ข้าเป็นเซียนสะท้านฟ้า

“เจ้ายอมเเพ้เสียดี ๆ เเล้วส่งตราหยกมาให้ข้าซะ ”  ฉางกวงเอ่ยจบก็รอคำตอบของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ 

“ก็ได้ ข้าขอยอมเเพ้”  ศิษย์พี่สายนอกเช็ดเลือดตรงมุมปาก พลางนำเเผ่นหยกของตนเองโยนไปให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ถึงเเม้ว่าเเท่งน้ำเเข็งจะเเทงไม่โดนจุดสำคัญเเละก็เเทงไม่ลึกนัก เเต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บไม่น้อยอยู่ดี  จะให้สู้กับอีกฝ่าย  ฝันไปเถอะ อย่าพูดถึงตอนนี้เลย ขนาดตอนที่เขายังเป็นปกติอยู่ก็สู้กับอีกฝ่ายได้อย่างยากลำบากเเล้ว 

ฉะนั้นการยอมเเพ้จึงนับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้

“เจ้าก็รู้นี่ว่าทางไหนดีกับตนเอง”  ฉางกวงรับตราหยกจากอีกฝ่าย เเล้วนำตราหยกของตนเองมาทาบอย่างรวดเร็ว

“วิ้ง”  ตัวเลขบนหยกของฉางกวงที่ตอนเเรก คือ 21 พลันกลายเป็น 30 อย่างรวดเร็ว

“เจ้าเองก็อยู่ที่เเถว ๆ นี้นี่ เเล้วไปหาเเต้มมาจากไหนกันรึ”  ฉางกวงมองยังศิษย์พี่สายนอกด้วยความสงสัย  เท่าที่เขาสังเกตรอบ ๆ เเม่น้ำสายนี้ ปราณของศิษย์พี่ผู้นี้ก็ไม่ยักจะได้ไปไหนเลย เเล้วทำไมอีกฝ่ายจึงมีเเต้มเยอะกว่าที่เรามี

“ข้าไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของเจ้า รีบส่งตราหยกของข้าคืนมาเสีย”  ศิษย์พี่สายนอกน้ำเสียงเย็นชา 

“ถ้าศิษย์พี่ชี้เเนะให้ข้าได้  ข้าเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอันใด ข้ายินดีมอบสิ่งนี้ให้กับท่าน”  ฉางกวงพลันหยิบเม็ดยาสีเขียวที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตออกมาจากขวดหยกในสาบเสื้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 

“ยานั่นมัน…”  ศิษย์พี่สายนอกหรี่ตามอง พอเห็นชัดเจนว่าเป็นยาอันใด สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึง  อดอุทานออกมาไม่ได้ กำลังจะเอ่ยวาจาอยู่นั้นเอง

“ดูจากท่าทางศิษย์พี่เเล้ว เห็นทีว่าคงไม่สนใจน้ำใจของข้า ไม่เป็นไร  ถือว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้เอ่ยวาจาอันใดก็เเล้วกัน”  ฉางกวงโยนตราหยกคืนให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว  เเล้วเเสร้งเตรียมตัวหันหลังจากไป เเต่ยังไม่ทันที่จะได้จากไปนั้นเอง

“ศิษย์น้องฉาง อย่าพึ่งไป ได้โปรดเถอะ ให้อภัยศิษย์พี่ผู้นี้ด้วย ข้ายอมพูดทุกอย่างเเล้ว”  ศิษย์พี่สายนอกรีบเอ่ยอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงเว้าวอน กะพริบตาปริบ ๆ อย่างน่าสงสาร 

“ข้าให้ท่านก็ได้ เเต่ก่อนอื่นท่านต้องบอกมาก่อน”  ฉางกวงยิ้มอย่างผู้ที่เหนือกว่า พลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

“คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้…”  ศิษย์พี่สายนอกผู้นี้เมื่อเห็นเม็ดยาสีเขียวในฝ่ามือของฉางกวง ก็รู้ได้ในทันทีว่ายานี้คือยาในตำนานสำหรับเหล่าศิษย์สายนอกเช่นตัวเขา เเต่อีกฝ่ายกลับยื่นให้เขาอย่างง่ายดาย ทำให้ในใจของเขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของอีกฝ่าย  จึงบอกทุกอย่างไปตามความเป็นจริง 

คร่าว ๆ เลยก็คือ ตัวเขามีวิชาอยู่วิชาหนึ่งที่ทำให้สามารถเเบ่งปราณออกเป็น 2 กลุ่มได้ เเละก็สามารถเลือกที่จะปกปิดอีกกลุ่มหนึ่งได้ 

เขาจึงเเบ่งปราณจากในร่างของเขาส่วนหนึ่งให้อยู่บริเวณเเม่น้ำใกล้ ๆ กับฉางกวง ส่วนตัวของเขาเองก็ใช้วิชาปกปิดพลังปราณ  ทำให้เขาเเอบออกไปได้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเเม้เเต่น้อย จนกลับมาตอนที่ฉางกวงพึ่งสู้เสร็จอย่างพอดิบพอดี

“ถ้าเช่นนั้น เเล้วศิษย์พี่รู้ถึงวิชาฝ่ามือเหมันต์ 4 ทิศของข้าได้เยี่ยงไร”  ฉางกวงเอ่ยถามอย่างคลางเเคลง  ถ้าอีกฝ่ายเล่าว่าตัวเองไม่อยู่เเล้วพึ่งกลับมา เเล้วอีกฝ่ายรู้วิชาที่เขาจะใช้ได้อย่างไร 

“เรื่องนั้นก็เอ่อ ค่อนข้างอธิบายได้ยากอยู่ เเต่เจ้าลองดูนี่ก่อนสิ”  ศิษย์พี่สายนอกรีบเอ่ยเเก้ตัวอย่างรวดเร็ว  พลางหยิบหยกสีเขียวที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างมาก สลักคำว่าข่าวสาร 

ฉางกวงที่เห็นหยกอันนี้เข้าสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา  รอดูอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ

ศิษย์พี่สายนอกไม่รอช้ารีบถ่ายทอดพลังปราณใส่ไปในหยกในทันที 

“วิ้ง”  ฉับพลันก็มีเป็นฉากต่อสู้ระหว่างฉางกวงกับชายหนุ่มทั้งสองที่เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสหลินมู่”

“นี่มัน ทำได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ”  ฉางกวงจ้องมองตาเขม็งไปยังภาพการต่อสู้ของตน สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

“เจ้าไม่ต้องเเปลกใจอันใดหรอก เจ้าคนหน้าเงินผู้นั้นก็เอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นกันว่ามีข่าวสารการต่อสู้ทั่วทั้งสนามการคัดเลือก”

คล้ายกับรู้ถึงความเคร่งเครียดของฉางกวง ศิษย์พี่สายนอกก็เอ่ยอย่างเข้าใจ

หลังจากที่เจ้าคนหน้าเงินผู้นั้นถามว่าเขาตั้งที่พักอยู่ที่ไหน พอเขาบอกไปว่าบริเวณเเม่น้ำสายเล็ก ๆ คนผู้นั้นจึงก้มดูเเผ่นหยกขนาดใหญ่เเล้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ พลางเอ่ยเสนอลดราคาพิเศษเกี่ยวกับการต่อสู้ของฉางกวง เขาจึงลองจ่ายเเต้มไปด้วยความอยากรู้ เเต่พอได้เเผ่นหยกนี้มาพร้อมกับภาพการต่อสู้ สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความตกตะลึง เเต่พอนึกได้ว่าตนเองเคยมีเรื่องกับฉางกวง  จึงรีบกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อวางเเผนรับมือกับฉางกวงนั่นเอง

“คนผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก ข้าต้องลองไปพูดคุยดูสักหน่อยเเล้ว”  ฉางกวงพลันโยนยาเม็ดสีเขียวให้อีกฝ่ายอย่างง่าย ๆ  พลางเอ่ยถามถึงที่อยู่คร่าว ๆ ของผู้ขายข่าวผู้นั้นคร่าว ๆ พอเจรจากันเสร็จ ก็เอ่ยรำ่ลากันพอเป็นพิธี ทั้งสองจึงรีบเเยกย้ายไปทำธุระของตนเองกันต่อไป 

“งั้นข้าต้องลองไปดูเรื่องคนขายข่าวสักหน่อย ไม่เเน่ว่าอาจจะได้สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้”  ฉางกวงรีบฟื้นพลังปราณตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ด้วยฤทธิ์ยาเม็ดสีเขียวที่ยังคงเหลืออยู่ในร่างกายของเขา 

ผ่านไปไม่ถึง 1 เค่อ (15 นาที)  ร่างกายของเขาพลันเเผ่ปราณที่เหนือกว่าขั้น 4 เเห่งขอบเขตขยายปราณ 

“ไม่เลวเลย ลุย !”  ฉางกวงไม่รอช้ารีบเดินทางไปยังทิศทางที่ได้รู้มาจากศิษย์พี่สายนอกผู้นั้นอย่างรวดเร็ว

ด้วยความเร็วของฉางกวงที่เหนือกว่าขั้น 4 ทำให้เดินทางไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็ว

“นั่นมันอันใดกัน”  ฉางกวงมองไปยังผู้คนที่ยืนต่อเเถวยาวเหยียดจากซุ้ม ๆ หนึ่ง  เนื่องจากผู้คนที้มารวมตัวกัน

จึงทำให้บรรยากาศของซุ้มเเห่งนี้ค่อนข้างครื้นเครงซึ่งไม่เหมือนกับสนามทดสอบคัดเลือกศิษย์สายในเลย  เหมือนกับตลาดในเมืองมัจฉาวารีมากกว่า นี่ทำให้ฉางกวงยืนอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วครู่เลยทีเดียว

“เจ้าพึ่งเคยมาที่นี่ใช่รึไม่ ไม่ต้องกังวลไป เพียงเจ้ามายืนต่อคิวเเล้วรออย่างสงบเรียบร้อยก็พอเเล้ว”

ชายหนุ่มชุดเขียวที่ยืนอยู่เเถวหลังสุด คล้ายกับรู้ว่าฉางกวงพึ่งเคยมาที่นี่ จึงเอ่ยอย่างเรียบเฉย

“อึ้ม”  ฉางกวงพยักหัวเเล้วไปต่อด้านหลังชายหนุ่มชุดเขียวเมื่อครู่อย่างเงียบ ๆ

เเถวที่ฉางกวงต่ออยู่นั้นก็ค่อย ๆ ลดลงไป จนมาถึงคิวของฉางกวงนั้นเอง

“สหายฉาง เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดงั้นรึ”  ชายหนุ่มที่อยู่ในซุ้มเอ่ยอย่างเป็นมิตร

“เจ้ารู้จักข้าด้วยรึ”  ฉางกวงมองจ้องไปยังชายหนุ่มผู้หนึ่งที่สวมใส่ชุดสีน้ำตาลขลิบทอง ดูไปเเล้วดั่งกับพ่อค้าเจนจัดทางด้านนี้โดยเฉพาะเลยทีเดียว ด้านข้างนั้นมีอุปกรณ์ที่เถ้าเเก่ใช้ครบคันทั้งลูกคิดเอย สมุดบัญชีเอย 

“ฮ่าๆๆ ถ้าข้าไม่รู้จักท่านฉางละก็ ข้ายอมเอาเต้าหู้ปาดคอตายเสียดีกว่า ชื่อเสียงท่านออกจะโด่งดังขนาดนั้น”  ชายชุดน้ำตาลขลิบทองเอ่ยอย่างให้เกียรติ

“ถ้าเจ้ารู้เเล้วว่าข้าเป็นใคร เเล้วเจ้าคงจะรู้ใช่ไหม ว่าข้ามาหาเจ้าทำไม”  ฉางกวงเอ่ยพลางเเผ่เเรงกดดันขั้น 4 ของตนเอง

“ท่านใจเย็น ๆ ก่อน ข้าก็เพียงเเค่ใช้ทักษะที่ข้าชำนาญในการหาเเต้มก็เท่านั้นเอง”  ถึงเเม้ว่าจะได้รับเเรงกดดันจากฉางกวง  เเต่ชายหนุ่มชุดน้ำตาลขลิบทองก็ยังคงนิ่งสงบเหมือนปกติ บรรยากาศเหมือนกับเถ้าเเก่ใหญ่กำลังเจรจาธุรกิจอย่างมืออาชีพ

“เจ้าจะทำอันใดมันก็เรื่องของเจ้า เเต่ในเมื่อเจ้ากล้าขายข้อมูลของข้า เจ้าต้องให้คำอธิบายเเก่ข้าในเรื่องนี้”  ฉางกวงเเผ่ปราณขั้น 4 ออกมาอย่างกราดเกรี้ยวเหมือนกับน้ำเสียงของเขาที่กำลังกราดเกรี้ยวอยู่เช่นกัน 

“ท่านฉางกวง ถึงเเม้ว่าท่านจะเป็นศิษย์ของเเขกอาวุโสกิตติมศักดิ์เเห่งสมาคมอักขระ เเละท่านก็มีพลังปราณธาตุเหมันต์ก็ตาม  เเต่ท่านอย่าคิดว่าจะมาทำลายธุรกิจของข้าได้นะ”  ชายชุดน้ำตาลก็เเผ่ปราณขั้น 4 ที่ไม่น้อยหน้าฉางกวงออกมาเช่นกัน   อย่างไม่เกรงกลัว เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คำอธิบายอันใดกับอีกฝ่าย เพราะว่าข่าวสารทั้งหมดนี้ก็ได้มาจากน้ำพักน้ำเเรงของตนเองเช่นกัน  ฉะนั้นเขาจึงไม่ได้ทำผิดอันใดเลย

“ข้าไม่ได้คิดจะทำลายธุรกิจการหาเเต้มของเจ้า เเต่ข้าเเค่เพียงอยากให้เจ้าอย่าเอาข้อมูลของข้าไปขายต่อก็เท่านั้นเอง”  ฉางกวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

“อ้อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นละก็ไม่ยากอันใดเลย เพียงท่านให้สิ่งของที่คู่ควรมา ข้อมูลของเจ้าจะต้องปลอดภัยอย่างเเน่นอน”  ชายหนุ่มชุดน้ำตาลขลิบทองเอ่ยอย่างสบาย ๆ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอกรณีเช่นนี้มาก่อน

คนที่ถูกขายข่าวไปบางคนก็เคยมาเจรจากันก็ไม่น้อย  เขาก็จะเอ่ยเช่นนี้ก็คือ เจ้าต้องนำทรัพย์สินบางส่วนมาเเลกก่อน ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็จะยินยอมนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนอย่างว่าง่าย

ด้วยพลังปราณของตัวเขาเองเเละอิทธิพลของเขาที่เเม้เเต่ผู้ฝึกตนขั้น 5 ก็ไม่กล้าหือกับเขาเลยเเม้เเต่น้อย  ดังนั้นเขาจึงคิดว่าฉางกวงเองก็คงจะเป็นเช่นเดียวกับคนกลุ่มที่ผ่าน ๆ มา 

“ถ้าเจ้าอยากจะรีดไถข้า…เจ้าก็ต้องดูด้วยว่า เจ้าจะมีความสามารถมากเพียงพอรึเปล่า”  ฉางกวงรวบรวมปราณมาไว้ที่ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว  พลันตบลงกับพื้นดินอย่างรวดเร็ว

“คงไม่จำเป็นต้องสุภาพกันอีกเเล้ว เจ้าอย่าคิดว่าข้าผู้นี้จะเคี้ยวได้ง่าย ๆ นะ”  ชายหนุ่มชุดน้ำตาลขลิบทองพลันไปหลังซุ้มอย่างรวดเร็ว  เเล้วจึงถ่ายทอดพลังปราณของตนลงไปยังหุ่นโลหะจำนวนหนึ่ง

“กร๊อบ ๆ”  เห็นหุ่นโลหะเเต่ละตัวพลันลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสาย เเล้วมายืนรวมตัวกันอย่างเป็นระเบียบ

“พวกเจ้าจงจัดการกับคนผู้นั้นซะ”  ชายหนุ่มชุดน้ำตาลขลิบทองเอ่ยอยากดุดัน 

หุ่นโลหะพลันเเยกออกเป็นสองสายอย่างรวดเร็ว

สายเเรกนั้นพุ่งเข้าไปล้อมรอบพลางชกฉางกวงอย่างรวดเร็ว

ส่วนอีกสายหนึ่งนั้นพลันเตรียมยืนประกบชายชุดน้ำตาลขลิบทอง คอยอารักขาดั่งเงาตามตัว

หุ่นเเต่ละตัวนั้นเทียบเท่าได้กับผู้ฝึกตนขั้น 4 จึงไม่เเปลกที่หุ่นโลหะขั้น 4 หลายสิบตัวจะทำให้ขั้น 5ถึงกับขยาดจนพ่ายเเพ้ไปอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว

”ครืน”  ฝ่ามือเหมันต์พลันผุดขึ้นมา 4 ทิศเตรียมจะประกบไปยังชายหนุ่มชุดน้ำตาลขลิบทองอย่างรุนเเรง

ในขณะเดี๋ยวกันฉางกวงที่ต้องรับมือกับหุ่นโลหะเกือบ 10 ตัวที่เทียบเท่ากับขั้น 4 นั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาในฉับพลัน ถ้าผู้ฝึกตนขั้น 4 โดยทั่วไปมาเจอการรุมโจมตีของหุ่นโลหะนับ 10 เหล่านี้ก็คงบอกได้คำเดียวว่าเละอย่างเเน่นอนถึงเเม้ว่าจะเป็นนักรบขั้น 5 ก็ตามที เเต่จะนำหลักการโดยปกติมาใช้กับฉางกวงที่มีเปลวไฟเหมันต์นั้น  นับได้ว่าเป็นเรื่องที่ผิดพลาดเป็นอย่างมาก

“เต่าเม่นเหมันต์”  ฉางกวงไม่กล้าชักช้าเลยเเม้เเต่น้อย รีบร่ายวิชาอย่างรวดเร็ว  ฉับพลันนั้นเองปราณสีขาวเหมันต์พลันก่อตัวกลายเป็นกระดองเต่าที่มีหนามงอกออกมาอย่างบ้าคลั่ง  ปราณในร่างกายของเขาเผาผลาญไปอย่างรวดเร็วกระดองเต่าหนามพลันก่อตัวขึ้นมาอย่างพอดิบพอดีที่หมัดของหุ่นโลหะต่อยลงมาอย่างพอดิบพอดี  

“เคร้ง”  เสียงหมัดกับกระดองเต่าหนามปะทะกันอย่างรุนแรง พลันเกิดคลื่นเเรงปะทะที่ทำให้ต้นไม้รอบคาบเริ่มล้มลงอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นอาณาเขตวงกลมรัศมีราว 4 ลี้ (2 กิโลเมตร) ที่ดูโล่งเตียนราวกับว่าโดนพายุใหญ่กวาดเรียบ 

หมัดของหุ่นที่ปะทะกับหนามน้ำเเข็งนั้น พลันดูบูดเบี้ยวลงเล็กน้อยเเต่หนามน้ำเเข็งกลับหักลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน เกรงว่าอีกไม่นานหนามน้ำเเข็งคงหายไปจนหมดก่อนที่หุ่นโลหะทั้งหมดจะหมดสภาพอย่างเเน่นอน  เห็นเช่นนั้นฉางกวงจึงอดที่จะรู้สึกร้อนรนอย่างห้ามไม่ได้ รีบคิดวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว