ตะวันรอนตามรัก

“ก็ต้องเปลี่ยนมาเป็๲กลิ้งเอาแทนไง  เพราะอ้วนเกิน”

          “ไอ้พี่นงบ้า”

          ดวงดาวแหวลั่นด้วยความโมโห

        แต่ทะนงหัวเราะร่วนชอบใจที่แกล้งล้อน้องสาวของเพื่อนได้  ก่อนรีบเดินออกไปที่เรือนหลังเล็กที่ตั้งอยู่ด้านหลังเรือนใหญ่

          “น้าแสง คุณลุงสุรินทร์ให้น้าแสงไปเป็๲เพื่อนหน่อยผมกับนายตะวันจะพายัยนภากับน้องดาวไปเที่ยวที่เขื่อน” 

        ทะนงกล่าวเมื่อเจอหน้านายแสง

          “ได้ครับ แต่ผมขอให้ลลินไปแทนได้ไหม ผมรู้สึกตัวว่าจะไม่ค่อยสบาย”

          “ได้ครับ แล้วไหนล่ะลลิน”

          “รีดผ้าอยู่ในบ้านครับ เดี๋ยวผมจะเรียกให้” ว่าแล้วก็หันหน้าไปในบ้านพร้อมกับส่งเสียงเรียกลูกสาว “ลลินเอย รีดผ้าเสร็จหรือยังลูกคุณทะนงเขามาบอกให้พาไปเที่ยวที่สันเขื่อนหน่อย”

          “เสร็จแล้วจ๊ะพ่อ” 

        สิ้นเสียงตอบนั้นไม่นานลลินก็เดินออกมาแล้วเด็กสาวก็เดินตามทะนงออกไปที่สนามหน้าเรือนหลังใหญ่ซึ่งทุกคนที่จะไปในครั้งนี้ได้เตรียมพร้อมรออยู่แล้ว

          “ไปทำอะไรอยู่ช้าจังพี่ทะนง” 

        นภาต่อว่าพี่ชายทันทีตามนิสัยที่เอาแต่ใจตัวเอง

          “รอลลินเขาอยู่น่ะสิ เขาทำงานอยู่”

          “ลีลาจังเลยนะย่ะ” 

        นภาหันไปว่าลลินต่อ

          “อย่าไปว่าลลินเขาเลย ก็เราไม่ได้บอกเขาไว้ล่วงหน้านี่” 

        ดวงดาวออกรับแทน

          “แล้วนี่ตะวันไปไหนล่ะ” 

        ทะนงถามถึงเพื่อน

          “ขึ้นไปเอากล้องถ่ายรูปอยู่ค่ะ” 

        นภาตอบ

          “เห็นไหม พวกเราก็ยังไม่พร้อมกันอยู่ดี แล้วก็มาโทษแต่พี่กับลลิน”

          “แหม เข้าข้างกันจังเลยน่ะคะ” 

        นภากล่าวอย่างหมั่นไส้ลลินจนดวงดาวรู้สึกเห็นใจลลิน จึงได้เดินเข้าไปหา

          “แข็งใจพาพวกฉันไปเที่ยวหน่อยน่ะลลิน”

          “ไม่เป็๲ไรค่ะคุณดาว”

          พอดีตะวันเดินมาถึงเขามองดูลลินนิดหนึ่งแล้วก็ก้าวขึ้นไปบนรถกระบะรุ่นใหม่แบบสี่ประตูที่นายดำติดเครื่องรอแล้วทุกคนก็รีบตามขึ้นไป โดยมีลลินตามมาเป็๞คนสุดท้ายและเมื่อตะวันเห็นเธอกำลังจะก้าวขึ้นทางด้านหลังเขาจึงรีบพูดแบบออกคำสั่งขึ้นว่า

          “มานี่นายดำเดี๋ยวฉันขับรถเอง แล้วคนนำทางก็มานั่งหน้า จะได้บอกทางถูก”

          “ทำไมจะต้องบอกทางคะ ก็คุณเคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง”

        ลลินไม่ค่อยพอใจกับคำสั่งของเขา

          “ฉันสั่งให้มาก็มาเถอะน่า”

        ตะวันทำเสียงดุ

          เมื่อนายดำลงไปจากรถตะวันก็รีบขึ้นนั่งทำหน้าที่คนขับแทนลลินจำต้องขึ้นมานั่งคู่กับเขาอย่างไม่เต็มใจ และการที่ ลลินได้นั่งคู่กับตะวันอยู่ทางตอนหน้าก็ทำให้นภาถึงกับหน้างอเป็๞จวักทีเดียว

          ในขณะที่ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตอนหน้านั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยภายในรถมีแต่เสียงของทะนงกับดวงดาวที่พูดคุยกันไปตลอดทาง จนเมื่อถึงสันเขื่อนตะวันก็เบรกรถอย่างแรงทำให้ลลินที่นั่งอยู่อย่างไม่ทันระวังถึงกับหน้าคะมำไปข้างหน้าส่วนนภานั้นก็กรีดร้องลั่นรถ

          “เฮ้ ทำไมเบรกแรงจังว่ะ” 

        ทะนงร้องเอะอะ

          “ขอโทษว่ะ ลืมตัวไปหน่อย”

         ตะวันพูดแล้วก็อมยิ้ม  แต่ลลินตวัดสายตามองเขาตาขุ่น  เพราะรู้ว่าที่เขาทำอย่างนั้น  ก็เพื่อจงใจแกล้งเธอนั้นเอง  แล้วเธอผิดอะไรนะ  เขาถึงได้คอยหาเ๱ื่๵๹แกล้งอยู่ตลอดเวลา

          “น้ำนั้นเล่นได้ไหมลลิน” 

        ดวงดาวที่เปิดประตูลงไปจากรถก่อนใครรีบถาม

          “ได้ค่ะ คุณดาว”

          “ไปนภา เราไปเล่นน้ำกัน”  

        ดวงดาวหันไปชวนเพื่อน

          “รอพี่ตะวันก่อนสิ”  ว่าแล้วนภาก็วิ่งเข้าไปหาตะวัน  “พี่ตะวันขา นภาอยากเล่นน้ำ พาไปทีสิค่ะ”

          “ลงไปก่อนสิ ขอพี่เอารถไปจอดที่ใต้ร่มไม้ก่อน”