ตอนที่2:ห้องเย็นกับข้อเสนอปีศาจ
_______________________________________________
“น้องข้าวเ้า...พี่ขอแสดงความเสียใจล่วงหน้าด้วยนะ”
นั่นคือประโยคแรกที่‘พี่สมร’ หัวหน้าแผนกบุคคลเอ่ยทักทันทีที่ข้าวเ้าก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานด้วยสภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยว
“พะ... พี่สมรครับคือผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะครับ” ข้าวเ้าพยายามอธิบาย เสียงสั่นเครือ“ผมไม่รู้ว่าเขาเป็ท่านประธาน...”
“เื่นั้นช่างมันเถอะ”พี่สมรโบกมืออย่างอ่อนใจ ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้“ท่านประธานโทรสายตรงลงมาเมื่อกี้... บอกให้ส่งตัวนายขึ้นไปพบที่ชั้น 50 เดี๋ยวนี้”
“ชั้น 50?” ข้าวเ้าหน้าซีด ชั้นของผู้บริหารระดับสูง... หรือที่พนักงานเรียกกันว่า‘หอคอยนางพญา’
“ใช่...ห้องทำงานท่านประธาน ไปซะ อย่าให้ท่านรอนาน เดี๋ยวพวกพี่จะซวยกันหมด”
ข้าวเ้าจำใจเดินออกจากห้องบุคคลเหมือนนักโทษปะาที่กำลังเดินเข้าสู่ลานปะาเขากดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 50ด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก
‘ติ๊ง!’
ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินที่ปูพรมสีแดงหรูหราเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองเลขานุการหน้าห้องวัยกลางคนมองเขาผ่านแว่นสายตาด้วยแววตาเวทนา
“เชิญค่ะ... ท่านรออยู่”
ข้าวเ้ากลั้นหายใจผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป
วูบแรกที่ััได้คือ... ความเย็นแอร์ในห้องนี้เย็นเฉียบราวกับขั้วโลกเหนือ ภายในตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาดูขรึมขลังเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูแพงจนข้าวเ้าไม่กล้าแตะและที่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ริมกระจกใสบานั์ที่มองเห็นวิวเมืองทั้งเมือง...
คาร์เตอร์นั่งอยู่ตรงนั้น
ร่างสูงสง่าในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถอดสูทตัวนอกออกไปแล้ว(คงเพราะเปื้อนกาแฟ) กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารในมือท่าทางเคร่งขรึมของเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูน่าอึดอัดขึ้นเป็ทวีคูณ
“ขะ... ขออนุญาตครับ”ข้าวเ้าเอ่ยเสียงเบา
คาร์เตอร์ไม่เงยหน้าแต่กระดิกนิ้วชี้ไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ “นั่ง”
ข้าวเ้านั่งลงที่ขอบเก้าอี้อย่างเจียมตัวนั่งตัวลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผ่านไปห้านาทีที่ยาวนานเหมือนห้าปีในที่สุดคาร์เตอร์ก็วางเอกสารลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา
“ข้าวเ้า...นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ เกรดเฉลี่ย 3.50...”คาร์เตอร์อ่านประวัติในมือด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ประภูมิดีหนิ...แต่เสียดายที่ซุ่มซ่ามและตาถั่วไปหน่อย”
“ผมขอโทษครับบอส!ผมยินดีให้หักเงินเดือนฝึกงาน...”
“ฉันบอกแล้วไงว่าเงินเดือนนายทั้งปีก็ไม่พอ”คาร์เตอร์ขัดขึ้น เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองข้าวเ้าด้วยสายตาประเมินสินค้า“ปกติแล้ว... เด็กฝึกงานที่สร้างเื่ั้แ่วันแรก ฉันจะไล่ออกทันทีพร้อมเขียน Blacklistส่งไปทุกบริษัทในเครือ”
ข้าวเ้าหน้าถอดสี “อย่านะครับ!ผมต้องฝึกงานให้จบ ไม่งั้นผมไม่จบปี 4... ขอร้องล่ะครับบอสให้ผมทำอะไรก็ได้!”
มุมปากของคาร์เตอร์กระตุกยิ้ม...รอยยิ้มที่ทำให้ข้าวเ้ารู้สึกหนาวสันหลังวาบ
“อะไรก็ได้... งั้นเหรอ?”
“คะ... ครับ! อะไรก็ได้!”
คาร์เตอร์ลุกขึ้นยืนเดินอ้อมโต๊ะมายืนพิงขอบโต๊ะตรงหน้าข้าวเ้า ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆรินรดใบหน้าหวาน
“งั้นข้อเสนอของฉันคือ...”เขาเว้นจังหวะ พลางไล่สายตามองข้าวเ้าั้แ่หัวจรดเท้า “ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปนายไม่ต้องฝึกงานที่แผนกการตลาดแล้ว... แต่ให้ย้ายมาฝึกงานที่ห้องนี้”
“ห๊ะ? ห้องนี้?” ข้าวเ้าทำตาโต
“ใช่... ตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยส่วนตัวพิเศษ’ หน้าที่ของนายคือดูแลความเรียบร้อยของฉันทุกอย่างชงกาแฟ ซื้อข้าว จัดเอกสาร และ...” คาร์เตอร์โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเสียงทุ้มพร่านั้นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“...รองรับอารมณ์ของฉันจนกว่าฉันจะพอใจ”
ข้าวเ้าขนลุกซู่ “ระ...รองรับอารมณ์... หมายความว่าไงครับ?”
คาร์เตอร์ผละออกแล้วยักไหล่“ก็แล้วแต่ว่าตอนนั้นฉันจะมีอารมณ์ ‘โมโห’ หรืออารมณ์ ‘อยาก’...นายมีหน้าที่สนองให้ได้ทุกอย่าง ถ้านายทำได้ ฉันจะเซ็นผ่านฝึกงานให้เกรด Aแต่ถ้าไม่...”
เขากลับไปนั่งที่เดิมแล้วชี้ไปที่ประตู
“เชิญไสหัวออกไปแล้วเตรียมตัวเรียนซ้ำชั้นได้เลย”
ข้าวเ้ากำหมัดแน่นในใจก่นด่าไอ้บอสหน้าหล่อใจมารไปร้อยรอบ แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาเป็ลูกไก่ในกำมือจะบีบก็ตายจะคลายก็รอด
“ตกลงครับ...”ข้าวเ้ากัดฟันตอบ “ผมจะทำ”
“ดี...”คาร์เตอร์ยิ้มร้าย แววตาเป็ประกายวาววับ “เริ่มงานเดี๋ยวนี้... ไปชงกาแฟมาใหม่เอาแบบที่ ‘อร่อย’ กว่าเมื่อเช้านะไม่งั้นฉันจะกินนายแทน
_______________________________________________
2K
