ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

วันที่ 23 มกราคม พ.ศ.2559 เวลา 02.59 น.

        เสียงพูดพึมพำในลำคอและการขยับตัวไปมาบนที่นอน ทำให้เกียกกายจำต้องตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ทั้งยังมองทีปกรเปิดประตูออกจากห้องไป ภายในใจคิดว่าเพื่อนรักคงจะลงไปเข้าห้องน้ำจึงได้หลับตาลงเพื่อหวังจะเข้าสู่นิทรา แต่ความเงียบในยามค่ำคืนทำให้ได้ยินเสียงเปิดประตูหน้าบ้าน จึงทำให้เจ้าตัวต้องกระเด้งลุกจากที่นอนทันที

        “ดึกขนาดนี้ จะไปไหนของมันวะเนี่ย” เกียกกายบ่นพึมพำทั้งยังรีบวิ่งออกจากห้องนอนตามเพื่อนรักไป

        แสงแดดอ่อน ๆ ในยามเช้าทำให้รู้สึกถึงความสดชื่น ทีปกรยืนบิดขี้เกียจไปมาอยู่หน้าบ้าน พร้อมทั้งสูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แต่สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นป้าดีกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ริมรั้ว

        “ป้าดีกลับมาบ้านแล้วเหรอครับ” ทีปกรยิ้มอย่างสดใสทั้งยังชะโงกหน้าไปทักทายป้าข้างบ้าน

        “ฉันก็อยู่ในบ้านมาตลอดนั่นแหละย่ะ ถามอะไรแปลก ๆ” ป้าดีแสดงใบหน้าบูดบึ้งและตอบกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์

        “อ้าว… เห็นอิฐบอกว่าป้ากลับต่างจังหวัดไปหลายวัน” ทีปกรทำคิ้วขมวดถามด้วยความสงสัย

        “อย่างฉันเนี่ยนะจะกลับต่างจังหวัด หึ” ป้าดียังคงตอบอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ใบหน้าซีกซ้ายเริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีเขียวช้ำ เหมือนถูกของแข็งกระทบใบหน้า

        “ปะ ป้า หน้าเป็นอะไร” ทีปกรชี้ไปยังใบหน้าของป้าดีด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จนไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัวเริ่มกลายเป็นกลุ่มก้อนสีดำขมุกขมัว

        “มันนั่นแหละที่ทำฉัน” ป้าดีถลึงตาใส่ทีปกรด้วยความโกรธเมื่อพูดถึงหลายชาย “ช่วยฉันด้วย…”

        “ไอ้ที…” เสียงเรียกจากเกียกกายทำให้ทีปกรลืมตาขึ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจทั้งยังมองไปรอบ ๆ บริเวณ เมื่อเห็นว่าความมืดปกคลุมอยู่รอบกายจึงเริ่มตั้งสติได้

        “ฉันมาทำอะไรตรงนี้วะเนี่ย”

        “นั่นน่ะสิมาทำอะไรตรงนี้ นายเอาแต่ชะโงกไปฝั่งบ้านป้าดี แต่ไม่เห็นจะลืมตา”

        “หรือว่าฉันละเมอวะ”

        “ชักเอาใหญ่แล้วนะ เดินละเมอออกนอกบ้าน ดีนะที่ฉันตามลงมาไม่งะ…”

        “อ๊าก… อย่า อย่าเข้ามา อย่า ป้าอย่า” เสียงร้อยโวยวายจากภายในบ้านป้าดีดังขึ้นทำให้ขัดจังหวะในการพูดของเกียกกาย

        “อะไรวะ” เกียกกายถามขึ้นด้วยความตกใจ

        “นั่นมันเสียงอิฐนี่” ทีปกรพยายามเงี่ยหูฟังเสียงร้องโวยวายอย่างตั้งใจ

        “ปัง!” เสียงดังสนั่นลั่นขึ้นหนึ่งครั้งก่อนที่ทุกอย่างก็เงียบหายไป

        “เฮ้ย!!!” สองเพื่อนรักร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ทั้งยังชะโงกมองเข้าไปในบ้านของป้าดีอันแสนจะมืดสนิท

        “เสียงเหมือนปืนเลยไอ้ที”

        ธาริณีและเนตรนภาวิ่งตาลีตาเหลือกออกมานอกบ้านด้วยความตกใจ หลังจากนั้นไม่นานชาวบ้านในละแวกนี้ต่างก็ออกมาจากบ้านชะโงกมองหาต้นตอแห่งเสียงเช่นกัน จนเสียงคุยกันของชาวบ้านเริ่มระงมงืมงำไปทั่วทั้งซอย

        บ้านฝั่งตรงข้ามอาสาโทรแจ้งตำตรวจให้เข้ามาตรวจสอบ ซึ่งเวลาผ่านไปไม่นานนักแสงไซเรนจากรถตำรวจสองคันก็ปรากฏขึ้นสว่างวาบไปทั่วทั้งซอย

        ชาวบ้านบริเวณใกล้เคียงที่อยากรู้อยากเห็นต่างมุงดูการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจ รวมไปถึงบ้านของทีปกรที่เฝ้าดูผ่านรั้วกำแพงบ้านโดยมีหมอสาวประจำบ้านใช้เก้าอี้ต่อเพื่อให้ตัวพ้นจากกำแพงเช่นเคย 

        เมื่อได้ยินเสียงตำรวจติดต่อรถพยาบาลเพื่อมารับผู้ได้รับบาดเจ็บ ธาริณีจึงเสนอตัวในระหว่างที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังตรวจสอบภายในบ้าน

        “มีใครเป็นอะไรรึเปล่าคะคุณตำรวจ ดิฉันเป็นหมอ สามารถช่วยเหลือเบื้องต้นได้นะคะก่อนรถพยาบาลจะมา” 

        “ดีเลยครับคุณหมอ ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บคนหนึ่งครับ” เมื่อได้ยินดังนั้นทีปกรจึงรีบวิ่งเข้าบ้านหยิบชุดกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างคนรู้หน้าที่ พร้อมตามไปเป็นผู้ช่วยของพี่สาว

        “นายอยู่ที่นี่กับแม่นะ ฉันจะไปช่วยพี่ธา” เกียกกายพยักหน้าให้กับทีปกร และพาเนตรนภากลับเข้าบ้านไป

        “ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องรบกวนถอยออกไปด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะแหวกทางจากชาวบ้านเพื่อนให้สองพี่น้องได้เข้าไปทำการปฐมพยาบาลคนบาดเจ็บ

        เมื่อเดินเข้ามาภายในรั้วบ้านจึงสังเกตได้ว่าหลอดไฟภายในบ้านช่วยทำให้ทั่วทั้งบริเวณสว่างขึ้น บ้านนี้ไม่ได้โดนตัดไฟเหมือนดั่งที่อิฐบอก เมื่อก้าวเข้าผ่านพ้นประตูบ้านจึงพบกับหญิงสูงวัยนอนหลับตาหายใจรวยรินอยู่บนพื้นกระเบื้องตีนบันไดทางขึ้นชั้นสอง

        “ป้า…”