ทะลุมิติมาด้วยระบบเลี้ยงลูกในยุค 60

เมื่อพวกเขามาถึงค่ายทหารก็เป็๲เวลาเกือบเย็นแล้ว ด้านหน้าค่ายมีทหารสองคนถือปืนยาวยืนเฝ้ายาม ล้อมรอบด้วยตาข่ายเหล็ก และมีทหารสองคนลาดตระเวนเป็๲ครั้งคราว รถของพวกเขาจอดอยู่ที่ประตู และทหารข้างในก็ออกมายืนยันตัวตนและปล่อยพวกเขาเข้าไป

เฉินหยานขับรถไปยังพื้นที่ครอบครัวทหาร โดยแต่ละบ้านห่างกันประมาณสองเมตร และล้อมรอบด้วยรั้วที่ทำจากไม้ เย่ชิงหรั่นพอใจมากกับความเป็๞ส่วนตัวนี้

พวกเขาลงจากรถและย้ายของเข้าบ้าน เย่ชิงหรั่นเดินเข้าไปสำรวจในบ้าน มีห้องนอนสองห้อง ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำอย่างละหนึ่งห้อง เธอพยักหน้าอย่างพอใจ สวัสดิการของค่ายทหารนี้ดีมากจริงๆ

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือหนาวมากจนแม้แต่ในห้องนั่งเล่นก็มีเตียงคั่งเพื่อความอบอุ่น โชคดีที่เฉินหยานมาถึงค่ายทหารก่อนพวกเขา เขาเตรียมฟืนมากมายไว้ในโรงเก็บของหลังบ้าน ช่างเป็๞คนดีจริงๆ เธอจะหาวิธีตอบแทนเขาแน่นอน

เย่ชิงหรั่นช่วยย้ายของชิ้นใหญ่ๆ ไม่ได้ เธอจึงหยิบชุดเครื่องนอนมาปูบนเตียง และจัดเรียงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"ภรรยา ไปทานอาหารที่บ้านเฉินหยานกันเถอะ"

"รอเดี๋ยวนะคะ" เย่ชิงหรั่นรีบเดินไปหยิบน้ำตาลทรายแดงหนึ่งถุง และลูกอมนมตรากระต่ายขาวใส่ถุง ถือติดมือไปฝากภรรยาและลูกของเฉินหยานด้วย

วันนี้เฉินหยานช่วยพวกเขาไว้มาก และยังต้องไปทานอาหารบ้านเขาอีก อาหารเป็๞สิ่งมีค่ามากในยุคนี้ เธอต้องนำของตอบแทนไปบ้าง

เธอเดินกลับมาที่ฉีหงซิงและเฉินหยาน “ไปกันเถอะค่ะ”

บ้านของครอบครัวเฉินหยานอยู่ถัดจากบ้านของเธอสี่หลัง เฉินหยานเคาะประตู และมีผู้หญิงในวัยยี่สิบเปิดประตูออกมา เธอผอมบางและมีผิวคล้ำเล็กน้อย สวมเสื้อและกางเกงหนาเตอะสีน้ำเงิน

เฉินหยานเดินนำพวกเขาเข้าไปในบ้าน และเริ่มแนะนำ “นี่คือหลิวเซี่ยหนิงภรรยาของผม”

เย่ชิงหรั่นยิ้มและพยักหน้าทักทาย "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเย่ชิงหรั่นภรรยาของฉีหงซิง"

หลิวเซี่ยหนิงไม่ได้ยิ้มตอบ เธอแค่พยักหน้าอย่างเฉยเมย สามีของเธอยุ่งกับครอบครัวของพวกเขาหลายวัน ทั้งช่วยทำความสะอาด เก็บฟืน และยังใช้เวลาทั้งวันในการไปรับพวกเขาอีก เธอไม่อารมณ์เสียได้ไหม?

เย่ชิงหรั่นเข้าใจว่าหลิวเซี่ยหนิงไม่พอใจมากนักที่พวกเขามาทานอาหารที่บ้านของเธอ และรบกวนเวลาของเฉินหยาน เธอหยิบของที่เธอเตรียมมาให้หลิวเซี่ยหนิง แน่นอนว่าเธอมีสีหน้าที่ดีขึ้น และรีบยื่นมือมาหยิบของไป

เฉินหยานขมวดคิ้วทันที "เซี่ยหนิง คืนให้น้องสะใภ้ มันมีค่าเกินไป"

หลิวเซี่ยหนิงกำของไว้แน่น เธอไม่อยากคืน นี่คือน้ำตาลและลูกอมนม เธอไม่ได้กินมันมานานแล้ว

ฉีหงซิงเข้าใจว่าภรรยาของเรา๻้๵๹๠า๱ทำอะไร เขาจึงเกลี้ยกล่อมเฉินหยาน “แค่เก็บมันไว้ให้หยางหยางกิน” หยางหยางคือลูกชายคนเดียวของเฉินหยานเขาอายุห้าขวบแล้ว

เมื่อคิดถึงลูกชายเขาก็พยักหน้า หลิวเซี่ยหนิงรีบเอาของไปเก็บเพราะกลัวสามีจะเปลี่ยนใจอีกครั้ง

“แล้วนี่หยางหยางไปไหน” ฉีหงซิงถามอย่างสงสัย

“หยางหยางไปอยู่บ้านย่าของเขาสองสามวัน”

ฉีหงซิงพยักหน้า เขารู้ว่าเฉินหยานเป็๲คนเสิ่นหยางแต่กำเนิด การย้ายมาที่นี่ก็เหมือนการได้กลับมาอยู่บ้าน บ้านพ่อแม่ของเขาอยู่ในตัวเมือง

พวกเขาทานอาหารอย่างรวดเร็ว และเย่ชิงหรั่นกับฉีหงซิงก็รีบกลับบ้าน

หลังจากอาบน้ำเสร็จเย่ชิงหรั่นก็นอนกลิ้งไปมาบนเตียงคั่งอุ่นๆ อย่างสบายตัว เธอผล็อยหลับไปทันทีที่หัวถึงหมอน

เมื่อฉีหงซิงเข้ามาในห้องนอน ภรรยาของเขาก็หลับไปแล้ว เขาจูบหน้าผากเธอ และห่มผ้าห่มหนาๆ ให้มิดชิดแล้วดับตะเกียงเพื่อเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้นเย่ชิงหรั่นตื่นมาก็ไม่เจอฉีหงซิงแล้ว เธอนั่งบนเตียงคั่งและเรียกระบบ

“ระบบ ฉันจะหมุนวงล้อเสี่ยงโชค”

ระบบ : ระบบกำลังดำเนินการติดตั้งวงล้อเสี่ยงโชคภายใน 10 9 8...

เมื่อมีหน้าจอโฮโลแกรมโผล่ขึ้นมา เธอก็รีบดูทันทีว่าคราวนี้ยังเป็๲รางวัลเดิมอยู่ไหม บนจานหมุนเขียนระบุไว้ว่า ข้าวสาร 100 กิโลกรัม, ยาปรับร่างกายหลังคลอด, เครื่องช็อตไฟฟ้าป้องกันตัว, ครีมลดอายุ, อัพเกรดมิติเก็บของเป็๲ขนาด 5x5 เมตร

เมื่อเห็นรางวัลบนจานหมุนดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย อะไรกันเนี่ย! เธออยากได้มันทั้งหมดเลย แต่เธออยากได้ยาปรับร่างกายหลังคลอดที่สุด ครีมลดอายุนี่ก็ฟังดูน่าสนใจ แต่แล้วเธอก็จำได้ว่าตอนนี้เธอเพิ่งอายุ 18 ยังไม่จำเป็๞ต้องใช้จริงๆ

เย่ชิงหรั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลับตาอธิษฐาน และยกมือขึ้นพึมพำบทสวดมนต์

ระบบ : โฮสต์คุณควรหมุนวงล้อเสี่ยงโชคได้แล้ว

เย่ชิงหรั่นจึงเอื้อมมือไปกดปุ่มเริ่มหมุนวงล้อ โดยไม่กล้าลืมตาขึ้นมา

ระบบ : ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับยาปรับร่างกายหลังคลอด ระบบได้ทำการจัดส่งไปยังมิติเก็บของเรียบร้อยแล้ว

เย่ชิงหรั่นเกือบจะกรีดร้องออกมา แต้มบุญของเธอยังมีอยู่บ้างจริงๆ เธอฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี และออกไปหาอะไรกิน ลูกของเธอหิวอีกแล้ว