วิมาน..รัก..บ้านไร่

ตอนที่ 5 ชีวิตใหม่ในบ้านไร่

“ต้องดูแลแผลยังไงครับหมอ...”“ก็คงต้องให้พักมาก ๆ นะครับ...” หมอหันไปมองใบหน้าโรย ๆ ของคนเจ็บอย่างอึดอัดและเห็นใจ“ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งให้เดินแล้วกันครับ...สักสองสามวันคงยุบแล้วค่อยเดิน...”หมอพูดเสียงเบาแล้วมองใบหน้าคนเจ็บอีกครั้งก็เจอแววตาอย่างหนึ่งทำให้หมออธิบายต่ออีกว่า“ให้ใช้น้ำอุ่น ๆ ประคบเอาไว้บ่อย ๆ นะครับ...พยายามอย่าเคลื่อนไหวบ่อยนัก”“อ่อ...ถ้าพักมากหน่อยก็หายเร็วว่างั้นเถอะครับ”“ครับผม...แต่ถ้าเดินบ่อยไม่พักก็จะอักเสบได้นะครับ..เอ่อ..”คุณหมอหันมาสนใจร่างเล็กที่นั่งอยู่เบื้องหน้าอีก ดวงตาที่มองสบมานั้นทำให้คุณหมอพูดไม่ออก แม้ว่าอยากจะพูดเต็มทีก็ตาม“นายไผ่ฮะ....ปัดอยากนอนพักฮะ”ผณธรเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจในสรรพนามใหม่ที่เจ้าตัวเล็กผู้มาใหม่เรียก แสดงว่าเรียนรู้เร็วได้ดีมาก ทำให้เขาอดที่จะทึ่งไม่ได้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ “คงง่วงล่ะซีท่า...เจ้าปัญหาเหมือนชื่อจริง ๆ”“ชื่ออะไรเหรอครับ...คุณไผ่..”คุณหมอไม่สนใจหันไปสบตากับเจ้าของชื่อแต่เมื่อชายหนุ่มบอกชื่อหมอถึงกับขมวดคิ้ว“ชื่อเขาประหลาดดีนะครับหมอ...เด็กผู้ชาย...ชอบทำตัวเจ้าปัญหา..แบบผู้หญิง”“ปัดจะได้นอนหรือยังฮะ”“งั้น...ผมเห็นจะต้องรบกวนคุณหมอรอผมแป๊บหนึ่งนะครับ”“ครับ ๆ ไม่เป็นไรครับ...”“เป็นซีคุณหมอ..ปัดขอบคุณมาก..และจะขอบคุณยิ่งขึ้นถ้าคุณหมอช่วยปัดให้ถึงที่สุด”ปัดมองมาด้วยสายตาอ้อนวอน คุณหมอได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคียง“พูดอะไรปัด...”ชายหนุ่มพูดเสียงเข้มระคนแปลกใจ“หมอเขาอยู่แค่นี้เอง...คงแวะมาดูเราจนหายอยู่แล้ว”“หมอรับปากก่อนซีฮะ...” ปัดทำเสียงอ้อนวอนพร้อมส่งสายตา“เอ๊ะ...เจ้านี่ชักจะไปกันใหญ่แล้วซี...”ชายหนุ่มว่าเสียงดุ “แค่ข้อเท้าไกลหัวใจตั้งเยอะ”“ผมรับปากว่าจะแวะมาที่นี่บ่อย ๆ แม้ว่าเท้าของคุณจะหายแล้วก็ตามครับ”“ขอบคุณฮะ...รักษาสัญญาด้วยนะฮะหมอ”“มากไปไอ้หนู...พูดกับผู้ใหญ่เขาไม่พูดกันอย่างนี้เข้าใจมั้ย...”ชายหนุ่มหันมาดุเอากับปรัศนาอีกก่อนจะหันไปทางคุณหมออีกครั้ง“ผมจะลงมาคุยด้วย มีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อยครับ”“ครับ... ผมเองก็อยากคุยเหมือนกัน” ผณธรตั้งท่าจะเข้าอุ้มร่างของปัด เจ้าตัวถึงกับนั่งตัวเกร็งแต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มอุ้มเดินขึ้นบันไดหากเจ้าตัวยังไม่วายต้องหันมามองสบตากับคุณหมอทำปากบอกใบ้อะไรบางอย่างพัลวัลก่อนจะลับร่างไป0£ 0£ 0£“เป็นไงมั่งวันนี้...”เสียงทุ้มดังขึ้นทางด้านหลังทำให้ร่างนั้นถึงกับผวา“อ้าว...ตกใจจนพูดไม่ออกเลยรึนี่...ฉันทำให้เราตกใจงั้นเหรอ”ปัดผละจากหน้าต่างหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มเจ้า ของไร่ “เป็นอะไร...ชอบทำหน้าตื่น ๆ อยู่เรื่อย..” วันนี้เขาอยู่ในชุดเตรียมพร้อมออกไร่ มองดูสูงใหญ่และทะมัดแทมงมากขึ้น ใบหน้าของเขาเข้ม และคล้ำ เขาเป็นคนหล่อมากปรัศนาบอกกับตัวเอง“เฮ้ย..อย่ามามองฉันอย่างนี้นะปัด..ฉันไม่ชอบไม้ป่าเดียวกัน..”ผณธรยิ้มทั้งปากและแววตาเขาเดินเข้ามาชิดร่างของปัดแล้วยกมือขึ้นโอบไหล่ร่างบาง“อ้าว...ไหนคุณบอกไม่ชอบไม้ป่าเดียวกันไงล่ะ...”ปัดรีบสลัดตัวออกห่างทันที ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นคำถาม“ก็ใช่...อย่ามามองนัยน์ตาซึ้ง ๆ กับฉัน...โดยเฉพาะ เด็ก ๆ อย่างเรา...”เขายกมือขึ้นโอบไหล่อีกครั้ง คราวนี้กดกอดเข้าหาตัวปัดสะบัดไม่หลุดได้แต่นึกแปลกใจว่าทำไมวันนีเขาดูแปลกไป มาแปลกด้วยเหมือนเขาตั้งใจจะเข้ามาใกล้ชิด “ถ้าไม่ใช่ก็ปล่อยซีฮ่ะ”พยายามแกะมือออกแต่ไร้ผลมือหนาของเขาเกาะไหล่แน่นแถมกดให้ร่างของปรัศนาแนบเข้าไปหาอีกด้วยแล้วก้มใบหน้าลงมาหาไรหนวดเขียวๆนั้นแทบชิดกับใบหน้าของปัดเขาทำเป็นเหมือนกระซิบที่ข้างหูว่า“ถ้าฉันต้องการต้องเป็นหญิงแท้...ไม่ใช่ชายเทียม...หญิงเทียม...เข้าใจ๋”เขาก้มใบหน้าลงมาจนเกือบชิดกับแก้มใส ๆ จนเจ้าตัวต้องเอนหลบออกห่าง“ทำไมต้องโอบด้วยละฮะ... ก็ปัดยืนอยู่แค่นี้เอง”ต้องทำเสียงขึงขังขืนตัวไว้“แล้วทำไมจะโอบไม่ได้...เราเป็นผู้ชายเหมือนกันไม่ใช่ เหรอ”“มันก็ใช่ฮะ...แต่ว่า เอ่อ...ปัดเป็นคนขี้รำคาญฮะ”“งั้นเหรอ...ไม่เป็นไร งั้นไม่โอบก็ได้”เขาปล่อยมือให้ร่างบางเป็นอิสระเช่นเดิมผิวปากหวือเหมือนคนได้อะไรดังใจแล้วเกิดอาการครื้มอกครื้มใจอะไรดังนั้น แต่ไม่วายจะกระเซ้าอีกฝ่ายที่ดูกระวนกระวายใจ“เอะปัดฉันยังสงสารอยู่นะถามจริงๆเถอะ....” คนฟังทำตาโตแบตื่น ๆ “เราเนี่ยะไม่ใช่ผู้ชายแต่เป็นทอมที่อยากเป็นผู้ชายใช่ไหม..ถึงท่าทางหวงตัวนักพูดความจริงมาเถอะ ฉันจะได้วางตัวเองถูก ไหน ๆ เราจะอยู่ด้วยกันแล้วไอ้หนู”ปรัศนาอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นไม่รู้จะเอ่ยสิ่งไหนออกไปดี เพราะสัญชาตญาณทำให้ระมัดระวังตัวขึ้นมาทันทีและตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงหัวเราะดัง ๆ จากร่างสูงพร้อมแววตาระยับจากผณธร“นึกแล้วเชียว! คิดหาเหตุผลตั้งนาน เอาเถอะๆ”เขายกมือโบกไปมา“ไม่ต้องอาย ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...ฉันไม่พูดอะไรให้ใครฟังหรอก”“ตะ แต่ ปัด เป็นผะ ผู้ ชายนะฮะ”“เออ...ผู้ชายก็ผู้ชาย....ก็จิตใจมันเป็นผู้ชายไปแล้วทำไงได้...”เขาถอนใจหนัก ๆ หยุดเสียงหัวเราะลงมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้งเล่นเอาคนที่ถูกมองทำตัวไม่ถูก ต้องขยับเสื้อตัวใหญ่ไปมา ไขว่ขาไปมาอยู่อย่างนั้น ผณธรเดินเข้ามาใกล้ล้าทรุดตัวลงนั่ง“เอาเป็นว่าฉันเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยากจะเป็นอีกเพศหนึ่งแล้วกัน อย่าเกร็งเวลาอยู่กับฉํน คิดสียว่าเป็นผู้ชายจริง ๆ อย่างที่อยากจะเป็น“ก็ปัดเป็นผู้ชายฮะ”“เออ...เป็นก็เป็น” เขาบอกตัดบท “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันน่ะชอบหญิงแท้ ไม่ชอบอะไรเทียมๆ ไหน..วันนี้ข้อเท้าเป็นไงมั่ง”เขาก้มลงดูที่ข้อเท้าแต่ด้วยขากางเกงใหญ่และยาวเขาจึงมองไม่เห็ฯข้อเท้า ต้องใช้มือจับขากางเกงดึงขึ้น ปรัศนาดึงเท้ากลับด้วยสัญชาติญานทำให้ผณธรเองก็ต้องดึงมือกลับเพราะเกรงจะไปโดนข้อเท้า จึงปล่อยให้เป้นหน้าที่ของคนเจ็บเองดึงผ้าขึ้นเพื่อมองให้เห็นข้อเท้าได้เอง“ดีขึ้นฮะ แต่ยังไม่ค่อยถนัดนักเวลาเดิน”ปัดตอบใบหน้าแดงซ่านเมื่อสบนัยน์ตาคมของผณธร ชายหนุ่มยิ้มขัน ๆ“งั้นวันนี้ก็พักผ่อนก่อนแล้วกัน เย็น ๆ คุณหมอจะมาดูอาการอีกที”“โอ๊ย...ไม่ต้องมาดูอีกแล้วฮะ” ปัดทำตาโต“ทำไม...ก็ยังเดินไม่ค่อยจะได้...หมอก็ต้องดูแลซี เกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีกฉันก็แย่”ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม ขณะที่เอี้ยงก้มหน้าหงุดบ่นพึมพำ“คุณไม่แย่หรอก ...ฉันต่างหากละที่จะแย่...”“บ่นอะไร”“เปล่าฮะ...เปล่า...มาก็มาซีฮะคุณหมอน่ะ”“เรานี่ท่าทางคงจะเฮี้ยวน่าดูนะ ไม่งั้นไม่หนีจากบ้านแน่.”“เปล่าหนีนะฮะ...บอกแล้วว่าพ่อแม่ไม่มีไหงฮะ...”“เชื่อแล้ว...เชื่อ...อย่าย้ำบ่อย..เดี๋ยวฉันจะมองว่าเป็นเรื่องโกหก”“คุณว่าฉันปัดโกหกคุณเหรอฮะ...”เสียงที่ถามอ่อยเสียจนเขาต้องเงียบ มองดูน่าสงสารทั้งน่าขัน...เขาบอกกับตัวเอง“เดี๋ยวพักผ่อนซะฉันจะออกไร่ อยากได้อะไรให้ป้าแม้นจัดการให้”เขาตัดบทเอาดื้อ ๆ ถอยออกห่างจากร่างปัด“อย่าลงไปเดินข้างล่างจนกว่าฉันจะกลับ...”“เดี๋ยวฮะคุณไผ่...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 ชีวิตใหม่ในบ้านไร่

นิยายแนะนำ

วิมาน..รัก..บ้านไร่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 ชีวิตใหม่ในบ้านไร่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้