพื้นสะท้อนเบา ๆ คล้ายจะกลืนหายไปกับเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดไล้ยอดไม้
ไฟในโถงรับรองยังเปิดอยู่ แสงนวลสีทองลอดผ่านบานหน้าต่างโค้ง ทำให้ตัวอาคารดูอบอุ่นท่ามกลางความกว้างใหญ่ของสถานที่แห่งนี้
เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป ทุกอย่างดูสงบ เด็กนักเรียนใหม่บางคนยังคุยกันเบา ๆ บ้างนั่งอ่านหนังสือ บ้างเขียนบันทึกลงในสมุดเวทมนตร์ของตัวเอง แต่เสียงทั้งหมดยิ่งทำให้บรรยากาศดูเงียบยิ่งขึ้นในหัวของไรเดน
เขาหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวหนึ่งข้างเตาผิงที่เริ่มโรยไฟ ดวงตาสีฟ้าของเขามองเปลวไฟในเตาอย่างเหม่อลอย
"ที่นี่ เป็ยังไงกันนะ..."
วงแหวนเวทมนตร์นั่น… ทำไมเขาถึงรู้สึก “คุ้นเคย” ขนาดนั้น
เขาล้วงหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็ก ๆ ที่แม่ให้ก่อนจากบ้านขึ้นมาเปิด
เขียนลงไปเพียงสั้น ๆ ด้วยลายมือหวัดๆ
“วงแหวนเวทใต้ต้นไม้ในสวนด้านหลัง คืนแรกที่มาถึง — รู้สึกเหมือนเคยเห็นในฝัน”
ไรเดนพิงหัวกับพนักโซฟา หลับตาอย่างช้า ๆ เสียงของลมหายใจรอบตัวค่อย ๆ แ่ลง
ค่ำคืนนี้ เขาคงจะได้นอนหลับในโรงเรียนเวทมนตร์เป็ครั้งแรก
...และพรุ่งนี้ — เขาจะได้รู้ ว่าตัวเองจะถูกเรียกเข้าสายใด
และความลับอะไร… กำลังรอเขาอยู่ในที่แห่งนี้
273
