จวนตระกูลหวัง
จวนตระกูลหวัง เป็จวนของราชครูหวังเออตี้ ที่มีบุตรสาวเพียงคนเดียว นามว่าซูเหลียน ที่ฟานหยางมักเข้ามาดูเเลที่นี้อยู่บ่อยครั้ง เป็เพราะบิดามารดาของนางถูกคนร้ายฆ่าตายหมด
เขายังจำวันที่ราชครูหวังเออตี้ เอ่ยคำพูดก่อนตายไว้ได้ ทันทีที่เขาได้ยินข่าวมารายงานว่า ที่จวนตระกูลหวังถูกกลุ่มคนร้ายบุกเข้ามาลอบทำร้าย เขาจึงรีบบุกเข้ามาที่นี้ ก็เห็นสภาพศพ บ่าวในจวนถูกฆ่าตาย เือาบนองไปทั่วพื้น ฮูหยินของราชครูก็ถูกฆ่าตายด้วยเช่นกัน
ฟานหยางเดินเข้าไปหาร่างราชครูหวัง ที่นอนหายใจรวยรินอยู่ข้างๆ มีรอยเืออกมาจากปากของเขา และตรง่ท้องที่ถูกมีดเสียบคาไว้อยู่ พร้อมกับเืที่หลั่งไหลออกมาแทบไม่หยุด
"ราชครูหวัง ท่านทนไว้ไหม...ข้าจะเรียกหมอมารักษาท่าน"เขาเอ่ยถาม พร้อมกับมองดูร่างที่กำลังหายใจอย่างช้าๆ
"ไม่ต้อง...ข้ารู้ตัวดี...ข้าไม่ไหวแล้ว...ข้าฝากซูเหลียนด้วย...ช่วยดูเเลนางเเทนข้าด้วย...รับปากข้า..." ราชครูหวังเออตี้ พยายามฝืนกล่าวคำด้วยความลำบาก บุตรสาวที่มีทางรอดอยู่ในห้องใต้ดินที่ เขาเคยสร้างเอาไว้ มิให้ใครล่วงรู้ เขาบอกให้นางหลบซ่อนตัวอยู่ที่นั้น พร้อมกับสาวใช้ข้างกายที่ต้องคอยดูเเลบุตรสาวของตน
ทันทีเมื่อกลุ่มชายชุดดำบุกเข้ามาภายในจวนตระกูลหวัง ราชครูล่วงรู้แล้วว่า ตนเองคงไม่รอด ในระหว่างที่บ่าวไพร่ถูกพวกชายชุดดำฆ่าตาย เขาจึงอาศัยจังหวะนี้ผลักบุตรสาวเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ภายในห้องใต้ดิน เพื่อทางรอดของบุตรสาว เขาจึงต้องออกมาเผชิญหน้ากับคนร้าย โดยไม่ให้กลุ่มคนร้ายรับรู้ถึงที่หลบซ่อนตัวของบุตรสาว
ราชครูหวังเออตี้หยิบกระบี่ขึ้นมา พร้อมกับเข้าไปหาคนร้ายพวกนั้น เกิดการปะทะกันอยู่สักพัก เห็นฮูหยินของตนกำลังจะถูกกลุ่มชายชุดดำอีกคน ไล่ฟัน เขาจึงเข้าไปขัดจังหวะนั้น เป็ผลให้เขาพลาดท่า โดนคนร้ายอีกคนแทงไปยังหน้าท้อง แล้วล้มลง เห็นภาพฮูหยินก็โดนคนร้ายรายนั้นปาดคอ จนเืกระเด็นมายังใบหน้าของตน เขาไม่สามารถปกป้องภรรยาได้อีกแล้ว ได้แต่หลับตาลง นอนเเน่นิ่งกับพื้น จนคนร้ายได้หลบหนีไป พอรู้ว่าทำงานสำเร็จแล้ว
"ได้...ข้ารับปากท่าน" ทันทีเมื่อฟานหยางรับปาก ราชครูหวังก็ยิ้มให้ และจากไปยังสงบ
ในปีนั้นเขาจึงสืบทราบว่าผู้ร้ายเป็ใคร และคนร้ายพวกนั้นจึงถูกสั่งฆ่าจนหมดสิ้น แม้กระทั่งผู้บ่งการอยู่เื้ั ด้วยเหตุนี้ซูเหลียนเลยอยู่ที่จวนตระกูลหวัง ได้อย่างสงบสุข โดยไม่ต้องหวาดกลัวคนร้ายพวกนั้น ที่จะมาตามฆ่าอีก หากรู้ว่าบุตรสาวของราชครูหวัง ยังมีชีวิตอยู่
เพราะเหตุนี้ซูเหลียนจึงรู้สึกซาบซึ้งที่ใต้เท้าหยาง คอยดูแลและปกป้องนางมาตลอด เป็เหตุให้นางมีใจให้กับฟานหยาง
ฟานหยางที่เข้ามายังจวนตระกูลหวัง เพื่อมาเยี่ยมเยือนซูเหลียน อีกทั้งเข้ามาดูแลนางที่เขาได้รับปากบิดาของนางไว้
"คารวะใต้เท้าหยาง...อย่างไรท่านก็มาแล้ว...ข้าได้เตรียมของว่างไว้ให้ท่านด้วย" ซูเหลียนเห็นเขาเข้ามาเยี่ยมนาง จึงเอ่ยชวนให้เขานั่งร่วมรับประทานของว่าง ที่นางตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้เขา นางพยักหน้าให้หลีหยวนสาวใช้ของนาง ให้จัดเตรียมของว่างที่นางตั้งใจทำให้
ไม่นานนักขนมหยวนเซียว ก็ถูกยกมาพร้อมกับ กาน้ำชา จัดเรียงไว้บนโต๊ะอย่างสวยงาม
"ท่านพี่หยาง เชิญ ท่านชิมขนมดูเสียหน่อย ว่าขนมรสชาติเป็อย่างไรบ้าง...ข้าลงมือทำเองเลย เ้าคะ" นางกล่าวเชิญ บุรุษตรงหน้านาง ที่เขาดูเเลนางมาหลายปี จนนางรู้สึกสนิทสนมกับเขาเป็อย่างมาก
พอเห็นว่าซูเหลียน อุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้ ครั้นจะเอ่ยปฎิเสธก็กลัวจะเสียน้ำใจ เขาจึงใช้ช้อนตักขนมหยวนเซียวขึ้นมาใส่ปาก
"เป็อย่างไรบ้าง...ขนมที่ข้าเป็คนทำ รสชาติถูกใจท่านหรือไม่" นางเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นเขาตักขนมเข้าไปในปาก
"รสชาติของตัวขนมนุ่มละมุนลิ้น...ส่วนตัวน้ำเชื่อมก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่หวานเกินไป...เอาเป็ว่ารสชาติกลมกล่อมใช้ได้...ถึงแม้จะเป็ขนมที่ทำกันง่ายๆแต่ทุกอย่างลงตัว...เเล้วเหตุใด...เ้าถึงไม่ยอมกินด้วยล่ะ" เขาเอ่ยถามนางทันที เมื่อเห็นว่าขนมตรงถ้วยของนาง ยังไม่ถูกกิน เเต่กับสนใจเขาที่กำลังตักขนมกินอยู่ ซ้ำยังเอ่ยชมขนมที่นางทำ จนทำให้นางดีใจแล้วเผลอยิ้มออกมา
"ตามจริง...ข้ากินอิ่มแล้ว...ที่เห็นอยู่นี้...ข้าตั้งใจเก็บไว้ให้พี่หยาง"
"อย่างนั้นเหรอ...เช่นนั้น...ข้าควรขอบใจเ้า...ที่มีน้ำใจเก็บขนมไว้ให้ข้า"
นางพยามส่ายหน้าไปมา เมื่อคนตรงหน้าเหมือนรู้สึกเกรงใจนาง ที่ตั้งใจทำขนมให้เขา
"พี่หยางไม่ต้องกล่าวเช่นนั้น...ที่ผ่านมาพี่ดูแลข้าเป็อย่างดี... ข้าทำขนมให้พี่ได้กินแค่นี้ ยังน้อยไปด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับที่พี่หยางดูแลข้าเป็อย่างดีมาตลอดหลายปี" นางเอ่ยพลาง ส่งยิ้มให้กับเขา
"เช่นนั้นหรือ!...จริงสิ! ที่ข้ามาวันนี้...ข้าตั้งใจจะมาบอกว่าอีกสองสามวัน ข้าต้องไปทำธุระ ที่เเคว้นเชียงตุง ดังนั้นเ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี"
"พี่หยาง...ท่านจะไปกี่วัน...ให้ข้าตามไปดูแลท่านดีหรือไม่" พอได้ยินว่าเขาจะไปธุระที่ต่างถิ่น ก็ทำให้นางรู้สึกใจหาย เพราะจะไม่เห็นหน้าของเขาอีก คิดว่าน่าจะหลายวัน นางจึงอาสาที่จะออกติดตามเขาไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะปฏิเสธนาง
"ไม่ได้! ข้าไปทำธุระที่นั่น...น่าจะหลายวันอาจเป็เดือนหรือไม่ก็สองเดือน...เ้าอยู่ที่นี้ น่าจะปลอดภัยกว่า"
"ต่อให้เจอกับอันตรายเเค่ไหน...ข้าก็ยินดีที่จะติดตามพี่หยางไป...ท่านให้ข้าติดตามไปด้วยเถอะ!"
"ไม่ได้...ข้ารับปากกับท่านพ่อของเ้าไว้เเล้ว...เ้าอยู่ที่นี้เถอะ...ที่แบบนั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง...เ้าอยู่ที่นี้ดีที่สุดเเล้ว"
"แต่ว่า..."
"ไม่ต้องพูดเเล้ว...ไม่ว่าเ้าจะขอร้องข้าอย่างไร...ข้าก็ไม่ให้เ้าติดตามข้าไปด้วยอยู่ดี...ดังนั้น เ้าอยู่ที่นี้ ดูแลตัวเองให้ดี ไม่จำเป็ไม่ควรออกไปไหนเพียงลำพัง ที่สำคัญข้าได้สั่งกำชับคนให้เฝ้าที่นี้ไว้ เพื่อดูเเลเ้าแล้ว หากเ้า้าอะไรก็สั่งคนพวกนี้ได้"
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมให้นางติดตามไปด้วย พอเขาสั่งนาง จึงได้แต่ก้มหน้าผงกศีรษะรับคำ
ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่า เจ็ดวันที่ผ่านมา สาวใช้ของนางเล่าให้ฟัง ว่าใต้เท้าหยางรับสตรีเข้ามาเป็สาวใช้ข้างกาย นางยังรู้สึกแปลกใจเหตุใดเขาถึงรับสาวใช้เข้ามา ทั้งที่จวนของเขาไม่มีเเม้เเต่สตรี ที่เข้ามาอยู่ภายในจวนด้วยซ้ำ
ในเมื่อเขาอยู่ที่นี้แล้ว นาง้าที่จะเอ่ยถามให้คลายข้อสงสัยที่ยังค้างคาใจนางอยู่
"พี่หยาง...ข้าได้ยินว่าข่าวมาว่า...ท่านรับสาวใช้เข้ามา...มิทราบว่าจริงหรือไม่...เ้าคะ"
"ใช่! ข้ารับสาวใช้เข้ามา...มีอะไรหรือ"
"อ้อ!...จริงๆข้าก็แค่แปลกใจ...ปกติพี่หยางไม่รับ สตรีเข้าทำงาน...เหตุใดท่านถึงได้รับสาวใช้เข้ามาเ้าค่ะ"
นางรู้จักเขาดี เพราะพ่อบ้านหลิ่วเคยเล่าให้นางฟัง เมื่อนางไปหาเขาที่จวน ที่นั้นมีแต่บุรุษทั้งนั้น บ่าวรับใช้ภายในจวนของเขาก็เป็บุรุษ ไม่มีสตรีเลยสักคน ทำให้นางรู้สึกแปลกใจ แต่พอได้ฟังคำกล่าวจากพ่อบ้านหลิ่ว จึงรู้ว่า พี่หยาง ไม่ชอบให้สตรีมายุ่มย่าม ที่สำคัญเขารำคาญสตรี ที่ดูอ่อนแอเกินไป เหตุนี้เองเขาไม่ค่อยยอม ให้สตรีเข้ามาทำงาน
แต่เเล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่ จู่ๆเขาก็รับสตรีเข้ามาเป็สาวใช้ หรือว่าเขาจะถูกใจสตรีผู้นั้น ตอนนี้ภายในใจของนางเริ่มรู้สึกกังวลเื่นี้ขึ้นมาเสียดื้อๆ
"ข้าเพียงแต่ให้โอกาสนาง ได้เข้ามาทำงานเพื่อใช้หนี้แทนท่านพ่อของนาง ที่ได้ติดหนี้พนันไว้...นาง้าเงิน...ข้าจึงรับนางไว้ทำงานเพียงระยะเวลาเเค่สี่เดือนเท่านั้น"
ซูเหลียนได้ฟังที่เขาอธิบายมาทั้งหมด ก็เลยเข้าใจเหตุผล ทำให้นางรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เพียงระยะเวลาสั้นๆ คงไม่ทำให้ใต้เท้าหยางลุ่มหลงสาวใช้เท่าไรนัก
"เช่นนั้นเอง...แล้วเหตุใด...นางเป็สาวใช้...ไม่เห็นท่านพานางมาด้วย"
"ข้าเพียงเเต่เเวะเวียนมาที่นี้...เหตุใด ต้องพานางมาด้วย" เขาเอ่ยถามนาง เมื่อดูเหมือนว่าซูเหลียนสนใจเื่นี้
"ข้าอยากรู้จักนางก็เท่านั้นเอง"
"เอาไว้...คราวหน้า...ข้าจะพานางมาด้วยก็แล้วกัน"
3.13M
