ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ไม่ว่าเฮ่อเหลียนอี๋เหนียงจะตะโกนอย่างไรเด็กน้อยที่ขดตัวกลมจนกลายเป็นลูกบอลก็ไม่ตอบสนองหานอวิ๋นซีสรุปได้ว่าในตอนนี้เด็กน้อยคนนี้คงหมดสติไปเพราะความหนาวเย็นร่างกายเล็กๆ คงถูกแช่แข็งไปแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สิ่งร้ายแรงจะเกิดขึ้น

        นางรู้สึกกระวนกระวายเหลือเกินเสี่ยวเฉินเซียงนะเสี่ยวเฉินเซียง เมื่อไรจะมาถึงสักที!

        แม้ว่าตำแหน่งหวังเฟยไร้ค่าของนางจะไม่สามารถจัดการกับองค์หญิงฉางผิงและมู่หลิวเยวี่ยได้แต่โชคดีที่ยังสามารถทำให้เจ้าหน้าที่ของศาลต้าหลี่หวาดกลัวได้ ส่วนรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางที่หานอวี้ฉีที่พึ่งพาก็กลัวพอๆกัน

        คนโง่เย่อหยิ่งอย่างหานอวี้ฉีต้องได้รับบทเรียน!

        เมื่อไม่เห็นการตอบสนองจากบุตรชายเฮ่อเหลียนก็ใกล้จะเป็นบ้าเต็มที นางคลานไปที่เท้าของหานอวี้ฉี ร้องไห้และอ้อนวอน“คุณชายใหญ่ กุญแจห้องเก็บของไม่ได้อยู่ในมือพวกเราจริงๆ ข้าขอร้องล่ะปล่อยเราไปเถอะ!”

        “คุณชายใหญ่ไม่ว่าอย่างไรหยุนอี้ก็เป็นน้องชายของท่าน เห็นแก่หน้าของนายท่านท่านปล่อยเขาไปเถอะ! ข้าขอร้องล่ะ!”

        “คุณชายใหญ่ข้าก้มหัวให้ท่านเลย!”

        หานอวิ๋นซีทนไม่ได้อีกต่อไปเมื่อกำลังจะห้าม ใครจะรู้ว่าหานอวี้ฉีจะเตะเฮ่อเหลียนออกไปด้วยความบ้าคลั่งและพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเจ้าไม่มีแล้วใครจะมีล่ะ? ทหารมาค้นตัวนางเสีย!”

        อะไรนะ?

        เมื่อได้ยินเช่นนี้เฮ่อเหลียนก็ขดตัวกลมเป็นลูกบอลด้วยความตกใจหานอวิ๋นซีผลักคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าออกไปโดยไม่พูดไม่จารีบวิ่งไปหาเฮ่อเหลียนพร้อมกับกางแขนออกเพื่อปกป้องนาง

        “กุญแจห้องเก็บของอยู่ที่ข้าถ้าจะค้นก็มาค้นตัวข้า!” นางพูดอย่างเย็นชาดวงตาเหยี่ยวของนางเบิกโพลงอย่างโกรธเกรี้ยว แสดงความเย่อหยิ่งที่ยากจะต้านออกมาทำให้ทุกคนที่มองมาต่างตื่นตกใจ

        ว่าไงนะ?

        กุญแจห้องเก็บของอยู่ในมือของหานอวิ๋นซี?

        หานอวี้ฉีผงะไปชั่วขณะจากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หานอวิ๋นซี เรื่องตลกนี้ไม่ตลกเลยสักนิด”

        “งั้นหรือ?”

        หานอวิ๋นซียกยิ้มอย่างเย้ยหยันและนางก็ค่อยๆดึงกุญแจออกจากแขนเสื้อของตนเองต่อหน้าทุกคน นี่คือกุญแจทองแดง เรียบง่ายแต่งดงามมีแสงทองแดงจางๆ อย่างคลุมเครือ

        แม้ว่าหลายคนในที่นี้ไม่เคยเห็นกุญแจดอกนี้แต่คุณชายใหญ่หานอวี้ฉีเคยเห็นมันในมือพ่อของเขาไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง!

        นี่คือสัญลักษณ์ของผู้นำตระกูลหานคือสมบัติที่เขาใฝ่ฝันและมองเพียงแวบเดียวก็จำมันได้ในทันที!

        เห็นเพียงดวงตาของเขาเบิกกว้างมองด้วยความตกตะลึง

        “ตอนนี้ยังตลกอยู่อีกหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ย

        “เจ้า...คิดไม่ถึงเลย...เจ้ามันสารเลวมีคุณสมบัติอะไรถึงได้กุญแจห้องเก็บของมา! เอามันมาให้ข้า!”

        หลังจากที่หานอวี้ฉีได้สติกลับมาท่าทางโลภของเขาราวกับหมาป่าที่หิวโหยมาเป็นเวลานาน ในขณะนี้ทุกคนที่อยู่รอบตัวต่างตกใจเช่นกัน

        พระเจ้าทำไมกุญแจห้องเก็บของถึงอยู่ในมือของหานอวิ๋นซีได้ล่ะ?

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

        เป็นไปได้หรือไม่ว่านายท่านจะมอบมันให้กับหานอวิ๋นซีด้วยตัวเอง? แต่จะเป็นไปได้อย่างไรนายท่านเกลียดบุตรสาวนอกสมรสคนนี้มากที่สุดไม่ใช่หรือ?

        ไม่มีใครเข้าใจมันได้และหานอวี้ฉีเองก็ไม่ต้องการเข้าใจมันเช่นกัน แววตาโลภพุ่งออกมาจากดวงตาของเขาและเขาก็รีบวิ่งเข้าไปคว้ามันทันที

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีคาดไว้ก่อนหน้านี้แล้วนางจึงเอากุญแจไว้ในอ้อมแขนและซ่อนมันไว้ใกล้กับหน้าอก

        เมื่อเห็นเช่นนี้หานอวี้ฉีก็หยุดทันที “เจ้า!”

        “ทำไมล่ะ?” หานอวิ๋นซีเลิกคิ้วอย่างยั่วยุ

        หานอวี้ฉีที่พูดว่ากล้าหาญมากทว่าก็ไม่กล้าแตะต้องนาง ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่านางจะแย่แค่ไหนก็ยังเป็นฉินหวังเฟยอยู่ดี!

        หานอวี้ฉีสามารถพูดคำหยาบคายพูดจาจาบจ้วงได้ แต่ถ้าเขาต้องการค้นตัวนางจริงๆ อย่าว่าแต่ท่านตาของเขาที่เป็นรองเสนาบดีกรมขุนนางเลยต่อให้เป็นฮ่องเต้ หลงเฟยเยี่ยก็คงไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!

        เรื่องนี้มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีคือฉินหวังเฟย หลงเฟยเยี่ยสามารถแตะต้องนางได้ตลอดไปแต่ไม่มีทางยอมให้ชายอื่นแตะต้องนางอย่างแน่นอน

        หานอวี้ฉีโกรธอย่างมากที่สิ่งที่เขาฝันถึงอยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่สามารถเอามันมาได้

        “หานอวิ๋นซีทำไมกุญแจห้องเก็บของถึงอยู่ในมือเจ้า? เจ้าขโมยมันมาหรือไม่?”เขาถามอย่างเย็นชา เขาไม่เชื่อว่าท่านพ่อของเขาจะให้กุญแจแก่นาง

        ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ท่านพ่อเกลียดนางมากที่สุดแค่บอกว่านางเป็นบุตรสาวนอกสมรสเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียวก็ทำให้นางไม่มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลหานแล้ว

        หานอวิ๋นซีมองหานอวี้ฉีด้วยสายตาเย็นชาและไม่สนใจที่จะตอบนางช่วยเฮ่อเหลียนให้ลุกขึ้นนั่งและพูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่จะไม่เป็นไรแน่นอน”

        เฮ่อเหลียนเองก็ถูกหานอวิ๋นซีทำให้ตกใจไม่น้อยเวลานี้จึงค่อนข้างมึนงง เพียงแต่ในไม่ช้า นางก็กลับมามีสติและอ้อนวอนว่า “อวิ๋นซีอวิ๋นซี! ช่วยอี้เอ๋อร์ด้วยเถอะ อวิ๋นซี ข้ากับอี้เอ๋อร์ไม่เคยทำให้เจ้าลำบากใจเลยเห็นแก่หน้าพ่อของเจ้าเถอะนะ ช่วยอี้เอ๋อร์ด้วย!”

        หานอวิ๋นซีไม่รู้จักอี๋เหนียงเจ็ดคนนี้ดีนักแต่นางจำได้อย่างชัดเจนว่านางเป็นคนเดียวในตระกูลหานที่ไม่เคยทำให้ตัวเองลำบากใจ

        “เด็กคนนี้เป็นผู้บริสุทธิ์แม้ว่าท่านจะเคยทำร้ายข้า ข้าก็จะช่วยเขา” หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง

        ใครจะรู้ว่าคำพูดเหล่านี้สะเทือนไปถึงหานอวี้ฉีที่จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา “หานอวิ๋นซี เอากุญแจห้องเก็บของออกมาเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้น ข้าคนนี้จะไม่มีวันปล่อยเจ้าเด็กโง่นี่ไปแน่นอน!”

        ขณะที่เขาพูดเขาเดินเข้าไปหาหานหยุนอี้ คนรับใช้ที่ไม่ทันจะได้หลีกทางก็โดนกระแทกออกไป

        “เพียะ!”

        คนบ้าคลั่งผู้นี้จู่ๆก็เข้าไปทุบตีหานหยุนอี้อีกครั้ง พระเจ้ารู้ดีว่ามันรุนแรงมากแค่ไหนการตีเช่นนั้นมันยิ่งทำให้บาดแผลเก่าช้ำ!

        “ไม่นะ…”

        เฮ่อเหลียนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจภาพตรงหน้าของนางมืดลงและหมดสติไปในอ้อมแขนของหานอวิ๋นซี

        “หานอวี้ฉี!”

        หานอวิ๋นซีทนไม่ได้อีกต่อไปวางเฮ่อเหลียนลงแล้วลุกขึ้นยืน รัศมีอาฆาตที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางเพียงพริบตาคนรับใช้ทั้งหมดก็มาอยู่รวมกันราวกับว่าหานอวิ๋นซีจะทำอะไรบางอย่างกับเจ้านายของพวกเขาได้จริงๆ

        ความขี้ขลาดที่อธิบายไม่ได้ของหานอวี้ฉีผุดขึ้นมาเพียงชั่วครู่เท่านั้นหานอวิ๋นซีก็แค่สตรีอ่อนแอผู้หนึ่งจะทำอะไรเขาได้?

        “ทำไมล่ะ?” หานอวี้ฉีถามอย่างยั่วยุ พลางเล่นกับกระดานไม้ไผ่ในมือ

        หานอวิ๋นซีหยิบกุญแจห้องเก็บของออกมาถือไว้ในมือข้างหนึ่งและซ่อนเข็มพิษไว้สองสามเล่มในมืออีกข้าง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า“กุญแจห้องเก็บของอยู่ที่นี่ อย่าทำร้ายเด็กน้อยอีก มาเอาไปสิ”

        ทันทีที่เห็นกุญแจห้องเก็บของหานอวี้ฉีก็รู้สึกดีใจสุดๆ และไม่ได้คิดอะไรมากโยนกระดานไม้ไผ่แล้วรีบวิ่งไปคว้ามันไว้

        หานอวิ๋นซีถอยหลังหนึ่งก้าวหานอวี้ฉีที่ไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรผิดปกติก็เอื้อมมือออกไป ใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีถือเข็มพิษไว้ในมืออีกข้างแล้วแทงเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างแรง!

        “โอ๊ย…”

        จู่ๆหานอวี้ฉีก็ร้องลั่นออกมา “เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายข้า!”

        ในขณะที่เขาพูดก็ยกมือขึ้นเพื่อจะตีแต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามือขวาราวกับถูกบางสิ่งกัด และความเจ็บปวดทำให้เขาไม่สามารถยกมันขึ้นได้

        “หานอวิ๋นซีเจ้า...” จากนั้นหานอวี้ฉีก็ตระหนักได้ว่าเขาตกหลุมพรางแล้วเขาใช้มือขวาจับมือซ้ายไว้ ความเจ็บปวดเองก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนคิ้วของเขาขมวดขึ้น

        “พิษมดเจ้าน่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว รีบปล่อยเด็กน้อยเสียมิฉะนั้นก็รอไปตัดแขนได้เลย!” หานอวิ๋นซีเตือนอย่างเย็นชา

        พิษจากมดคนที่โดนพิษนี้จะมีอาการปวดอย่างรุนแรงในตอนแรกและในไม่ช้าพวกเขาจะรู้สึกว่าแขนของพวกเขาถูกมดนับพันตัวกัดมันคันอย่างมากและคนปกติสามารถทนได้ แต่ไม่ว่าจะเกามันแรงแค่ไหนก็ไม่ช่วยอะไร

        หากไม่มียาแก้พิษพิษจะค่อยๆ ลามไปตามแขน ไปทั่วร่างกายคนโดนพิษจะไม่ถึงตายแต่จะทำให้ตัวเองเป็นคนก็ไม่ใช่เป็นผีก็ไม่เชิงชีวิตแย่กว่าตายเสียอีก

        หากไม่มียาแก้พิษวิธีที่ดีที่สุดคือตัดส่วนที่มีพิษออกให้หมดเพื่อหยุดการแพร่กระจายของพิษ

        อย่างไรก็ตามพิษประเภทนี้มีลักษณะเฉพาะคือพิษจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อถูกมดพิษกัดเท่านั้นเนื่องจากพิษชนิดนี้ไม่สามารถขับออกมาได้ทันทีและแม้ว่าหานอวี้ฉีจะไม่รู้วิธีการวางยาพิษแต่อย่างไรก็มาจากครอบครัวแพทย์และเขาก็รู้เรื่องพิษมด!

        ถึงแม้มือจะเจ็บแต่เขาก็ไม่เชื่อในความชั่วร้ายนี้

        “หานอวิ๋นซีกลอุบายแค่นี้ เจ้าคิดว่าจะหลอกข้าได้งั้นหรือ?” หานอวี้ฉีพูดโดยไม่แตะต้องหานอวิ๋นซีเขาขยิบตาเพื่อให้คนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างหยิบกระดานไม้ไผ่ขึ้นมาโจมตีหานอวิ๋นซี

        อย่างไรก็ตามในขณะที่กำลังจะถูกทุบตี หานอวี้ฉีก็ร้องขึ้นมาทันใดว่า “โอ๊ย...คัน!”

        เห็นแค่เพียงมือซ้ายของเขาซึ่งเดิมทีจับข้อมือขวาไว้เริ่มเกาโดยไม่รู้ตัวในขณะนี้

        ตอนนี้ทุกคนต่างตกใจ หรือว่าจะเป็นพิษมดจริงๆ?

        พระเจ้าหานอวิ๋นซีมีพิษนี้ได้อย่างไร สกัดมันออกมาได้อย่างไรกัน!

        ทันทีที่พิษมดกระจายออกหานอวี้ฉีก็ไม่สนใจสิ่งใดๆ อีกต่อไป เขาเกาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตะโกนว่า“คัน...คันจะตายอยู่แล้ว! คันไม่ไหวแล้ว! เร็วเข้า รีบมาช่วยข้า!”

        คนรับใช้สองสามคนรีบรุดไปช่วยเกาที่มือขวาแรกๆ เป็นเพียงฝ่ามือและท่อนล่างของแขน แต่ไม่นานอาการคันก็ลามไปถึงท่อนบนของแขน

        “โอ๊ย...คันจะตายแล้ว!”

        “ข้างนี้ข้างนี้คัน ข้าไม่ไหวแล้ว! ไม่ไหวแล้ว!”

        หานอวี้ฉีไม่สนใจแม้แต่ภาพลักษณ์ด้วยซ้ำฉีกแขนเสื้อออกและเกามันอย่างดุเดือด คราบเลือดยาวถูกวาดลงบนแขนของเขาทันทีเมื่อเห็นสิ่งนี้ คนรับใช้ก็ไม่กล้าทำอะไร

        “เกาสิ!เร็วเข้า คันมาก ข้าไม่ไหวแล้ว!”

        หานอวี้ฉีคำรามด้วยความโกรธเวลานี้เขาได้เสียสติไปแล้ว

        “คุณชายใหญ่คุณหนูใหญ่ต้องมียาแก้พิษแน่ๆ ขอรับ!” ขณะเดียวกันก็มีคนรับใช้คนหนึ่งพูดขึ้นมา

        จากนั้นหานอวี้ฉีก็ฟื้นจากความบ้าคลั่ง และเงยหน้าขึ้นมองหานอวิ๋นซีทันทีพร้อมตะโกนเสียงดังว่า “คนชั่ว เอายาแก้พิษให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

        “ปล่อยอี้เอ๋อร์มาก่อนสิมิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้าคันไปทั่วร่างกายเลย!”หานอวิ๋นซีพูดอย่างเคร่งขรึมโดยไม่ยอมแพ้ สำหรับนางวิชาพิษไม่ใช่แค่การช่วยชีวิตผู้คนเท่านั้นแต่ยังสามารถทำร้ายผู้คนและฆ่าคนได้เช่นกัน

        หากหานอวี้ฉีคิดว่าตอนนี้ยังมีอำนาจต่อรองกับนางได้เช่นนั้นเขาก็คงไร้เดียงสาเกินไปแล้วล่ะ!

        “เจ้า...เจ้าฝันไปเถอะ!”หานอวี้ฉีไม่ยอมง่ายๆ ในตอนที่ท่านพ่อไม่อยู่ เขาก็อยากที่จะได้กุญแจห้องเก็บของมายิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่พ่อของเขาติดคุกแล้วเช่นนี้เลย

        อดทน!เขาต้องทนได้!

        “พวกเจ้าตีคุณชายน้อยต่อไป!” เขาออกคำสั่งในขณะที่เกาโดยไม่รู้ตัว

        เกาไปเกามาทันใดนั้นก็พบว่าไม่เพียงแค่แขนเท่านั้น แต่รวมไปถึงไหล่ด้วยที่เริ่มคันการกระจายของพิษมดนั้นเริ่มจากช้าไปเร็ว มันจะช้าในตอนแรก แล้วค่อยๆ เร็วขึ้นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือมันลามไปถึงหน้า!

        พระเจ้ารู้ดีว่าพิษมดของหานอวิ๋นซีเป็นแบบที่มีการปรุงแต่งมาแล้วหานอวี้ฉีที่เพิ่งจะรู้สึกคันที่ไหล่ก็เริ่มคันที่คอและในไม่ช้าทั้งใบหน้าของเขาก็เริ่มคัน!

        “ไม่...ไม่นะ…”

        เขาร้องตะโกนเหมือนลิงเกาคอและใบหน้า จนในที่สุดก็ไม่สามารถต้านทานได้ “ยาแก้พิษ หานอวิ๋นซีเอายาแก้พิษมาให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยหานหยุนอี้ไปทันที!”

        หานอวิ๋นซีจะยอมง่ายๆได้อย่างไร นางมองเขาอย่างเย็นชาและพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ปล่อยเขามาก่อนมิฉะนั้นก็ไม่ต้องมาพูดถึงเรื่องนี้!”

        หานอวี้ฉีถูกทรมานจนถึงจุดที่เขาทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงได้ตัดแขนทั้งสอง หรือแม้แต่ตัดศีรษะของตัวเองมันคันเกินกว่าที่จะทนได้!

        ทันใดนั้นเขาก็หันหน้าไปและตะโกนใส่คนรับใช้ว่า“ปล่อยตัว เร็วสิ ปล่อยไป!”

        คนรับใช้รู้สึกหวาดกลัวกับรูปลักษณ์ที่บ้าคลั่งของคุณชายใหญ่จึงแยกย้ายกันไป หานอวิ๋นซีรีบวิ่งตรงเข้าไป แม้ว่านางจะใจร้อนทว่านางก็ยังระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะทำให้หานหยุนอี้เจ็บ

        นางหยิบเสื้อผ้าที่พื้นขึ้นมาโอบเขาไว้อย่างเบามือจากด้านหลังและสวมกอดเขาไว้ในอ้อมแขนทันที