ในยุคที่สมารทโฟนยังไม่เกิด
มีมือถือปุ่มกดสักเครื่อง
ก็สามารถเดินอวดใครๆได้
.
บนตึกระฟ้ากลางเมืองหลวงใหญ่
มีชายแก่หุ่นหมูเศรษฐีชาวไทย
กำลังโอบอุ้มหญิงสาวแสนงาม
ผมทองบลอนด์สีอ่อนออกขาว
และยิ่งผิวของเธอก็ยิ่งขาวกว่า
มันบ่งบอกว่าเธอมาจากชาติพันธุ์ชาวหิมะ
ดินแดนนักล่าหมีหรือว่ารัสเซียนั่น...
.
"นาตาเลียผมอยากฟัดคุณแล้วล่ะ"
.
อาเสี่ยพันล้านพูดพลางล้วงมือ
เข้าไปลูบไล้ต้นขาอ่อนนุ่มเนียนของสาวงาม
ทว่าหญิงสาวก็จับมือของเขาเอาไว้
.
"อุ้ย...ให้นาไล่ลูกไปก่อนนะคะ..."
.
หญิงสาวเอ่ยบอกชายแก่
ที่แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่
แต่เธอก็ไม่อยากให้ลูกชายได้รับชม
การเสพย์สมสังวาสระหว่างเธอกับเขานั่น
.
"เดรย์... ไปเล่นอีกห้องก่อนนะลูก"
.
เธอบอกกับลูกชายด้วยภาษาไทย
เพราะตัวเธอได้มาปักหลักอยู่ที่นี่นานแล้ว
ั้แ่หลบหนีออกมาจากแผ่นดินเกิด
เพื่อหาทางมีชีวิตรอดนั่น แม้ว่าสุดท้ายนั้น
จะต้องอยู่ในฐานะผู้หญิงหากินก็เถอะ...
.
จ๊วบๆๆ! อ๊าๆๆ!
แผล่บๆๆๆ! อ๊าซ์ๆ
.
ภาพของมารดาที่ถูกเสี่ยแก่แปลกหน้า
ดูดดุนปทุมทันและหัวนมชมพูชูชันนั่น
ไม่ได้พ้นสายตาของลูกชาย
วัยห้าขวบของเธอแม้แต่น้อย
.
เด็กชายลูกครึ่งรัสเซียไทยหน้าใส
ที่ถูกแม่ไล่ให้ไปอยู่อีกห้องหนึ่ง
ของโรงแรมที่มีประตูติด
เขาเรียนรู้วิธีที่จะสะเดาะลูกบิด
ด้วยสติปัญญาที่ก้าวเร็วกว่า
เด็กรุ่นเดียวกันจะตามทันนั่น
.
เด็กน้อยอย่างเดรย์นั้น
ถกกางเกงลงแล้วล้วงมือลงไปกำท่อนลำ
ระหว่างที่แอบดูแม่ตัวเองโดนเสี่ยแก่ๆ
จับโก่งตูดนุ่มขาว แล้วยัดแท่งเนื้อยาว
แทงเข้าร่องเนื้อสีชมพูทางด้านหลัง
.
พั่บ! พั่บ! พั่บ!ๆๆๆๆ
ป้าป ป้าปๆๆๆ!!!
อ๊า อ๊า อ๊าา อ๊าา!!!
.
เสี่ยแก่ๆกระแทกเดือยแทง
แนบตูดนุ่มขาวของแม่เขาอย่างเมาส์มันส์
ส่วนตัวเขาก็สาวลำตามในกางเกง
จินตนาการว่าตัวเองได้ทำอะไรแบบนั้น
ไปตามความหื่นง่านในกมลสันดาน
ที่พัฒนารวดเร็วตามสติปัญญา
ที่เกินเด็กของเขานั่น!
.
ปรี๊ดซ์ๆๆๆ!! อู้ยส์ๆๆๆๆ!!!
.
ไม่ทันไรน้ำกามข้นขาว
ก็พุ่งกระฉูดออกมาจากท่อนเนื้อยาว
ที่มีขนาดไม่น้อยแล้วสำหรับเด็กชายวัยนี้
อาจเป็เพราะเขามีเืของชนชาวหมีขาว
หรืออาจต้องสืบยาวไปไกล
ถึงสายเือื่นในกายนั้น
.
"อู้ยส์.... นาตาเลียของเสี่ย
หนูนี่เด็ดทุกครั้งเลยจริงๆนะ หุหุ!"
.
และดูเหมือนว่าไอ้เสี่ยอ้วนก็จะเสร็จแล้วเหมือนกัน
มันชักท่อนลำออกมาจากร่องรูของมารดา
ให้เด็กชายได้เห็นน้ำกามเยิ้มย้อยออกมา
จากปลายหัวและร่องพูอูมใหญ่ที่ห้อยย้อยนั่น
.
"ขอบคุณมากๆเลยค่ะเสี่ย!"
.
สาวสวยรัสเซียรับไหว้มัน
เมื่อเ้านั่นยื่นธนบัตรปึกใหญ่ให้
จบไปอีกหนึ่งงานอย่างสบายๆ
และเธอก็จะได้พาลูกชายกลับห้อง
ซึ่งเป็เื่ของชีวิตประจำวัน
สำหรับพวกเธอไปแล้ว
ทว่า...
.
แกร๊กกก!!
.
อยู่ๆก็มีใครสักคน
เปิดประตูห้องโรงแรมหรูเข้ามา
ดูเหมือนว่าจะเป็ผู้หญิงรูปร่างดี
แต่หน้าตาของเธอนี่สิถูกปิดบัง
อยู่ด้วยฮู๊ดและแว่นตาดำ
หญิงสาวยกปืนขึ้นมา!
.
ปังงงง!!!
ว้าาาาายยยย!!!
อ้ากกก!!
.
ไอ้เสี่ยหมูถูกลูกปืนทะลุระหว่างลูกตา
หน้าคะมำลงบนอกของหญิงสาว
.
"แม่!! แม่ครับ!!"
.
เด็กชายที่แอบเร้นกาย
สาวลำพลางดูแม่โดนผู้ชายเล่นรัก
เขารีบวิ่งออกมาแม้ว่าจะกลัวหนัก
ด้วยกลัวว่าแม่ที่รักจะมีอันเป็ไป
.
"เดรย์ลูกแม่อย่าเข้ามาหนีไปลูก!!!"
.
เสียงของแม่บังเกิดเกล้า
ที่แผดเสียงบอกลูกจนแหบพร่า
สำหรับเด็กน้อยวัยแค่ห้าขวบ
เขาไม่รู้เลยว่าแม่ของเขาเคยพูดกับเขา
ด้วยเสียงแบบนั้นั้แ่ตอนไหน?
.
อั่ก...อ้อกก...
.
ส่วนเสี่ยแก่ที่นั่งเืไหลอยู่บนพื้นนั่น
แน่นอนว่าไม่ใช่พ่อเขา
ใบหน้าของมันทั้งอ้วนกลมและเหี่ยวย่นไม่มีเค้า
หรือวี่แววของความหล่อคม
ต่างจากเขาที่ได้ทั้งความหวานจากแม่
และความเท่ห์จากพ่อมาอย่างกลมกล่อม
.
มันก็เป็เพียงแค่ผู้ชายแปลกหน้าอีกคน
ที่ผู้เป็แม่บอกว่ามาทำงานกับเขา
แม้ว่าตัวเขาเองจะยังไม่ได้ประสามากนัก
แต่ก็รู้ว่าแม่ตัวเองเป็นั้นกะหรี่...
.
"ไอ้ลูกกะหรี่!"
.
เพราะที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อนๆ
และแม้แต่ครูต่างก็ล้อเขาแบบนั้น
.
หืมมม...?
สงสารผมกันเหรอครับ?
ได้โปรด...อย่า!
.
ไม่ว่าแม่ผมจะทำอาชีพอะไร
ผมก็ภูมิใจที่มีท่านเป็แม่ของผม
.
ปังงง!!
เดรย์!! โอ๊ยยยส์
.
แต่แล้วเสียงะุปืนที่ลั่นดัง
มันกระแทกร่างของมารดาที่พุ่งมากอดลูกรัก
จนผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของร่างกาย
อันอวบนุ่มของคนเป็แม่เป็ครั้งสุดท้าย
.
แกร๊กกก!
.
"ไอ้หนู... จะโทษก็โทษที่แกโชคร้าย
ดันเกิดมาเป็ลูกชายของไอ้เศรษฐี
ที่มีคนอยากฆ่าซะได้"
.
"เขาไม่ใช่พ่อผม"
"เอะ? เอ๊ะ?"
.
หญิงสาวที่จ่อปืนอยู่บนกะบาลผมตาเบิกโพลง
เธองงและสับสนว่านี่มันเื่อะไรกันแน่?
.
"พี่สาว...คุณฆ่าแม่ผมทำไม?"
"เอะ...เอ๋..."
.
นักฆ่าสาวยิ่งเริ่มะเืใจ
เมื่อเด็กชายจ้องตาเธอที่ปิดบังไว้ใต้แว่นดำ
ด้วยดวงตาที่ไม่ได้โกรธเกรี้ยวแต่ก็ไม่ได้โศกเศร้า
ตัวเขาได้เข้าสู่อาการผิดปกติของเด็กเล็ก
ที่ได้รับประสบการณ์รุนแรง
จนสมองปิดกั้นความรู้สึกนั่น
แต่นั่นยังไม่เท่ากับ....
.
"บะ...บ้าเอ๊ยยย! ฉันพลาด!
ฉันพลาดอีกแล้ว!"
.
ความรู้สึกผิดหวังที่หญิงสาวสบถกับตัวเอง
เธอดูแล้วไม่ได้เป็นักฆ่าผู้เก่งกาจชำนาญการ
ขนาดปืนที่ถือจ่อศรีษะเด็กนั้นก็ยังสั่น!
.
"นี่ฉัน...ฉันฆ่าแม่เด็กนี่ตาย
โดยที่เขาไม่ได้เป็ลูกชาย
ของไอ้เสี่ยเวรนี่งั้นเหรอ?"
.
ขณะที่เธอพึมพำอย่างรวบรวมสติ
และความคิดอยู่นั้นเอง
.
"ใช่แล้ว... มันจะใช่ได้ยังไงล่ะ
ในเมื่อคนที่จ้างให้ฆ่าเขาก็คือฉัน
ภรรยาของเขาเองน่ะ!"
.
หญิงสาวอีกคน
พร้อมชายถือปืนโผล่เข้ามาในห้อง
เธอเป็เมียของเสี่ยคนนั้นงั้นหรือ?
ดูอย่างไรอายุของเธอก็ไม่น่าเยอะกว่าแม่ผม
ซึ่งน้อยกว่าเสี่ยนั่นสักสองรอบครึ่ง
.
"ไอ้หนู!! วิ่งงง!!"
"เอ๋?"
.
ปังๆๆๆๆ!!!
.
ผมถูกหญิงสาว
ลากจูงออกจากที่เกิดเหตุ
โดยสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น
คือเธอยิงปืนไปยังเ้าพวกนั้น
เพราะหลังจากนั้น....
.
ปังงง!!! อ้อกกก!!
.
ะุนัดหนึ่งก็เจาะเข้ากลางหลังของผม
แล้วผมก็จำอะไรในวันนั้นไม่ได้อีก...
11K
