เมื่อเหวินกำลังจะเขียนประโยคสุดท้ายของเื่ราว ความกลัวก็เข้ามารุมเร้าหัวใจของเขาอีกครั้ง เขาไม่้าที่จะให้เื่ราวของเด็กสาวทั้งสองจบลง เพราะนั่นหมายความว่าเขาจะต้องจากลาพวกเธอไปตลอดกาล มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ปากกาในมือของเขาก็หล่นลงพื้น
เด็กสาวทั้งสองมองดูเหวินด้วยความเข้าใจ แล้วเด็กสาวผมสีเงินม่วงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เ้าไม่จำเป็ต้องเขียนต่อ”
“แต่ฉันให้สัญญาไว้แล้ว” เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันจะไม่ทอดทิ้งพวกเ้าอีก”
“เ้าได้ทำตามสัญญาแล้ว” เด็กสาวผมสีทองกล่าว “เ้าได้มอบชีวิตให้เราแล้ว และนั่นก็เพียงพอแล้ว”
เหวินเงยหน้าขึ้นมองพวกเธอแล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม “แต่ฉันไม่อยากให้พวกเ้าจากไป”
เด็กสาวทั้งสองยิ้มอย่างมีความสุข แล้วแสงสว่างรอบตัวพวกเธอก็เริ่มจางลงไปทีละน้อย “เราจะอยู่กับเ้าเสมอ” เด็กสาวผมสีทองกล่าว “เราจะอยู่ในหัวใจของเ้า”
คำพูดของพวกเธอทำให้เหวินตัดสินใจได้ในที่สุด การจากลาที่สมบูรณ์ย่อมดีกว่าการที่ต้องให้เื่ราวค้างคาไปตลอดกาล
เขาหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเริ่มเขียนประโยคสุดท้ายของเื่ราว