ราชครูเหลียนเวยอัน มีบุตรสาวเพียงสองคน เหลียนซื่อหรือเหลียนเลี่ยงจินเป็บุตรสาวลำดับที่สอง นางมีพี่สาวผู้แต่งให้กับบุตรชายคนโตของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง ส่วนตัวนางแต่งให้กับจื่อถง ในขณะนั้นจื่อถงสอบได้ก้งซื่อ [1] ั้แ่อายุยังน้อย แต่เพราะต้องไว้ทุกข์ให้กับบิดาจึงทำให้พลาดการสอบจิ้นซื่อ [2] ไป เขาได้รับเพียงตำแหน่งขุนนางเล็กๆ ในราชสำนักเพราะขาดตระกูลใหญ่คอยหนุนหลัง หนนี้ด้วยแรงผลักดันของราชครูสกุลเหลียน ทำให้จื่อถงได้ตำแหน่งระดับสูงในราชสำนัก
รุ่งสางของวันที่ห้านับจากได้รับพระราชโองการ ขบวนรถม้าหรูหราสองคันจอดลงที่จวนสกุลจื่อ จื่อถงตวัดกายลงจากหลังม้า อาฟู่และอาเฟยเดินเข้ามาประคองเหลียนซื่อและเจียวอวี๋ให้ก้าวลงจากรถม้าช้าๆ พ่อบ้านหวังพร้อมสาวใช้และบ่าวชายมายืนต้อนรับกันอย่างครึกครื้น พวกเขาช่วยกันขนของลงอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าทุกคนเปื้อนยิ้มหลังทราบว่านายท่านหัวหน้าตระกูลได้เลื่อนตำแหน่ง
“พ่อบ้านหวัง ท่านแม่เล่า?” จื่อถงเอ่ยถามพ่อบ้านดูแลจวน
“ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังกินอาหารเช้าอยู่ในเรือนขอรับ”
จื่อถง เหลียนซื่อ และเจียวอวี๋จึงพากันมุ่งหน้าไปยังเรือนไฉ่หงของฮูหยินผู้เฒ่าจื่อ
“ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ” จื่อถงโค้งกายคำนับมารดา ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อ เหลียนซื่อและเจียวอวี๋จึงย่อกายคาราวะตามธรรมเนียม
ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อใบหน้ายิ้มแย้มดีใจจนปิดไม่มิด เจียวอวี๋โผเข้าไปนั่งข้างๆ และกอดแขนท่านย่าของนางไว้อย่างอารมณ์ดี
“ท่านย่า หลานคิดถึงท่านย่ามากเ้าค่ะ จะกินจะนอนก็คิดถึงแต่ท่านย่า หนนี้ท่านพ่อพาหลานขึ้นเขาหั่วซาน ทิวทัศน์ที่นั่นงดงามมากเลยเ้าค่ะ หลานเก็บสมุนไพรและบุปผาแปลกตามาฝากท่านย่าด้วยเช่นกัน” สาวน้อยตากลมใสแนบใบหน้ากับแขนของฮูหยินผู้เฒ่าจื่อ ด้วยท่าทางน้ำเสียงออดอ้อน
“จริงรึ? ไม่ใช่เ้ามัวแต่ซุกซนทำให้พวกสาวใช้ต้องปวดหัวหรอกกระมัง?”
ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อพูดหยอกเย้าหลานสาวพลางลูบศีรษะเจียวอวี๋ด้วยความเอ็นดู นางรักหลานสาวคนนี้ยิ่งนัก เพราะใบหน้าของนางนั้นคล้ายกับจื่อถงถึงเจ็ดแปดส่วน นั่นหมายความว่าเจียวอวี๋มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับนางผู้เป็ย่าอยู่มากทีเดียว
แต่เหลียนซื่อสะใภ้ผู้นี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อกลับไม่ค่อยถูกชะตากับนางเท่าใดนัก เนื่องจากในอดีต ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อเคยทาบทามหลานสาวสกุลเดิมของตนให้แต่งงานกับจื่อถง ทว่าบุตรชายกลับปฏิเสธอย่างไม่ลังเล โดยยืนกรานว่าเขา้าแต่งงานกับเหลียนซื่อเพียงผู้เดียว ด้วยเหตุผลที่ว่าอำนาจและบารมีของตระกูลเหลียนสามารถผลักดันเขาให้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงของขุนนางในราชสำนักได้ ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อจำต้องยอมยกเลิกแม่สื่อไปโดยปริยาย
แต่เมื่อสามปีก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อได้คะยั้นคะยอบุตรชายให้รับหลานสาวของสหายสนิทวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งเป็อนุรับเข้าจวน เพื่อแตกกิ่งก้านสาขา เพิ่มจำนวนบุตรหลานให้ช่วยกันดูแลกิจการและจวนหลัง แต่จื่อถงยังคงปฏิเสธไม่เห็นด้วย โดยอ้างว่าเขาสัญญากับเหลียนซื่อเอาไว้ว่าจะไม่รับอนุภรรยาหรือแม้กระทั่งสาวใช้อุ่นเตียง ส่วนกิจการร้านค้าต่างๆ นั้นมีผู้ดูแลประจำอยู่แล้วไม่มีความจำเป็ต้องรับอนุภรรยาเข้ามาเพิ่ม
ตอนนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจื่อไม่พอใจทั้งบุตรชายและลูกสะใภ้เป็อย่างมาก ภายหลังได้เจียวอวี๋เอาน้ำเย็นเข้าลูบ ออดอ้อนเอาอกเอาใจนางแทบทุกวัน จนไฟโทสะของฮูหยินผู้เฒ่าจื่อคลายลง
“เ้าได้เลื่อนตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก เป็ที่ไว้วางพระทัยของฮ่องเต้ ทั้งสร้างชื่อเสียงให้แก่วงศ์ตระกูล หากท่านพ่อเ้ายังอยู่ เขาคงดีใจยิ่งนัก เป็เื่น่ายินดีแก่จวนสกุลจื่อเรา”
รอยยิ้มบนใบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าจื่อเผยถึงความภาคภูมิใจในตัวบุตรชายเพียงคนเดียวของนาง
“เป็เพราะบารมีของท่านแม่ขอรับ” จื่อถงกล่าวเอาอกเอาใจมารดา ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจื่อยิ้มน้ำตารื้น นอกจากเื่รับอนุแล้วบุตรชายคนนี้ก็ไม่เคยทำให้นางผิดหวัง
“พวกเ้าคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง รีบกลับเรือนไปพักผ่อนเถิด” เมื่อพวกเขากล่าวคาราวะลาและออกมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า จื่อถงและเหลียนซื่อจึงเดินกลับเรือนของตนพร้อมกัน เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชำระกายเตรียมตัวร่วมงานเลี้ยงในราตรีนี้
“ท่านพี่ ข้าขอไปดูเจียวเจียวประเดี๋ยว เย็นนี้พวกเราต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงในวัง ข้าจะไปดูว่านางเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง” ว่าแล้วเหลียนซื่อจึงหันไปสั่งกำชับให้บ่าวรับใช้ปรนนิบัติจื่อถงเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำ
เหลียนซื่อเป็มารดาที่รักใคร่และเป็ห่วงบุตรสาวจับใจ ยามบุตรชายไม่อยู่เรือน เวลาส่วนใหญ่ของนางจึงหมดไปกับการพร่ำสอนบุตรสาวในศาสตร์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็ตำรา เพลงกลอน ดีดพิณ เล่นหมาก เย็บปักถักร้อยหรือการการวาดภาพ ทว่าเจียวอวี๋ชื่นชอบการวาดภาพเป็ที่สุด นางสามารถลงพู่กันถ่ายทอดภาพต้นไม้และดอกไม้ได้อย่างสมจริง ราวกับภาพนั้นมีชีวิตขึ้นมาเลยทีเดียว แต่กระนั้นหากให้นางวาดภาพคนกลับทำได้ไม่ดีนัก จนสาวใช้คนสนิทอย่างอาฟู่และอาเฟยเห็นแล้วต้องหัวเราะลั่น
เหลียนซื่อก้าวมาถึงเรือนเหม่ยฮวาของบุตรสาว ก็เห็นอาฟู่กับอาเฟยยืนเฝ้าหน้าห้องของเจียวอวี๋ด้วยท่าทางกระสับกระส่าย ทั้งสองหันรีหันขวางราวกับกำลังพยายามซ่อนสิ่งใดไว้ พอเห็นฮูหยินใหญ่เดินตรงเข้ามา สีหน้าของพวกนางก็พลันซีดเผือดด้วยความใ
เหลียนซื่อหรี่ตาลง มองสองสาวใช้ที่มีท่าทางกระวนกระวายอย่างปิดไม่มิด ลางสังหรณ์ของผู้เป็แม่เก้าในสิบส่วนย่อมไม่เคยผิดพลาด ทำให้นางรู้ทันทีว่า ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจียวอวี๋แน่นอน
“คุณหนูของพวกเ้าไปที่ใด?”
เหลียนซื่อรู้จักความซุกซนเอาแต่ใจของบุตรสาวตนดี นางไม่จำเป็ต้องเปิดประตูห้องบุตรสาวเข้าไป ก็รับรู้ได้ว่านางไม่อยู่ในห้อง
“เอ่อ ฮูหยิน คุณหนู… คุณหนู…ไปโรงหมอแล้วเ้าค่ะ” อาฟู่กล่าวเสียงสั่นเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง
“เหลวไหลสิ้นดี! พวกเ้าดูแลคุณหนูกันอย่างไร ถ้าไม่อยากโดนโทษโบย รีบไปตามนางกลับมาประเดี๋ยวนี้! แล้วจัดการเตรียมเสื้อผ้าและเครื่องประดับของคุณหนูให้เรียบร้อย ตอนเย็นนางต้องเข้าวังพร้อมข้าและนายท่าน” อาฟู่ผงกศีรษะรับคำอย่างรวดเร็วแล้วจึงรีบหมุนกายวิ่งหายลับไปจากประตูจวน
โรงหมอมู่เหยียนตั้งอยู่ไม่ไกลจากจวนสกุลจื่อ เจียวอวี๋มักจะมาขลุกตัวอยู่ที่นี่เสมอ หลังกลับจากคฤหาสน์นอกเมือง นางได้ให้บ่าวนำสมุนไพรที่นางเก็บได้บนเขามามอบให้ท่านหมอมู่
“อาจารย์ หนนี้ข้าได้ตังกุยเหว่ย์ [3] มาเยอะทีเดียว ส่วนฝูหลิง [4] นั้นน่าจะเป็เพราะอากาศบนเขาแปรปรวนข้าจึงไม่ได้มันมาแม้แต่ต้นเดียว น่าเสียดายจริงๆ”
เจียวอวี๋พูดพลางจำแนกสมุนไพรจัดลงในถาดอย่างคล่องแคล่ว หมอมู่เหยียน ที่กำลังตรวจผู้ป่วยเสร็จจึงก้าวขาเดินมาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่านหมอมู่เหยียน แม้จะอยู่ในวัยเจ็ดสิบปี บนศีรษะมีเส้นผมดำแซมขาวจรดไปถึงหนวดเครา แต่ยังคงแข็งแรงและกระฉับกระเฉง เขาเป็หมอผู้มีชื่อเสียงในด้านความเมตตา รักษาผู้ยากไร้ คนจน และคนไร้บ้านโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ชาวบ้านต่างขนานนามเขาว่า ‘หมอเทวดามู่’
1K
