รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

    เล็กโดนพิมพ์จ้องหน้าจนทำอะไรไม่ถูก เป็นจังหวะเดียวกันกับมือถือของเล็กดังขึ้นพอดี ใจหนึ่งก็อยากจะกดตัวสายเพราะคิดว่าเป็นเบอร์ของกอล์ฟ เเต่อีกใจก็อยากไปดูให้เเน่ใจก่อนว่าใช่หรือไม่ เล็กตัดสินใจอยู่นานจนปลายสายหลุดไป เล็กจึงได้หยิบมือถือขึ้นมาดู ผลปรากฏว่าเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นคือเบอร์ของต่าย เพื่อนที่มหาลัยของเธอนั่นเอง

      "เดี๋ยวขอตัวแปปนึงนะคะ พอดีเพื่อโทรมาค่ะ"

      "ครับ..เชิญครับ..รีบๆมานะครับเค้ารอตัวเองอยู่^_^"

      "จ้า….." เล็กเดินเลี่ยงจากพิมพ์เพื่อที่จะไปโทรกลับหาต่ายเพื่อนที่มหาลัยของเธอ เเต่เมื่อเล็กโทรกลับไปต่ายก็ไม่รับสายซะแล้ว เเต่ยังดีที่ต่ายส่งข้อความมาว่า 6 โมงเย็นเจอกันที่ร้าน เล็กก็เคยไม่ได้โทรหาต่ายอีก เวลาเดินทางล่วงเลยมาจนถึง 5 โมงเย็น พิมพ์ยังคงนั่งจ้องหน้าเล็กอยู่เเบบนั้นจนกระทั่งเล็กเริ่มอึดอัด

      "พี่พิมพ์ เลิกจ้องซักทีเถอะค่ะ เล็กทำตัวไม่ถูกแล้วเนี้ย"

      "ก็ทำไงได้อ่ะ ตัวเองน่ารักจนเค้าไม่กล้าละสายตาเลยอ่ะ ตัวเองครับ"

      "คะ?"

      "คิดถึงจัง"

      "ฮึ? นั่งอยู่ใกล้กันแค่นี้ยังคิดถึงเล็กอีกหรอคะ?"

      "ก็คิดถึงเผื่อไว้ไงครับ นานๆจะได้เจอกันทีนึงอ่ะ"

     "อ่อค่ะ เอ้อ..นี้ก็จะถึงเวลานัดแล้ว พี่พิมพ์อยากจะอาบน้ำก่อนไหมคะ จะได้สบายตัว" พิมพ์มองหน้าเล็กแล้วเงียบไปซักพัก เล็กเองก็เริ่มแปลกใจว่าทำไมพิมพ์ถึงเงียบและหุบยิ้มไป ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังยิ้มไม่หุบอยู่เลย

      "พี่พิมพ์ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

      "ที่ตัวเองไล่เค้าไปอาบน้ำ เป็นเพราะตัวเค้าเหม็นใช่ไหม?" เล็กถึงกับเหวอในใจ เพราะไม่คิดว่าคำพูดของเธอจะทำให้พิมพ์คิดไปไกลได้ถึงขนาดนี้ เหตุผลจริงๆคือเธอเเค่อยากให้พิมพ์อาบน้ำผ่อนคลายตัวเอง เพราะเเค่นั่งรถมาก็เพลียร์มากพอแล้ว

      "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ มี่เล็กถามเพราะเล็กเห็นเหงื่อพี่พิมพ์ไหล ก็เลยคิดว่าน่าจะร้อน เล็กไม่ได้เจตนาจะว่าพี่ำิมพ์ตัวเหม็นเลยนะคะ ถ้าทำให้เข้าใจผิด เล็กก็ขอโทษด้วยค่ะ"

      "จริงหรอ ตัวเองไม่ได้ตอบรักษาน้ำใจเค้าใช้ไหม?"

      "จริงค่ะ เพราะถ้าพี่พิมพ์จะอาบน้ำ เล็กก็จะอาบเหมือนกันค่ะ"

      "อาบ..ด้วยกันหรอ?"

      "เปล่าค่ะ!! อาบคนละทีสิคะ นี่คิดอะไรคะเนี้ย!!?"

      "เอ้าหรอ แฮ่ะๆ นี่ก็คิดว่าจะอาบกับเค้า แหม่..คิดไปซะไกลเลยเรา อิอิ งั้นเดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำก่อน ตัวเองรอแปปนะเดี๋ยวเค้าออกมาคุยด้วย"

     "ได้ค่ะ…" พิมพ์เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่รถมาเปลี่ยนทำให้เล็กรู้ได้ทันทีว่าพิมพ์เตรียมแผนที่จะมาค้างที่นี่แน่ๆ เล็กยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะเดินไปนั่งเล่นที่เตียงรอพิมพ์อาบน้ำเสร็จ เเต่ทว่าเมื่อพิมพ์เดินกลับมาที่ห้องเขาก็ทำทีเหมือนเขินอะไรบางอย่าง ทำท่ายืนบิดไปมาไม่กล้าเดินเข้าห้องน้ำ

     "เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมยังไม่เข้าไปอาบน้ำละคะ?"

     "เอ่อคือ..คือว่า.."

     ".....??? มีอะไรคะ?"

     "เค้า ลืมเอา...ผ้าเช็ดตัวมาด้วยอ่ะ เเย่เลยอ่ะ..ทีนี้จะเอาอะไรเช็ดตัวดีล่ะ สงสัยต้องใส่เสื้อทั้งๆที่ตัวเปียกๆละมั้งเนี้ยเรา" เล็กดูออกว่าพิมพฺ์ทำเป็นพูดเพื่อให้เธอสงสารและยกของเธอให้เค้ายืมใช้ เเต่เล็กก็เห็นว่ามันใกล้จะถึงเวลานัดเเล้ว เธอจึงไม่อยากให้มันมากความ

      "งั้นก็เอาของเล็กไปใช้ก่อนก็ได้ค่ะ"

      "จะดีหรอ เค้าเกรงใจอ่ะ"

      "ไม่เป็นไรค่ะ ใช้ได้..เเขวนอยู่ตรงนั้นนะคะ"

      "ผืนนี้ใช่ป่ะ อื้มหื้ม!! ผ้าเช็ดตัวยังหอมอ่ะ งั้นเดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำก่อนนะครับ" เล็กยิ้มแห้งๆเพื่อส่งพิมพ์เข้าห้องน้ำไป ในใจของเธอพยายามคิดแล้วคิดอีกว่าไอ้หมอนี่มันโรคจิตรึป่าว ทั้งนั่งจ้องหน้า ดมผ้าเช็ดตัวและต่อจากนี้มันจะทำอะไรอีก เธอได้แต่คิดในใจและไม่ได้พูดอะไรออกมาจนกระทั่งพิมพ์อาบน้ำเสร็จ เล็กจึงเปลี่ยนเข้าไปอาบน้ำบ้าง ปกติแล้วเล็กจะวางมือถือไว้ครั้งนอกและเข้าไปอาบน้ำ ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เธอวางมือถือไว้ที่เตียงและเข้าห้องน้ำไป ในตอนนั้นเองพิมพ์ก็ใส่เสื้อผ้าและมานั่งเล่นมือถือรอเล็กอยู่ที่เตียง ซึ่งระหว่างที่เล็กเข้าไปอาบน้ำนั้น จู่ๆเสียงมือถือเธอก็ดังขึ้น ซึ่งตอนนี้คนที่อยู่ใหล้มือถือมากที่สุดก็คือพิมพ์ เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้พิมพ์ต้องผละหน้าออกจากจอมือถือของเขาและหันมาสนใจมือถือของเล็กแทน ซึ่งพิมพ์ก็ได้ชะโงกหน้ามาดูมือถือซึ่งมันไม่ปรากฏชื่อเเต่อย่่งใด มีเพียงเบอร์เท่านั้น พิมพ์มองหน้ามองหลังทำอะไรไม่ถูก จะตะโดนเรียกเล็กเธอก็ไม่ได้ยิน จังหวะสุดท้ายในการตัดสินใจ พิมพ์หยิบมือถือเล็กขึ้นมาและกำลังจะเตรียมตัวกดรับแทน เจ้าของปลายสายนั้นจะเป็นใครกันเเน่และพิมพ์จะรู้ความจริงเรื่องที่เล็กปิดบังไว้หรือไม่ ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ