ตอนที่ 27 มาแข่งกันหน่อยไหม
เสียงของเหล่าจอมเวทที่กำลังร่ายเวทควันไฟพวยพุ่งขึ้นบนฟ้าเสียงของสายลมที่เหมือนกับจะพัดพาเอาทุกสิ่งที่ขวางอยู่เบื้องหน้าให้หายไป กลุ่มของทีชเดินทางมาจนถึงที่ทุ่งหญ้ากว้างขวางประหนึ่งคล้ายกับมหาสมุทรที่อยู่บนผืนดินสัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรหลายตัวกำลังต่อสู้กับผู้เล่นหลากหลายอาชีพผู้เล่นบางคนก็มาเดี่ยว บางคนก็มากันหลายคน ทีชกับิเมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ทำปากพะงาบๆ เหมือนกับจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออกอลาโน่ที่เห็นเช่นนั้นจึงได้ถามขึ้น
“นี่พวกเ้าเป็อะไรไป”
“น....นี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือครับ” ิ ถามกลับ
“ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ผู้เล่นตั้งปาร์ตี้มาเก็บเลเวลก็เท่านั้นเองเ้ากับทีชไม่เคยออกจากบริเวณเมืองเริ่มต้นสินะ เกม LC น่ะถึงแม้จะเป็เกมแนวโอเพ่นเวิลด์แต่อย่าลืมไปล่ะว่าเกมเปิดมา 12 ปีแล้วถ้านับตามเวลาในเกมทำให้ข้อมูลสำคัญหลายอย่างผู้เล่นก็รู้กันหมดแล้วนับประสาอะไรกับจุดเก็บเลเวลที่สำคัญแบบที่นี่” อลาโน่อธิบาย
“นี่ฉันกำลังฝันไปงั้นหรือ นายพูดจาดีๆ เป็กับเค้าด้วยเหรอ”ทีชไม่ได้ทึ่งในสิ่งที่อลาโน่บอกแต่กลับทึ่งที่อลาโน่สามารถอธิบายเป็ภาษาคนทั่วไปได้
“หมายความว่าอย่างไรเล่า เทพทีช ทำไมถึงพูดเช่นนั้น” อลาโน่ถามกลับ
‘ไม่น่าทักเลย อลาโน่ตัวจริงกลับอีกจนได้’ ทีชคิดในใจ
“เื่พวกนั้นฉันเข้าใจดี แต่แค่อยากรู้ว่าในเมื่อเกมเปิดมา 12ปี ทำไมคนถึงยังเก็บเลเวลกันอยู่ที่นี่อีกทำไมถึงไม่ไปยังจุดเก็บเลเวลที่สูงกว่านี้” ทีชถามพร้อมกับทำหน้าแปลกใจ
“อ๋อถ้าเป็เื่นั้นละก็คงต้องเริ่มอธิบายั้แ่แรกอย่างที่รู้เกม LC น่ะ เป็เกมที่คนหลายคนเล่นเป็อาชีพพูดง่ายๆ คือหาเงินไปใช้ยังโลกภายนอกคนที่นายเห็นทั้งหมดนี่ส่วนมากคือคนทั่วไปที่ไม่ได้ขยันเก็บเลเวลแต่แรกแต่พึ่งจะมาเก็บเลเวลตอนนี้ไงเหตุผลก็เพราะคนพวกนี้เมื่อเกมเปิดก็เอาแต่ท่องเที่ยวชมวิวธรรมชาติ ชื่นชมโลกโบราณอารยธรรมของชนเผ่าต่างๆ เกมนี้มีสถานที่สวยงามมากมายให้เลือกไปบางคนก็เข้ามาเพื่อทำธุรกิจ หรือมาเปิดร้านขายของ บางคนก็เข้ามาทำงานกับบริษัทยกตัวอย่างพวกถ่ายหนังถ่ายละครที่้าฉากที่แตกต่างจากโลกภายนอกหรือแม้กระทั่งพวกอาจารย์นักศึกษาที่เข้ามาศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับโลกโบราณนักวิทยาศาสตร์ที่อยากจะทดลองอะไรแปลกๆ ก็มีเยอะคนพวกนี้น่ะมีหลากหลายประเภทหลากหลายอาชีพแต่ก็มีที่บางคนที่พึ่งจะเก็บเลเวลอย่างจริงจัง เพราะบอร์ดจัดอันดับพึ่งประกาศแล้วก็วงการอีสปอร์ตที่กำลังโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้บางคนที่อยากจะเป็ดาราดังหรือนักกีฬาเริ่มมีแรงจูงใจในการเล่นมากขึ้น” ดาร์ค หันมาอธิบายแทนอลาโน่
“งี้นี่เอง...ก็เหมือนกับนายสินะดาร์คที่พึ่งจะเริ่มเก็บเลเวล”ทีชที่เห็นฝีมือของดาร์คก็พอจะเดาออกว่าน่าจะมีเหตุผลบางอย่างจึงทำให้เลเวลยังน้อย
“ใช่ ความจริงแล้วฉันสร้างตัวเอาไว้ั้แ่เกมเปิดนั่นแหละแต่มีเหตุผลบางอย่างที่โลกภายนอกให้จัดการ จึงทำให้ไม่ค่อยมีเวลาเล่น” ดาร์ค ตอบ
“ใช่เลยเทพทีชไอ้หมอนี่กับข้าน่ะเป็เพื่อนสนิทกันที่โลกภายนอก แล้ว่ 2 ปีที่ผ่านมาหมอนี่ก็มีเื่ให้จัดการเยอะมากข้าเองในฐานะที่เป็เพื่อนที่ไว้ใจได้สุดท้ายก็ต้องตามไปช่วยเหลือเื่ราวถึงได้จบลงจนทำให้มีเวลาเข้ามาเล่นได้อย่างสบายใจเช่นนี้”อลาโน่ กล่าวด้วยน้ำเสียงโอ้อวด
“เหอะ มาเอาตอนสุดท้ายแบบนั้น ยังจะมีหน้ามาโม้อีก” ดาร์คสวนกลับ
*ไรท์ : ใครอยากรู้เื่ของดาร์คอ่านได้ในตอนพิเศษนะครับ*
…..
หลังจากที่ทุกคนคุยกันเสร็จ กลุ่มของทีชก็เริ่มลงมือต่อสู้กับสัตว์อสูรรอบๆทุ่งหญ้าเพื่อเก็บเลเวลบ้างสัตว์อสูรในที่แห่งนี้นั้นเป็สัตว์อสูรที่ไม่ได้ดุร้ายมากเป็สัตว์อสูรที่คล้ายกับในโลกจริงแต่มีการกลายพันธุ์เล็กน้อยเพียงเท่านั้นแต่ด้วยความที่ว่าจำนวนของพวกมันมีเยอะมากเพราะอยู่รวมกันเป็ฝูงไม่ว่าจะเป็กระทิงดำ กระทิงแดง ม้าลาย กวาง แรด แม้กระทั่งช้างในทุ่งหญ้ากว้างแห่งนี้ล้วนมีให้เห็นทั้งหมด ผู้เล่นส่วนมากที่เลเวลประมาณ 120 – 150 มักจะพากันมาที่นี่ทุกคนล้วนแล้วแต่จับกลุ่มประมาณ 4 คนขึ้นไปเพื่อออกเก็บเลเวลกับสัตว์อสูรพวกนี้ทีละจำนวนมากๆ
แต่น่าแปลกที่กุยแกให้กลุ่มของทีชมาเก็บเลเวลที่นี่เพราะดาร์คได้ประเมินกำลังของคนในกลุ่มแล้ว ว่าเป็กลุ่มที่ไม่มีนักเวทไม่สามารถที่จะจัดการกับสัตว์อสูรจำนวนเยอะๆ แบบนี้ได้แต่แล้วทำไมกุยแกที่น่าจะมองออกกลับเสนอให้มาที่นี่ แต่ทว่าความสงสัยก็อยู่ได้ไม่นาน
“นายท่านกับเพื่อนๆอาจจะสงสัยในตัวข้าว่าเหตุใดถึงให้มาเก็บเลเวลที่นี่นั่นก็เพราะในบริเวณเมืองเริ่มต้นเจิ้งโจวจนถึงเมืองอู๋โจวที่อยู่ถัดไปข้างหน้านั้นที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้มีจำนวนของสัตว์อสูรมากที่สุดแล้วแล้วยังเหมาะกับระดับเลเวลของพวกนายท่านกับเพื่อนๆ ด้วย โดยเฉพาะนายท่านกับท่านดาร์ค ที่มีเลเวลต่ำกว่า 120 ด้วยความสามารถของนายท่านกับเพื่อนๆนั้น ข้าไม่สงสัยเลยว่าพวกท่านสามารถปราบสัตว์อสูรเหล่านี้ได้อย่างง่ายดายแน่นอน”กุยแกอธิบาย
“เอาล่ะข้าเชื่อเพราะกุยแกคือกุนซือของเทพทีช!”อลาโน่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“งั้นก็ตั้งปาร์ตี้กันเถอะ” ทีช กล่าวพร้อมกับทำท่าเหมือนกับกำลังตั้งปาร์ตี้ แต่ทันใดนั้นเอง
“ข้าไม่ได้บอกว่าให้พวกท่านไปด้วยกันหมดซะหน่อยทำแบบนั้นก็มีแต่จะรั้งกันเอาไว้ พวกท่านแบ่งกลุ่มไปด้วยกันจะดีกว่าให้ท่านิกับอลาโน่ที่มีเลเวลใกล้เคียงไปด้วยกันส่วนนายท่านกับท่านดาร์คก็ไปด้วยกันอีกกลุ่มหนึ่ง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วระดับฝีมือแบบพวกท่านในเวลานี้ไม่จำเป็ที่จะต้องไปด้วยกันหรอกแต่ข้าขอแนะนำให้พวกท่านเลือกสู้กับพวกกระทิงมากกว่าสัตว์อสูรตัวอื่น”กุยแกพูดจบก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย
“งั้นก็ตามนี้ พวกเราลุยยยยย” อลาโน่วิ่งออกไปเป็คนแรกทันที
.....
เมื่อทุกคนเข้าไปในฝูงของกระทิงโดยที่กลุ่มอลาโน่ไปที่กระทิงแดง ส่วนกลุ่มของทีชไปที่กระทิงดำเหตุผลเพราะดาร์คชอบสีดำมากกว่าสีแดงเมื่อทีชกับดาร์คเลือกเป้าหมายเป็กระทิงดำตัวหนึ่งได้ทั้งคู่ก็ส่งสัญญาณกันทางสายตาทั้งคู่พุ่งเข้าไปหากระทิงดำตัวนั้น จนเมื่อระยะห่างจากกระทิงดำเพียง 3 เมตรทั้งคู่ก็เบี่ยงตัวออกไปทางซ้ายและขวา โดยที่ทีชไปทางซ้าย ส่วนดาร์คไปทางขวา
ทีชโคจรลมปราณไปไว้ที่กระบี่ในมือพร้อมกับฟันเฉียงๆออกไป ส่วนดาร์คที่อยู่ด้านขวาของกระทิงดำนั้น จู่ๆ บรรยกาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปพร้อมกับที่ดาบสีดำในมือมีออร่าบางอย่างแผ่ออกมาดาร์คตวัดดาบในมือออกไปเป็แนวตรง ในเวลาเดียวกันกับที่ทีชฟันกระบี่ออกมา
ฉัวะ! ฉัวะ!
กระบี่และดาบได้ตัดผ่านร่างของกระทิงดำอย่างง่ายดายพร้อมกับร่างของกระทิงดำล้มลงนอนแน่นิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหวอีก หากนับเวลาจริงๆั้แ่ทีชกับดาร์คพุ่งเข้าไปหากระทิงดำ เบี่ยงตัวออกคนละด้านพร้อมกับโจมตีทั้งหมดนี่ใช้เวลาเพียง 5 วินาทีเท่านั้น
อลาโน่กับิที่แอบมองได้แต่ทึ่งที่ทีชกับดาร์คสามารถฆ่าสัตว์อสูรได้อย่างรวดเร็วทั้งๆ ที่เลเวลต่ำกว่าสัตว์อสูร แต่เมื่อนึกดูดีๆ ก็จะเข้าใจได้อาวุธที่ทีชกับดาร์คถือคืออาวุธเกรด S ที่สร้างจากอดาแมนเที่ยมที่สามารถตัดอาวุธเกรด D ออกเป็ชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดายแล้วทีชกับดาร์คเองก็ดูเหมือนจะควบคุมพลังปราณและจิตได้อย่างยอดเยี่ยมกว่าผู้เล่นทั่วไปมากจึงไม่แปลกเลยที่จะสามารถโจมตีใส่จุดอ่อนของสัตว์อสูรธรรมดาๆแบบนี้ให้ตายได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
กุยแกที่ยืนมองอยู่ไกลๆ เมื่อเขาเห็นพัฒนาการของเ้านายตัวเองแล้วก็เพื่อนๆของเ้านายแล้ว เขาก็แอบยิ้มขึ้นเบาๆ
หัวใจที่เต้นแรงค่อยๆ สงบลง ทีช และดาร์คสบตาสื่อความหมายกันอีกครั้งเมื่อทั้งคู่เห็นว่าอีกฝ่ายมีพัฒนาการที่น่าทึ่งต่างฝ่ายต่างก็แอบยิ้มให้กันทันใดนั้นเองทีชที่นึกสนุกก็เอ่ยขึ้นมา “มาแข่งกันหน่อยไหม ใครจะฆ่ากระทิงได้มากกว่าภายในเวลา 2ชม.”
“อะฮ้า....น่าสนุกนี่ สุภาพบุรุษคนนี้ขอร่วมด้วยคนนะ”อลาโน่ที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหนพูดแทรกขึ้นมา
“ได้สิ เพียงแต่จะแข่งกันก็ควรจะมีเดิมพันสักหน่อย” ดาร์ครับคำท้า
“ผมขอร่วมด้วยคนนะครับพี่ๆ” ิ ที่เดินตามอลาโน่มากล่าวขึ้นพร้อมกับหยิบพลองออกมาควงด้วยท่วงท่าไหลลื่น ประหนึ่งสายน้ำที่ไหลลงจากหน้าผาดูลื่นไหลแต่แฝงด้วยพลัง พลังที่สามารถทำลายหินที่อยู่ใต้หน้าผาได้
ทีช กับ ดาร์คที่เห็นิควงพลองเดินเข้ามาก็รู้สึกใจสั่นด้วยความตื่นเต้น พวกเขาทั้งสองคนนั้นรู้มาตลอดว่าิเป็นักสู้ระดับยอดฝีมือในโลกภายนอกซึ่งถ้าเจอกันที่โลกภายนอกทีชกับดาร์คอาจต้องยอมรับความพ่ายแพ้อย่างช่วยไม่ได้
แต่ทว่าที่นี่คือโลกของเกมแห่งยุคเกมที่ทุกคนบนโลกล้วนแล้วแต่เท่าเทียมไม่ว่าคนพิการหรือคนป่วยก็สามารถมาต่อสู้ในที่แห่งนี้ได้ในเมื่อโลกนี้สามารถให้โอกาสที่พวกเขาจะได้ประมือ หรือโค่นล้มเหล่ายอดฝีมือมีหรือที่จะไม่รู้สึกตื่นเต้น
“งั้นใครที่แพ้จะต้องเลี้ยงมื้อใหญ่ในตอนที่พวกเราไปถึงเมืองอู๋โจว แบบนี้ทุกคนโอเคมั้ย” ทีช ถาม
“ตกลง!” “ตกลง!” “ตกลง!”
ทั้งสามคนขานรับแต่ทว่ายังไม่ทันที่จะออกตัวทีชก็คิดได้ว่าแล้วใครจะเป็กรรมการ
“ข้าจะคอยนับให้พวกท่านเอง รับรองว่าข้าจะไม่เข้าข้างนายท่านหรอกนะ”กุยแกที่เหมือนจะอ่านใจทีชได้อีกครั้งเอ่ยขึ้น
“เยี่ยม! พวกข้าเชื่อใจท่าน งั้นก็พวกเรา...ลุยยยย” อลาโน่รีบตอบรับกุยแกพร้อมกับออกตัวไปก่อนเป็คนแรก
“เห้ย...ยังไม่ส่งสัญญาณเลย แบบนี้มันโกงกันนี่....” ทีชที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันที
ิ หันมาสบตากับดาร์คพร้อมกับพูดขึ้น“ผมไม่คิดจะออมมือให้พี่หรอกนะ”
“หึ ฉันเองก็้าแบบนั้นอยู่เหมือนกัน” ดาร์ค ตอบกลับ
.....
เมืองอู๋โจว
หน้าประตูเมืองอู๋โจวปรากฏกลุ่มผู้เล่นที่มีหลากหลายอาชีพยืนรวมตัวกันอยู่มากกว่า100 คน ทุกคนมีตราสัญลักษณ์ของกิลัผงาดติดอยู่
“พวกนักข่าวที่ติดต่อเอาไว้มากันครบหรือยังแล้วเ้าแน่ใจนะว่าข้อมูลที่ได้รับมาเป็ความจริง”ชายขี่ม้าสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าเอ่ยถามลูกน้องของเขา
“ดูเหมือนจะครบแล้วนะครับ ส่วนเื่ข้อมูลของคนพวกนั้นเป็ความจริงแน่นอนครับพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองนี้ ตอนนี้น่าจะอยู่แถวๆ ทุ่งหญ้าถัดจากป่าหน้าเมืองคล้ายกับกำลังจะเข้ามาในป่าหน้าเมืองอู๋โจวครับ” ลูกน้องคนนั้นตอบ
“ดี!บอกกับทุกคนว่าให้ออกเดินทางไปดักรอในป่าหน้าเมืองอู๋โจวได้ และงานนี้ต้องห้ามพลาดเป็อันขาดใครที่เป็คนฆ่าพวกมันได้ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม” ชายที่เป็หัวหน้ากล่าว
“พวกเรามีกันเป็ 100 คนแถมท่านโทคุโตะก็มาเองแบบนี้ข้าว่าพวกเราต้องทำภารกิจที่ท่าน‘จิ้งหยาง’ สั่งมาสำเร็จแน่นอนครับ” ลูกน้องกล่าวอย่างประจบ
“เดี๋ยวก่อนยังมีอีกเื่ อย่าลืมสั่งพวกเราให้ระมัดระวังตัวด้วยถ้าไม่ใช่ศัตรูห้ามก่อเื่เป็อันขาด เพราะเมืองนี้เป็เมืองของพวกกิลอดาเลียข้าไม่อยากเป็ต้นเหตุให้เกิดา ถึงพวกเราจะไม่จำเป็ต้องกลัวพวกมันก็เถอะ”โทคุโตะกำชับลูกน้อง
“ครับ แต่ผมได้ข่าวว่าเวลานี้กิลอดาเลียไปเตรียมตัวทำศึกกับกิลโอเอซิสที่เมืองขนาดกลางจนหมดผมไม่คิดว่าพวกมันจะมีเวลามายุ่งกับพวกเรานะครับ” ลูกน้องเอ่ยถามอย่าวสงสัย
“ก็ถูก...ข้าก็แค่ป้องกันไว้ก่อนเท่านั้นเพราะถ้าเกิดพวกเราก่อเื่ขึ้นในเมืองนี้แล้วสุดท้ายกิลอดาเลียเกิดเอาชนะศึกขึ้นมาได้จริงๆ ละก็ชื่อเสียงของพวงมันจะโด่งดังจนมีอำนาจมากขึ้นเมื่อเวลานั้นมาถึงมันอาจใช้เหตุการณ์ที่เมืองนี้เป็ข้ออ้างในการเปิดศึกอย่าลืมว่าพวกเราเองก็มีศัตรูของพวกเราอยู่แล้วถ้าไม่จำเป็อย่าได้หาศัตรูเพิ่มในเวลานี้จะดีกว่า ท่านจิ้งหยางคงไม่พอใจแน่ถ้าเกิดว่าเหตุการณ์แบบนั้นต้องเกิดขึ้น” โทคุโตะอธิบายให้ลูกน้องฟังอย่างใจเย็น
“ขอโทษครับหัวหน้า ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าผลกระทบจะมากมายแบบนี้ผมจะกระชับพวกเราอย่างดีครับ” ลูกน้องรับปาก
“ไปออกเดินทางได้ พวกเราต้องรีบไปดักซุ่มก่อนที่พวกมันจะเข้าป่ามาซะก่อน”โทคุโตะเอ่ยเสร็จก็ควบม้าไปทางป่าที่อยู่ด้านหน้าเมืองอู๋โจวทันที
......
ปรากฏเงาของผู้เล่นกว่า 100 คนมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าป่าที่มีเส้นทางที่ใช้สำหรับเดินทางจากเมืองเริ่มต้นเจิ้งโจวสู่เมืองอู๋โจวแต่ทว่ามีคนที่สังเกตเห็นบางคนในกลุ่มนั้นติดตราสัญลักษณ์บนชุดคลุมตราสัญลักษณ์ของรายการทีวี และนักข่าวแถมยังมีหลายคนเสียด้วยคนที่เห็นได้แต่สงสัยว่าบรรดารายการทีวี กับพวกนักข่าว เข้าไปในป่าทำไมและผู้เล่นกิลัผงาดทำไมถึงต้องพาคนเหล่านี้มามากมายขนาดนี้
688
