เล่ห์รัก

        ตอนที่ 2 รดา

        ธนภรเดินไปรอบๆ รีสอร์ตด้วยความคิดถึง  เมื่อที่นี่เคยเป็๞สถานที่ที่เธอทำงานมานานร่วมสองปี  ก่อนจะลาออกไปทำหน้าที่แม่บ้านและภรรยาที่ดี  การได้กลับมาที่นี่ทำให้เธอได้เจอเพื่อนเก่าและสถานที่ที่เธอเคยผูกพัน  สถานที่แห่งความทรงจำที่ไม่อาจลืม

         “คิดถึงที่ทำงานเหรอหอม...” ‘ศรุธิ’ พี่ชายของศรัตน์เข้ามาทักทายจากด้านหลังขณะที่เธอเดินเข้ามาในสวนดอกไม้ของรีสอร์ต ซึ่งเป็๲สถานที่ที่นักท่องเที่ยวจะชอบมาถ่ายรูป  เรียกได้ว่าเป็๲จุดดึงดูดและเป็๲เอกลักษณ์ของที่นี่เลยก็ว่าได้

        “คิดถึงที่นี่ทุกอย่างเลยค่ะ”

        “คิดถึงก็มาบ่อย ๆ สิ”

        “ถ้าคุณศรัตน์ไม่มีธุระมาคุยงานที่นี่ หอมก็คงไม่ได้มาหรอกค่ะคุณศรุธิ”

        “ตามใจสามีจังเลยนะ...หาเวลาให้ตัวเองบ้าง  จะได้มีความสุข  อื้ม... ผมไม่ได้หมายความว่าถ้าหอมตามใจศรัตน์แล้วจะไม่มีความสุขนะ”คนพูดออกจะรู้สึกผิดเล็กน้อยกับคำพูดของตัวเอง  “แต่แค่คิดว่ามันน่าจะมีพื้นที่ที่หอมจะเป็๲ตัวเองไง”

        “ขอบคุณค่ะคุณศรุธิ...” หญิงสาวเอ่ยเสียงเศร้า  เป็๞จริงอย่างที่ชายหนุ่มพูด หลังจากที่ตบแต่งเข้าไปอยู่ในบ้านของสามี  พื้นที่ในชีวิตของเธอก็ลดน้อยลงจากที่เคย  ความเป็๞ตัวของตัวเองก็ลดน้อยลงเช่นกัน เมื่อทุกอย่างต้องทำตามหัวหน้าครอบครัวอย่างศรัตน์ไปเสียหมด

        “.....”ศรุธิเป็๲พี่ชายของสามีเธอ  หลายอย่างตัวเขาเองก็รับรู้ รวมถึงเข้าใจหญิงสาวตรงหน้า

         “อยู่กับลูกก็มีความสุขดีค่ะ  นี่ก็จะมีงานวันเด็ก  อะตอมจะได้ขึ้นเวที  ดีใจซ้อมเต้นทุกวันเลยนะคะ”

        “หลานลุงนี่เก่งใหญ่แล้ว วันนี้ไม่พามาด้วยล่ะหอม”

        “มีเรียนพิเศษค่ะ...”

        “อ้อ... เดี๋ยวถ้าผมได้ขึ้นไปกรุงเทพจะซื้อขนมไปฝากนะ  วันนี้เอาของฝากไปฝากคุณพ่อคุณแม่ก่อน  ศรัตน์มาก็ไม่บอกพี่ชายสักคำ  จะได้ให้คนเตรียมของเอาไว้ให้”

        “กะทันหันน่ะค่ะ” เธอยังคงแก้ตัวให้สามีด้วยความรัก

        “พี่หอม!!!  คิดถึงจังเลย!!”เสียงใสของใครบางคนดังเข้ามาในหู ก่อนที่เ๽้าของเสียงจะปรากฏแก่สายตา

        ธนภรหันไปยังต้นเสียง  ก่อนที่ร่างกายของเธอจะถูกปะทะเข้าอย่างจัง  เพราะแรงกอดจากหญิงสาวคนหนึ่ง  สายตาที่ยังไม่ได้ปรับชัดไม่แน่ใจว่าคนที่เข้ามากอดเป็๞ใคร  แต่เธอก็สวมกอดอย่างเอ็นดู

        “คิดถึงพี่หอมจังเลย  รดารอคุณพี่ศรุธิไปกรุงเทพ  จะขอติดรถไปหาพี่ก็ไม่ได้ไปสักที  คุณพี่เ๽้านายศรุธิเอาแต่ห่วงทำงาน  ไม่กลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง”

        “.....” ธนภรจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังพูดเจื้อยแจ้ว  อีกทั้งยังเรียกอดีตเ๯้านายอย่างศรุธิด้วยความสนิทสนม“เอ่อ... รดาเหรอ”

        “จำไม่ได้ใช่ไหมหอม  ไม่ได้มาหลายปีไง  แต่ก่อนเป็๲เด็กกะโปโลตัวดำ ร้องไห้ขี้มูกโป่งเวลาหอมไม่พาไปเที่ยวด้วย  ฮ่า ๆ ๆ”

        “ชิ!  ตอกย้ำ  รดาสวยแล้วนะ” เธอเชิดหน้าใส่ศรุธิ  ซึ่งชายหนุ่มที่มีนิสัยเป็๞กันเองกับพนักงานก็เอ็นดูไม่น้อย  จะเรียกว่าสนิทกับเ๯้าเด็กแก่นแก้วนี่มากก็ว่าได้ เพราะแต่ละวันกว่าจะเป็๞งานก็เล่นเอาศรุธิปวดหัว

        “พี่หอมจำรดาไม่ได้เหรอ เสียใจจัง…”

        “ใครจะจำได้  สวยขึ้นขนาดนี้  ก็อย่างที่คุณศรุธิบอกแหละ  แต่ก่อนยัง…”

        “ไม่ฟัง ๆ ๆ ๆ”เด็กสาวเอามือปิดหูทั้งสองข้าง  มันสร้างรอยยิ้มให้กับคนมองจนกลายเป็๲เสียงหัวเราะ“เลิกพูดว่าแต่ก่อนรดาไม่สวยได้แล้ว  ตอนนี้สวยแล้ว... สวยแล้ว  เข้าใจไหมคะ”

        และทั้งสามก็ต่างพากันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี  ธนภรยิ้มและหัวเราะได้อย่างเต็มเสียง  จนเธอรู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว เป็๲เพราะเธอไม่ได้ทำงานที่นี่  หรือเป็๲เพราะเธอแต่งงานแล้วกันแน่