S Family Love Story

Sol xx Mifa 25 

“งั้นรอ ผอ. ก่อน ผอ. จะไปเรียกคนที่จะช่วยเรามาก่อน” ว่าจบผอ.ก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไป ทิ้งผมให้จมอยู่กับความหวัง ไม่นานผอ.ก็กลับมาพร้อมคุณลุงที่ผมจำได้ว่าเป็นคนทำพิธีตอนอยู่ในสนามเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา

“ต้องขออภัยทางอาจารย์ด้วยนะครับ บางเรื่องมันก็น่าเหลือเชื่อแต่สำหรับคนท้องถิ่นและคนที่อยู่ที่นี่เราเชื่อในเรื่องเหนือธรรมชาติอยู่ครับ”

“ครับ” อาจารย์ตอบรับอย่างเข้าใจ

“ใครเจออะไรนะที่ห้อง” อาจารย์ถามย้ำอีกครั้ง

“เจอคุณตาแก่ ๆ คนหนึ่งอยู่ในนั้นครับ ตาแกชี้นิ้วกลับไปยังจุดเดิมที่ผมเดินมาซึ่งจุดนั้นเป็นห้องน้ำ” ผมเล่าอีกครั้ง คุณลุงเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมกับหันไปสั่งให้ ผอ. รีบไปทำอะไรสักอย่าง

“ถ้าตาแก่บอกว่าอยู่ตรงนั้น ก็แสดงว่าคนที่หายไปยังอยู่ตรงนั้น ไปตรงนั้นกันลุงจะช่วย” ตอนนี้มีเพียงผม ดาวเหนือ สร เข็ม เพลิง ริค มาร์ช ผอ. และอาจารย์อีกสองคนเดินตามมาด้วย เพราะไม่อยากให้วุ่นวายแต่คนอื่น ๆ รออยู่รอบนอกแทน ตอนนี้ท้องฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว เสียงไก่ขัน เสียงนกร้องดังก้องกังวาลไปทั่วบริเวณ แต่เสียงลมหวีดหวิวดังเคล้ากับเสียงเห่าหอนของสุนัขมาได้ยังไงกัน ตี่สี่จะครึ่งแล้วมันหอนเวลานี้ด้วยเหรอ

พอมาถึงลุงสวมชุดขาวอยู่ก็ยกจานที่มีดอกไม้ธูปเทียนขึ้นพร้อมกับสวดอะไรบางอย่างท่านสวดอยู่อย่างนั้นก่อนจะลืมตามองผม

“เรียกคน ๆ นั้น เรียกในใจ เขาจะได้ยินคนเดียว” ลุงบอกผมท่าทางจริงจัง ตอนนี้ไม่สนแล้วล่ะว่าใครจะมองยังไงผมดึงสมาธิกลับมาแล้วเอ่ยเรียกชื่อมีฟาซ้ำไปมาอยู่ภายในใจ เรียกและมองหา เรียกอยู่นานจนกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายกับกลิ่นดอกมะลิ ลอยโชยแตะจมูก กลิ่นหอมนั้นลอยวนรอบตัวผมก่อนที่กลิ่นจะบางเบาลง ก้าวไปทางซ้ายกลิ่นนั้นกลับหายไป แต่พอมายืนจุดเดิมและก้าวไปทางขวาก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ อีกครั้ง จึงได้เลือกที่จะเดินตามกลิ่นดอกมะลิไปด้วยจิตใจที่ร้อนรน

“ตามไป เขาจะช่วย” คุณลุงกระซิบบอก ผมเดินตามกลิ่นไปช้า ๆ ระหว่างนั้นก็ตะโกนเรียกชื่อมีฟาไปด้วย แน่นอนว่าที่ผมทำทุกอย่างไปนั้น ผมทำไปด้วยความหวัง หวังที่จะเจอมีฟาแฟนของผม

เท้าผมชะงักกึกเมื่อยืนห่างจากเสาอาคารเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมนั้นพาผมมาหยุดอยู่ตรงนี้ ความรู้สึกมันแน่นหน้าอกไปหมด มันหายใจไม่ออกจนต้องหันข้างให้กับฝั่งเสา คุณลงรีบเดินเข้ามาใกล้แตะลงที่ไหล่ผมเบาๆ จากนั้นก็เริ่มสวดอะไรบางอย่าง อากาศตอนนี้เย็นสบายแต่บนใบหน้าคุณลุงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล ทุกอย่างรอบข้างเราเงียบสงบมีเพียงเสียงบทสวดงึมงำของคุณลุงที่ยังดังอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คุณลุงลืมตาขึ้นมองผมอีกครั้งหลังจากสวดอยู่นาน

“กลิ่นหยุดอยู่ตรงนี้ครับ” ผมรีบรายงานไปทันที ผมจะช้าไม่ได้แล้ว ตอนนี้มันผ่านมานานแล้วจริง ๆ ผมเป็นห่วงมีฟา

“ที่อื่นมีไหม”

“ตรงอื่นไม่ได้กลิ่นแล้วครับ”

“ผมต้องทำยังไง?” ผมทวนถามอย่างร้อนใจ

“หันกลับไปทางเดิมที่เดินมา กลั้นหายใจ แล้วหมุนกลับมายังจุดที่เขาบอกจากนั้นอธิฐานให้เจอคนที่หายไป บอกชื่อนามสกุล วันเดือนปีเกิด คนที่เราตามหา ต้องทำให้เร็วที่สุดห้ามพูดผิด แล้วคน ๆ นั้นจะปรากฏเอง” คุณลุงบอก ผมดึงสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง

ห้ามทำผิดนะซอล แค่ครั้งเดียวนะซอล

ผมดึงสมาธิให้นิ่งที่สุดก่อนจะทำตามขั้นตอนที่คุณลุงแกบอกอย่างมีสติ กระทั่งหมุนกลับไปตั้งจิตอธิฐานขอให้เจอมีฟา ผมเอ่ยชื่อนามสกุลเสร็จคล้ายกับมีลมพายุลูกใหญ่พัดผ่านผมไป จากนั้นทุกสิ่งรอบกายก็เงียบไปสักพักทุกอย่างตกอยู่ภายใต้ความเงียบสงบ ผมหันกลับมามองคุณลุงอย่างสงสัย ขอบตาร้อนผ่าวไปหมด ทำไม ทำไมถึงยัง....

“มีฟา!!” เสียงเรียกชื่อมีฟาดังจากด้านหลังที่มีสรและเข็มยืนอยู่ ผมหันกลับมามองด้านหน้าที่เป็นเสาจู่ ๆ ก็มีร่างเล็กล้มลงมาอย่างอ่อนแรง ผมรวบเธอเข้ามากอดไว้ด้วยความกลัว มีฟาท่าทางเหมือนอ่อนเพลียแล้วหลับไป แต่ใบหน้าซีดเซียวของเธอนั้นทำให้ผมรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย

“พาไปพักที่ห้องพยาบาล ทุกคนไปพักได้แล้ว ปีสูงฝากแจ้งน้อง ๆ ด้วยว่าเราจะเดินทางกลับบ่ายนี้ขอให้ทุกคนเตรียมตัว”

“ครับอาจารย์”

ผมอุ้มมีฟาไปยังจุดพยาบาล วางคนตัวเล็กลงไปนอนพักรีบหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ ตอนนี้ตีห้าครึ่ง มีฟาหายไปเกือบแปดชั่วโมง เป็นแปดชั่วโมงที่ทรมานมากสำหรับผม ผมนั่งเฝ้ามีฟาไม่ยอมนอน เกือบเจ็ดโมงเช้าอาจารย์เดินเข้ามาในห้องพัก พร้อมกับ ผอ. โรงเรียน และคุณลุงที่ช่วยตามหามีฟา พวกเขานั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ปลายเตียงพร้อมกับเล่าเรื่องราวของที่นี่ให้ผมได้ฟัง

“ด้วยความที่นี่อยู่บนป่าเขา ไม่แปลกที่จะมีอะไรที่เรามองไม่เห็นเยอะ ยิ่งคนมาจากต่างถิ่นส่วนมากก็จะเจอกัน แต่นี่เป็นเหตุการณ์ที่รุนแรงที่สุดถึงกับซ่อนคนเข้าไปอยู่ภพภูมิที่ไม่มีคนเห็น” คุณลุงเล่าด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“บอกลุงได้ไหมทำไมแม่หนูคนนี้ถึงถูกแกล้งรุนแรงแบบนั้น”

“เขาสามารถเห็นในสิ่งที่เราไม่เห็น ตั้งแต่มาก็ถูกแกล้งอยู่บ่อยครั้งเวลาจะนอน แต่เรื่องอื่นผมขอไม่ลงรายละเอียดอะไรมากนะครับ”

“ลุงเข้าใจ แต่ดีที่ทั้งตาแก่และแม่นางไม้เอ็นดูลูกหลานจึงช่วยอีกแรง”

“แล้วคนที่ผมเจอ...” เอ่อ เรียกคนได้ไหมไม่รู้

“พ่อแก่ เป็นเจ้าของที่แห่งนี้ พ่อแก่บริจาคที่เพื่อสร้างโรงเรียนให้กับเด็ก ๆ ”

“แล้วกลิ่นเหมือนกลิ่นดอกมะลินั่นล่ะครับ”

“แม่นางไม้ มากับเสาที่ใช้ทำหลังคาอาคารเรียน ลุงเจอแกตั้งแต่ลุงตัวเล็ก ๆ เลยล่ะ ทั้งสองคอยดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ แต่มันก็ยังมีสิ่งไม่ดีที่เรามองไม่เห็นทั้งมาเองและมีคนส่งมาให้ทำลายที่นี่ ลุงพูดเยอะไม่ได้”

“ครับลุง อาจารย์ครับ” ท้ายประโยคผมหันกลับไปมองอาจารย์ที่มองเราด้วยสายตาทึ่งๆ

“ว่าไงนักศึกษา”

“หากมีฟาฟื้น ผมขออนุญาตพากลับก่อนกำหนดได้ไหมครับ”

“ได้ เพราะยังไงเราก็จะเดินทางกลับบ่ายนี้อยู่แล้ว”

“ขอบคุณครับ”

“เอาละ อาจารย์เองก็จะไปเก็บของแล้วเหมือนกัน ทางนี้ฝากดูแลด้วย มีอะไรก็เรียกอาจารย์ได้เลย”

“ขอบคุณครับอาจารย์”

คล้อยหลังอาจารย์เดินออกไปไม่นานคุณพ่อกับคุณแม่ของมีฟาก็มาถึงโดยมีดาวเหนือเดินเข้ามาส่ง ผมเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังอย่างไม่คิดปิดบัง ท่านเองก็ไม่ได้โทษว่าเป็นความผิดใคร ระหว่างที่ท่านรอดูอาการมีฟาผมก็ขอตัวไปเก็บของ ทั้งของตัวเองและมีฟา เก็บของเสร็จก็เอาไปรวมกับกระเป๋าเป้ของดาวเหนือ มันยืนรอพี่ซีนและพี่ไนท์มารับกลับ

“รอไปพร้อมกันไหม พี่ไนท์กำลังจะถึง”

“อือ รอ” ตอนนี้ในหัวผมเอาแต่เป็นห่วงมีฟา อยากให้เธอได้ตื่นขึ้นมาเร็ว ๆ อยากเห็นเธอยิ้มให้อย่างที่เคยเห็น

“ฟาปลอดภัยแล้วน่า อีกอย่างพ่อฟาก็อยู่ไม่ต้องห่วงไปหรอก” ดาวเหนือเอ่ยปลอบเสียงเบา มันก็แบบนี้แหละ ไม่ค่อยพูดอะไรแต่เป็นคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วสบายใจชิบหายเลยล่ะ ไม่ต้องพูดกันเยอะเข้าใจกัน เวลาอีกฝ่ายมีปัญหาก็พร้อมจะช่วย มันคือเพื่อนที่ผมเอ่ยได้เต็มปากว่ารักมันมาก รวมถึงเพื่อนคนอื่น ๆ ด้วย กลุ่มเราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะพอสมควรเลยล่ะ

“เป็นไงบ้าง น้องเขาเป็นไงบ้าง” ทันทีที่พี่ซีนมาถึงก็รีบเอ่ยถามผมทันที ดาวเหนือเดินเข้าไปกอดอ้อนพี่สาวตัวเองทันทีอย่างไม่คิดอาย โตแล้วมันก็ยังไม่คิดอายหรอกเวลามันจะอ้อนพี่สาวน่ะ พวกผมชินเสียแล้วเวลามันอ้อนพี่ไนท์

“เจอแล้วครับ แต่ยังไม่ฟื้น คุณพ่อกับคุณแม่ของมีฟาก็มาถึงแล้ว” พี่ซีนยกมือขึ้นลูบที่ผมเบา ๆ เป็นการปลอบฉบับพี่ชายที่แสนใจดีของผม

“งั้นเราไปเจอพ่อกับแม่มีฟากันไหม ไปหามีฟากัน อยากไปตอนนี้ไหม” พี่ซีนจ้องมองราวกับอ่านความนึกคิดผมได้

“ครับ อยากไป”

End Talk

=====

บางที......สิ่งที่เรามองไม่เห็น ใช่ว่าจะไม่มีจริง

.

.

.

เค้าตั้งใจไว้ว่าอีกสองตอนจะทำให้จบแบบที่ไม่ค้าง ไม่รู้จะได้ไหม รอลุ้นไปด้วยกันนะคะ