บทที่ 9 เปิดโหมดช้อปปิ้งฟรี (รีไรต์)
“รีบไป!” ลั่วฉิงเทียนลดกระจกรถลง เอ่ยกับชายคนนั้น ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับได้ยินลั่วฉิงเทียนพูดก็หันกลับมามอง แต่กลับไม่สนใจ กำลังจะลุกขึ้นไปดึงเพื่อนของเขา
ทว่า ตอนที่เขาเข้าใกล้เพื่อนของเขา เพื่อนของเขากลับะโเข้าหากอดเขาไว้แน่น ก่อนจะกัดเข้าที่คอของอีกฝ่าย
“อ๊าาา เร็ว ช่วยฉันด้วย!” ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอันโหยหวนก็ดังขึ้น ชายคนนั้นดิ้นรนพลางยื่นมือไปหาลั่วฉิงเทียน หวังว่าเธอจะเข้าไปช่วยเขาได้
ลั่วฉิงเทียนถอนหายใจอย่างแ่เบา ค่อย ๆ เลื่อนกระจกรถขึ้น ปิดกั้นเสียงกรีดร้องนั้นไว้ภายนอก ณ เวลานั้น บริเวณลานจอดรถก็เริ่มวุ่นวาย ชายคนนั้นที่ถูกกัดก็เริ่มกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว ชายสองคนที่กลายเป็ซอมบี้เต็มตัวเริ่มคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าใส่ผู้คนที่วิ่งหนีไปทั่วลานจอดรถ
เมื่อเห็นดังนั้น ลั่วฉิงเทียนจึงสวมหมวกกันน็อคอีกครั้ง เธอเปิดประตูรถออกไปเงียบ ๆ และวิ่งตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตวอลมาร์ตอย่างรวดเร็ว
ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตตอนนี้วุ่นวายไปหมด พนักงานและลูกค้าจำนวนไม่มากต่างก็วิ่งกรูกันออกไปด้านนอก
ลั่วฉิงเทียนฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังข้างใน เมื่อเดินมาถึงบริเวณบันได เธอก็เลี้ยวเข้าไปทันที เป้าหมายของหญิงสาวคือโกดังขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังวอลมาร์ต โกดังเหล่านี้มีพื้นที่รวมกันกว่าล้านตารางเมตร เป็โกดังสินค้าหลักของภาคตะวันออกของจีน
ครั้งล่าสุดที่ลั่วฉิงเทียนมาที่นี่เพื่อรับสินค้า เธอได้ตั้งใจสังเกตบริเวณโดยรอบเป็พิเศษ ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินตามบันไดขึ้นไป ตามหาโกดังสินค้าจากความทรงจำ
ประตูเหล็กสองชั้นของโกดังถูกล็อคอย่างแ่า ต้องใช้บัตรประจำตัวในการเข้าออก ลั่วฉิงเทียนหยุดอยู่ที่หน้าประตูและมองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นเสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นในหัวของลั่วฉิงเทียน เธอรีบโน้มตัวไปข้างหน้า หลบการโจมตีที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านหลัง
“ฮื่อออ ฮึ่มม” เสียงของซอมบี้ดังขึ้นข้างหูของลั่วฉิงเทียน แล้วซอมบี้ตนหนึ่งที่สวมชุดพนักงานของวอลมาร์ตพุ่งเข้าใส่ลั่วฉิงเทียน
ทันใดนั้นในมือของลั่วฉิงเทียนก็ปรากฏดาบขึ้นมา เมื่อเหล่าซอมบี้พุ่งเข้ามา เธอก็ฟาดฟันดาบเล่มนั้นไปที่คอของมันในทันที ชั่วพริบตาเดียว หัวของมันก็กลิ้งหลุดลงไปกองอยู่บนพื้น ทิ้งให้ร่างกายที่ไร้หัวล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงไม่ไกลจากจุดที่ลั่วฉิงเทียนยืน
ลั่วฉิงเทียนรีบก้าวเข้าไปค้นหาบัตรในตัวของซอมบี้ตัวนั้น แล้วเธอก็พบกับสิ่งที่้า บัตรผ่านประตูที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของซอมบี้ตัวนี้ เธอหยิบบัตรขึ้นมาเสียบเข้าไปในช่องเสียบบัตรของโกดัง ก่อนประตูจะเปิดออก และเป็ลั่วฉิงเทียนที่รีบวิ่งเข้าไปในโกดังทันที
ภายในโกดังเต็มไปด้วยสินค้ามากมายก่ายกอง สิ่งของสารพัดชนิดที่สามารถหาซื้อได้ล้วนแล้วแต่อยู่ที่นี่ แม้กระทั่งจักรยาน รถสามล้อ เรือยอชท์ เรือยาง และรถจักรยานยนต์ก็ยังมี
เพื่อเป็การประหยัดเวลา ลั่วฉิงเทียนจึงเปิดใช้งานทักษะที่สามของนักล่าทักษะจิตัั ซึ่งช่วยให้เธอมองเห็นสถานการณ์โดยรอบได้อย่างคร่าว ๆ และเมื่อแน่ใจว่าไม่มีซอมบี้อยู่บริเวณนี้ เธอก็เคลื่อนไหวไปทั่วโกดังอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่กำลังรวบรวมสิ่งของ บางครั้งก็มีซอมบี้จำนวนหนึ่งเดินผ่านมาอย่างเชื่องช้า แต่เพราะว่ามีไม่มาก ลั่วฉิงเทียนจึงจัดการฟันมันล้มลงไปทีละตัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเก็บของในโกดังทั้งหลัง รวมถึงชั้นวางสินค้าเข้าไปในพื้นที่ของเธอจนหมดสิ้น ลั่วฉิงเทียนไม่รอช้าเมื่อเก็บของเสร็จ เธอก็รีบออกจากสถานที่แห่งนั้นทันที เมื่อกลับมาถึงส่วนของซูเปอร์มาร์เก็ตวอลมาร์ตอีกครั้ง บรรยากาศภายในซูเปอร์มาร์เก็ตก็เงียบสงัดจนน่าขนลุก
บางครั้งก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของซอมบี้ดังขึ้นเป็ระยะ ๆ พื้นซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มไปด้วยรอยเื คราบเื และชิ้นส่วนแขนขาที่ขาดวิ่น ภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตไร้ซึ่งผู้คนเดินผ่านไปมาตามปกติ มีเพียงซอมบี้ที่กลายพันธุ์แล้วเท่านั้นที่เดินวนเวียนอยู่ เสียงฝีเท้าอันแปลกประหลาดนั้นเกิดจากซอมบี้ที่สูญเสียความเป็มนุษย์ไปโดยสิ้นเชิง
พวกมันส่งเสียงออกมา การเคลื่อนไหวของซอมบี้เหล่านี้เชื่องช้ามาก มีซอมบี้บางตัวที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าเล็กน้อยราวกับว่าพวกมันกำลังมองหาเหยื่อที่เหมาะสม
ลั่วฉิงเทียนขยับตัวไปตามกำแพงทีละนิด มุ่งหน้าไปทางประตูทางออก เมื่อใดก็ตามที่ซอมบี้สองสามตัวหันกลับมา เธอจะรีบหลบเข้าไปในมุมที่สามารถซ่อนตัวเองได้
เมื่อขยับไปถึงหัวมุม เธอก็พบว่ามีซอมบี้หลายตัวกำลังเดินโซเซมาทางเธออย่างเชื่องช้า ลั่วฉิงเทียน้าจะถอยกลับ แต่พบว่าด้านหลังก็มีซอมบี้อีกหลายตัวที่กำลังเดินตรงมาทางตนเช่นกัน
ลั่วฉิงเทียนขมวดคิ้ว ถ้าเป็ไปได้เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับซอมบี้เร็วขนาดนี้ เธอมีเื่อีกมากมายที่ต้องทำแต่ในเวลานี้ แต่เมื่อหญิงสาวไม่มีที่ให้หลบซ่อน ธนูคู่ใจจึงพลันปรากฏขึ้นในมือ เล็งไปที่ซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็วและยิงลูกธนูออกไปสามลูกซ้อน
จากนั้น ดาบก็ปรากฏขึ้นในมือของเธออีกครั้ง ในขณะที่ซอมบี้ซึ่งอยู่ตรงหัวมุมหันกลับมา ลั่วฉิงเทียนก็พุ่งเข้าใส่ เล็งไปที่หัวของมันและฟันลงไปอย่างรวดเร็ว เพราะเสียงดังโหวกเหวก จึงเกิดเป็ความเคลื่อนไหวใหญ่โต ดึงดูดให้พวกซอมบี้ที่อยู่บริเวณโดยรอบวิ่งกรูกันเข้ามา
เธอลุยฆ่าซอมบี้ไปตลอดทาง พร้อมกับมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ ระหว่างนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ไม่ไกล
ทันใดนั้นทักษะจิตััของเธอก็ทำงาน ส่งสัญญาณเตือนว่า บริเวณประตูใหญ่มีซอมบี้จำนวนมากกำลังมุ่งตรงมาที่เธอ หญิงสาวกำดาบในมือแน่น คิดในใจว่าจะหลบเข้าไปในมิติก่อนดีไหม แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงบริเวณที่เก็บของ จากนั้นก็ปรากฏใบหน้าของใครบางคนโผล่ออกมาจากด้านหลัง
“เฮ้! รีบมาทางนี้!” เธอหันไปตามเสียง มองเห็นผู้ชายคนหนึ่งซ่อนอยู่หลังตู้เก็บของ ลั่วฉิงเทียนไม่รอช้า รีบวิ่งแล้วะโข้ามตู้เข้าไปซ่อนด้านหลังทันที
เมื่อเธอเข้าไป ชายคนนั้นก็รีบเลื่อนตู้เก็บของด้านนอกเข้ามาปิดทาง จนร่างของทั้งสองคนถูกบดบังไว้ด้านในสุดอย่างมิดชิด เธอรีบถอดหมวกเหล็กออก แล้วทำปากแบบไม่มีเสียงเป็คำว่า “ขอบคุณ”
เขาพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่เอ่ยคำใดออกมา เพียงแต่จ้องมองสถานการณ์ด้านนอกผ่านช่องว่างระหว่างตู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาตั้งเป็โหมดสั่น จากนั้นจึงเริ่มพิมพ์ข้อความ
‘พวกซอมบี้พวกนี้มองไม่เห็น ฉันมีวิธีล่อพวกมันเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตได้ พวกเราจะได้ฉวยโอกาสนี้วิ่งไปที่ลานจอดรถ’ ชายหนุ่มเห็นข้อความนี้ก็เบิกตากว้างมองไปที่ลั่วฉิงเทียนอย่างใ เขาขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า “ทำยังไง”
ลั่วฉิงเทียนเอื้อมมือไปที่เป้ข้างหลัง แล้วหยิบเบียร์กระป๋องออกมา ชายหนุ่มเข้าใจในทันทีว่าเธอ้าจะทำอะไร
เขาชี้ไปที่้า แล้วชี้ไปที่ช่องว่างซึ่งเผยอขยับออกมาเล็กน้อย ลั่วฉิงเทียนพยักหน้าเล็กน้อย ยื่นดาบให้ชายหนุ่ม ซึ่งอีกฝ่ายก็ยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
“สาม สอง หนึ่ง!” ลั่วฉิงเทียนขว้างเบียร์กระป๋องในมือเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ตอย่างรวดเร็ว
“แคร่ง!!” เบียร์กระป๋องตกกระทบพื้นจนบุบ เสียงดังลั่น ซอมบี้ที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินเสียงก็รีบวิ่งตรงไปยังที่มาของเสียงทันที ชายคนนั้นรออยู่หนึ่งนาทีเพื่อให้แน่ใจว่าซอมบี้รอบ ๆ วิ่งหนีไปหมดแล้ว เขาจึงค่อย ๆ เลื่อนตู้เก็บของที่อยู่ตรงหน้าออกอย่างระมัดระวัง ทั้งสองคนจึงวิ่งฝ่าออกไป
ตอนนี้ฝนกรดหยุดตกแล้วและมีซอมบี้ไม่มากนักในลานจอดรถ ในขณะที่ทั้งสองคนวิ่งออกไป เหล่าซอมบี้ก็พุ่งเข้าหาพวกเขาทันที ชายคนนั้นถือดาบอยู่ในมือและเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง มือที่สั่นเทาของเขาทำให้ลั่วฉิงเทียนรู้ชัดเจนว่าชายคนนี้อยู่ในภาวะตื่นตระหนกมากขนาดไหน
232
