ธณายุที่ออกไปทำงานต่อหลังจากที่มาส่งปัณรสที่บ้านของเขาแล้ว ในตอนแรกก็กะจะนอนที่โรงแรมเหมือนดังเช่นทุกวันที่ทำงานดึก แต่พอกลับมานอนที่ห้องภาพเมื่อคืนก็วนเวียนเข้ามาจนเขาไม่สามารถที่จะนอนได้ ภายในใจก็นึกถึงหญิงสาวที่เขาพาไปอยู่ที่บ้านจนไม่มีกระจิดกะใจจะทำอะไร ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่เขานั้นก็ผ่านศึกร้อนมานักต่อนัก แต่ก็ไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน แม้จะพยายามข่มใจไม่ให้นึกถึงผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ยังคิดถึงร่างเปลือยเปล่าที่เขาได้ััเมื่อคืนนี้อยู่ดี จนทำให้เขาต้องตัดสินใจกลับมานอนที่บ้านแทน
ว๊ายยยย!
พอธณายุมาถึงบ้าน ก็ตรงไปยังห้องหญิงสาวที่กวนใจเขาทันที แต่พอเข้ามาในห้องก็เห็นปัณรสเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ธณายุจ้องมองร่างบางด้วยสายตาหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง ภาพหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามเรือนร่างกับชวนมองอย่างน่าประหลาดใจ แม้ร่างกายจะพันด้วยผ้าขนหนูเอาไว้แต่กับไม่สามารถกั้นไม่ให้เขาจินตนาการถึงเรือนร่างเปลือยเปล่าได้เลย
“คุณเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”
“แล้วทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้ ในเมื่อที่นี่เป็บ้านของผม และทุกห้องในบ้านนี้เป็ของผม ดังนั้นผมมีสิทธิ์เข้าได้ทุกห้องถ้าผม้า”
“แต่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ก่อนที่คุณจะเข้ามาก็ควรจะขออนุญาตก่อน”
ธณายุย่างเท้าเข้าหาปัณรสช้าๆ มือหนาก็ดึงร่างบางมาโอบกอดเอาไว้ พร้อมกับอีกข้างที่ลากไล้หน้าใสแ่เบา แม้ร่างบางจะพยายามขัดขืนไม่ให้เขาได้ทำอะไรตามใจ แต่มีหรือคนอย่างเขาจะยอมหยุด หากว่าเขา้าไม่ว่าใครก็ไม่สามารถขัดขืนเขาได้ทั้งนั้น
“ใครบอกคุณว่าห้องนี้คือพื้นที่ส่วนตัวของคุณ ทุกที่ที่คุณอยู่ คือพื้นที่ที่เป็ของผม ซึ่งถ้าผม้าไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่คุณก็ต้องพร้อมที่จะให้บริการผม จนกว่าสัญญาอุ้มท้องของคุณจะสิ้นสุดลง และที่สำคัญผมจะทำอะไรกับคุณก็ไม่จำเป็ต้องขออนุญาต เพราะผมคือสิทธิ์ขาดในตัวคุณแต่เพียงผู้เดียว”
ปัณรสที่ได้ยินคำตอบจากธณายุ เธอก็แทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความโกรธเคือง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะในตอนนี้เธออยู่ในฐานะไม่ต่างจากนักโทษ ซึ่งถ้าเธอยังไม่ตั้งท้องลูกของเขา โอกาสที่เธอจะไปจากเขาก็แทบจะเป็ไปไม่ได้เลย ดังนั้นเธอจึงต้องจำยอมทำในสิ่งที่เขา้า เพื่อชดใช้หนี้ที่พี่ชายได้ก่อเอาไว้
“ยอมง่ายๆ อย่างงี้ซิค่อยคุยกันง่ายหน่อย” ธณายุยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นท่าทีของปัณรสเบาลง ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีก
ธณายุอุ้มร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับก้าวเท้าเดินตรงไปยังเตียงนุ่ม แล้ววางร่างบางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่ตัวเขาจะตามมาตามมาทาบทับลงบนตัวเธออย่างรวดเร็ว เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงมีความ้ามากมายถึงขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเขาพึ่งจะมีความสัมพันธ์กับเธอมาแท้ๆ แทนที่เขาจะรู้สึกเบื่อ เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยผ่านมา แต่กลับตรงกันข้าม เขากับมีความ้าที่เพิ่มยิ่งขึ้น จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
สายตาคมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความ้าอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่ปากหนาก้มลงจูบปากสวยอย่างแ่เบา จากเริ่มต้นััอย่างอ่อนหวาน ขมเม้มไล้เลียกลีบปากสวยหลอกล่อให้คนใต้ร่างได้หลงใหลกับรสััที่เขาได้มอบให้ พร้อมกับเปิดปากรับััจากเขาอย่างไม่ประสาตามแรงอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น ก่อนที่ปลายลิ้นชื้นจะเข้าไปสำรวจโพรงปากอย่างช่ำชอง มือหนาก็ค่อยๆ ปลดผ้าขนหนูที่คลุมร่างบางออก เผยให้เห็นเรือนร่างขาวเนียนไร้รอยขีดข่วนที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดทั้งวัน ธณายุจ้องมองร่างบางด้วยความสนใจ มือหนาก็ค่อยๆ ไล่มือลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดด้วยความหลงใหล
ปากหนายังคงมัวเมาอยู่กับกลีบปากบาง ค่อยๆ คลายจูบออกจากปากสวยช้าๆ ไล้ปลายลิ้นไปตามคอระหง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เนินอกสวยที่ชูชันรอให้เขาได้ัั ธณายุไม่รอช้าก้มลงอกสวยดูดเม้มสลับกันไปมาทั้งสองข้างอย่างเมามัน เขายอมรับเลยว่าเรือนร่างบางดึงดูดความ้าของเขาได้อย่างน่าประหลาด ทั้งที่การตอบสนองของเธอแทบจะไร้รสชาติ ไม่วาบหวามตื่นเต้นเหมือนพวกผู้หญิงที่มีประสบการณ์ แต่มันกับทำให้เขาอยากจะค้นหาสิ่งที่มันซ่อนอยู่ภายในมากยิ่งขึ้น
ปัณรสที่ถูกรสััที่ช่ำชองจากธณายุได้ปรนเปรอให้ก็เกือบทำให้เธอแทบจะขาดใจ จากที่ตั้งใจจะยอมทำตามที่เขานำพาให้จบๆ เพื่อที่เธอจะได้มีลูกให้กับเขาเร็วไวที่สุด โดยที่เธอจะไม่เอาอารมณ์ความ้ามาลงเล่นกับเกมนี้เป็อันขาด แต่พอเอาเข้าจริงเธอกับหลงมัวเมาไปกับััจากเขาได้อย่างง่ายดาย
ทุกการััเหมือนกับน้ำมันร้อนๆ ลาดลดลงบนตัวเธออย่างช้าๆ แต่ความร้อนนั้นกับไม่ได้เผาผลาญจนรู้สึกปวดร้อนทรมานแต่อย่างใด กับเป็ความเสียวซ่านรัญจวนใจจนมิอาจต้านทานได้ ไม่ว่าเขาจะไล้ััไปจุดไหน กับให้ความรู้สึกวาบหวิวจนแทบจะขาดใจ
ธณายุกำลังหลงมัวเมาไปกับรสััของคนใต้ร่าง ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้เขาจะต้องพาเธอไปตรวจสุขภาพ เพื่อเตรียมความพร้อมที่จะมีลูกให้กับเขา ดังนั้นวันนี้เขาอยากจะให้เธอได้พักผ่อนให้เพียงพอ หากเขาปล่อยให้อารมณ์ของตนเองครอบงำ มีหวังเธอไม่มีแรงลุกไปตรวจสุขภาพในตอนเช้าแน่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็หยุดการกระทำลงทันที แม้มันจะยากมากก็ตาม
“คุณพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาไปตรวจสุขภาพแต่เช้า” เขาบอกกับร่างบางเบาๆ ก่อนที่จะลุกจากเตียงเดินออกจากห้องไปทันที โดยที่ไม่หันกลับมามองร่างเปลือยเปล่าที่นอนหายใจรวยรินจากการกระทำของเขาอีก เพราะหากเขาหันกลับไปมอง คงไม่มีทางตัดใจปล่อยให้เธอได้นอนอย่างเป็สุขแน่
ซึ่งการกระทำที่ธณายุได้แสดงออกมา ก็สร้างความงงงวยให้กับปัณรสไม่ใช่น้อย แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้ ถึงแม้เธอกับเขาจะเคยมีความสัมพันธ์กันมาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินกับการััจากเขาอยู่ดี ซึ่งถ้าเธอกับเขาเป็คนรักกัน เธออาจจะเต็มใจให้เขาได้ทำอะไรต่อมิอะไรตามใจ้า แต่เธอกับเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้กัน มันจึงทำให้เธอไม่สึกอินกับรสััที่เขาได้มอบให้ แม้ความรู้สึกนั้นจะเร่าร้อนรัญจวนใจมากก็ตาม
เช้าวันรุ่งขึ้น
ปัณรสที่แทบจะนอนไม่หลับ เพราะนอกจากจะแปลกที่นอนแล้ว ความรู้สึกวาบหวิวที่ธณายุได้เริ่มต้นเอาไว้กับตามมาปั่นป่วนเธอตลอดทั้งคืน แม้จะพยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ทำได้ยากมาก กว่าจะหลับได้ก็เกือบจะเช้าแล้ว
หลังจากที่ตื่นนอนธณายุก็จัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะออกมาจากห้อง ซึ่งเื่เมื่อคืนก็ทำให้เขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน คิดวนเวียนแต่อยากจะเข้ามาหาร่างบางที่นอนอยู่ที่ห้องข้างๆ แต่ก็ต้องพยายามข่มใจเอาไว้ ทำให้ฝั่งดีฝั่งร้ายในตัวลุกขึ้นมาตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
พอเขาเปิดห้องมา ก็เห็นปัณรสที่เปิดห้องออกมาเช่นเดียวกัน ธณายุจ้องมองร่างบางที่เดินออกมาจากห้องด้วยชุดเดรสสีหวานแขนกุดที่ขับให้ผิวขาวๆ ดูสว่างและมีออร่าชวนมองไม่ใช่น้อย ซึ่งภาพที่เห็นกับทำให้เขาแทบจะกระชากร่างบางไปทำอะไรต่อมิอะไรเสียให้เข็ด แต่ก็ต้องห้ามใจตนเองเอาไว้ ก่อนที่จะพยายามทำเป็ไม่สนใจ แล้วเดินลงบันไดไปข้างล่างทันที
“พร้อมแล้วใช่ไหม” ธณายุที่เห็นว่าหญิงสาวเดินตามเขามา ก็เอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา ทั้งที่ภายในใจกับเต้นตึกตักจนแทบจะะเิออกมาเป็เสี่ยงๆ
“......” ปัณรสพยักหน้าเบาๆ เป็คำตอบให้กับชายหนุ่ม สายตาก็จ้องมองร่างหนาเดินลงบันไดไปด้วยความไม่เข้าใจ ว่าเขาไปโกรธใครมานักหนา ทำไมต้องทำหน้าบึ้งตึงเข้มขรึมได้ตลอดเวลา วันๆ ไม่คิดจะยิ้มให้คนอื่นบ้างเลยหรือไง ั้แ่ที่เธอเจอกับเขา ก็ทำหน้าตึงใส่เธอตลอด ไม่รู้ว่าเธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กับเขาั้แ่ชาติปางไหน ถึงได้มีท่าทีโกรธเคืองได้ตลอดเวลาเช่นนี้ ปัณรสที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มก็ได้ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนใจ ก่อนที่จะเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ
หลังจากที่ธณายุพาปัณรสไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ตามแพลนที่เขาได้นัดกับหมอเอาไว้ ซึ่งกว่าจะตรวจร่างกายเสร็จก็ปาไปเกือบจะครึ่งวัน พอออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นานก็เห็นธณายุขับรถพามายังเขต โดยที่เขาไม่ได้บอกว่าจะมาที่นี่ทำไม เธอจึงถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
“คุณมาที่นี่ทำไม”
“มาจดทะเบียนสมรส” ธณายุตอบอย่างไม่ใส่ใจ ทำเหมือนว่าคำที่เขาเอ่ยออกมาเป็คำทั่วไปที่ใครๆ ก็พูดกัน
"จดทะเบียนสมรส" ปัณรสถามย้ำด้วยความแน่ใจ ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดนั้นเธอได้ยินไม่ผิด
"ใช่ มันแปลกตรงไหน"
จากคำพูดที่ธณายุได้ตอบมานั้น ก็ทำให้ปัณรสถึงกับนิ่งเงียบไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องพาเธอมาจดทะเบียนสมรส ทั้งที่เธอเป็เพียงแค่คนอุ้มท้องให้กับลูกของเขาเท่านั้น ไม่ได้มีความผูกพันพอที่จะต้องมาจดทะเบียนสมรสกัน อีกอย่างถ้าเธอมีลูกให้เข้าได้ ก็อยู่กันเพียงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ไม่จำเป็ต้องมีทะเบียนสมรสให้ยุ่งยากก็ได้ เพราะถึงยังไงพอคลอดเด็กคนนั้นออกมาได้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็กอยู่ดี ตามสัญญาที่เธอได้เซ็นกับเขาเอาไว้
“แต่เราไม่ได้เป็อะไรกัน ฉันแค่ทำหน้าที่อุ้มท้องให้กับลูกของคุณเท่านั้น ไม่จำเป็ต้องจดทะเบียนสมรสให้วุ่นวายหรอกค่ะ”
“ผมบอกให้จดก็คือจด ผมไม่อยากให้ลูกเกิดมาแบบไม่ถูกต้อง”
“ไม่ถูกต้องยังไงคะ ในเมื่อฉันก็ไม่ได้มีสิทธิ์ในตัวลูกของคุณ ดังนั้นการที่ทำให้เขาเกิดมา ก็ไม่จำเป็ต้องให้เขารู้ก็ได้นี่ค่ะว่าแม่ผู้ให้กำเนิดเป็ใคร คุณควรจะให้ลูกของคุณไปอยู่กับแม่ที่เขาคู่ควรจะดีกว่า อย่าเอากระดาษใบเดียวมาสร้างความวุ่นวายให้กับฉันและคุณเลย แล้วอีกอย่างคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะอ้างสิทธิ์อะไรหรอกนะคะ เพราะฉันแค่ทำตามสัญญาที่ทำไว้กับคุณก็เท่านั้น เมื่อคลอดลูกได้สำเร็จฉันจะเป็คนเดินออกไปเอง โดยที่จะไม่เรียกร้องสิทธิ์ใดๆ จากคุณทั้งสิ้น”
“ผม้าความมั่นใจ ว่าหากเกิดอะไรขึ้น เด็กที่เกิดมาต้องเป็กรรมสิทธิ์ของผมครึ่งหนึ่ง”
“แค่สัญญาที่คุณทำขึ้นมามันยังไม่เพียงพออีกหรือคะ”
“สัญญาที่คุณเซ็นไม่สามารถบังคับด้วยกฎหมายได้ ซึ่งหากผมใช้กฎของผมจัดการคุณ ก็ดูจะใจร้ายกับแม่ผู้ให้กำเนิดลูกผมเกินไปหน่อย การจดทะเบียนจึงเป็หลักค้ำประกันอีกชั้น ว่าเด็กที่เกิดมาจะเป็ลูกของผมโดยสมบูรณ์”
“คุณนี่มันบ้ากว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก”
“จะเปลี่ยนใจก็ได้นะ แต่หากหนึ่งชีวิตไม่ได้เกิด อีกหนึ่งชีวิตที่คุณ้าจะปกป้อง ก็ไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้เช่นเดียวกัน”
ปัณรสจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ กับคำพูดที่เขาได้พูดมา แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยอมทำตามสิ่งที่เขา้าเท่านั้น
ธณายุที่ได้พาปัณรสไปจดทะเบียนสมรสเสร็จ เขาก็กลับมายังโรงแรมเพื่อดูงานต่อ โดยไม่ได้ไปส่งหญิงสาวกลับบ้านก่อน เพราะเขามีงานด่วนที่ต้องทำ เมื่อมาถึงโรงแรมเขาก็พาเธอมาขังเอาไว้ในห้องนอนของตน ไม่ยอมปล่อยให้ได้ไปไหน แถมยังให้ลูกน้องเฝ้าเอาไว้ที่หน้าประตูอีกชั้น เสมือนเธอเป็นักโทษของเขาก็มิปาน
“มึงพาคุณคนิ้งไปไหนมาวะ” ชยพลที่เห็นธณายุเดินเข้ามาในห้อง ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะตอนที่เขาเดินไปตรวจงานที่บ่อนออกมา ก็เห็นเพื่อนของตนเดินเข้าโรงแรมมากับปัณรสพอดี
“พาไปตรวจสุขภาพ เพื่อเตรียมความพร้อมจะมีลูก แล้วก็พาไปจดทะเบียนสมรส” ธณายุบอกกับชยพลไปอย่างไม่ปิดบัง
“มึงว่าอะไรนะ พาไปจดทะเบียนสมรสงั้นเหรอ” ชยพลถามย้ำด้วยความใ เพราะคนที่ไม่อยากผูกมัดกับใครอย่างธณายุ อยู่ๆ จะพาผู้หญิงไปจดทะเบียนสมรสถือว่าเป็เื่แปลกมากเลยทีเดียว
“แล้วมึงจะใทำไมวะ”
“นี่ไอ้วายุมึงแค่ให้เขามาอุ้มท้องให้ลูกของมึง มันจำเป็ต้องจดทะเบียนสมรสด้วยเหรอวะ หรือว่าที่มึงลากเธอไปจดทะเบียนด้วย เป็เพราะมึงเริ่มชอบเธอให้แล้ว”
“กูไม่ได้ชอบ กูก็แค่้าลูกอย่างถูกต้องก็เท่านั้น” ธณายุที่เห็นชยพลเอ่ยแซว ก็บอกปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ
“ขนาดไม่ชอบยังทำขนาดนี้ ทั้งพาไปจดทะเบียน ทั้งลากตัวเธอมาเฝ้าที่ทำงานด้วย แถมยังไม่ปล่อยให้อยู่ห้องคนเดียวอีก” ชยพลเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความพอใจ ที่เห็นว่าเพื่อนของตนที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนนอกจากคู่นอนชั่วคราว กับสนใจเครื่องมือผลิตลูกเป็พิเศษ “ก็ระวังด้วยละกัน ทำแค่ลูกก็พอนะ ไม่ต้องเอาใจลงไปเล่นด้วยล่ะยิ่งน้องของไอคณินหน้าตาน่ารักอยู่ด้วย กลัวว่าอยู่ด้วยกันไปอยู่ด้วยกันมา ก็จะเผลอไปมีใจให้กับเธอซะก่อน พอเธอคลอดลูกให้แล้วมึงก็จะมาหาข้ออ้างไม่ยอมหย่าไม่ได้นะ”
“ไม่มีการมีงานทำหรือไง ถึงมายุ่งเื่ของคนอื่นอยู่ได้” หลังได้ยินชยพลเอ่ยไม่ยอมเลิก ธณายุก็บ่นกลับอย่างไม่พอใจ “มัวแต่แซวกู แล้วมึงละเมื่อไหร่จะหาเมีย หรือว่าแม่มึงไม่อยากจะได้หลานเอาไว้สืบทายาทบ้าง”
“ไม่ต้องห่วงกูหรอก เพราะถึงบ้านกูไม่มีทายาทก็ไม่เดือดร้อน แต่กลับกันหากบ้านมึงไม่มีทายาทสืบทอด ครอบครัวของมึงได้ถึงคราวล่มสลายแน่”
“เออ! ไม่ต้องพูดมาก” ธณายุที่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็รู้สึกว่าเสียเปรียบชยพลไปเสียทุกทาง จึงรีบตัดบทไป
“ว่าแต่แม่มึงรู้หรือยังว่ามึงจะให้คนิ้งตั้งท้องลูกของมึง”
“ยังไม่ได้บอก แต่ก็คิดว่าคงจะพาเข้าไปหาสักวันสองวันนี้แหละ”
“หากมึงพาคนิ้งเข้าไปที่บ้านใหญ่ ก็เท่ากับว่ามึงเปิดตัวคนิ้งให้ป้าเล็กได้รู้เลยนะ มึงแน่ใจเหรอวะที่จะทำอย่างงี้ ให้เธอท้องลูกของมึงแบบเงียบๆ ไม่ได้เหรอวะ”
“ถึงให้ท้องลูกแบบเงียบๆ สุดท้ายแล้วก็มีปัญหาอยู่ดี กูถึงต้องพาไปจดทะเบียนนี่ไง”
ชยพลที่ได้ฟังคำบอกเล่าจากธณายุเขาก็ได้แต่เงียบไป ไม่ได้เอ่ยแซวอะไรออกมาอีก เพราะเขารู้ดีว่า ครอบครัวของธณายุนั้นวุ่นวายกันมากแค่ไหน มีแต่คนที่อยากจะขึ้นมาเป็ใหญ่ ทั้งที่ก่อนพ่อของธณายุจะตายได้มีการแบ่งแยกทรัพย์สินต่างๆ เอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว แต่ก็ยังมีคนไม่พอใจในส่วนที่ได้อยู่ดี ทำให้เพื่อนของเขาที่เป็บ้านใหญ่ ต้องลุกขึ้นมาปกป้องสิทธิ์ของตนเอง จนทำให้พี่ใหญ่ของบ้านอย่างเดชาวัตต้องมารับผลกระทบจากความ้าที่ไม่รู้จบ
“ยังไง่นี้มึงก็เฝ้าคุณคนิ้งเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน เพราะถ้าหากบ้านป้าเล็กรู้ คุณคนิ้งอาจอยู่ไม่เป็สุขก็ได้”
“มึงไม่ต้องห่วงหรอก เื่นี้กูจัดการเอง”
ธณายุบอกปัดชยพลไปอย่างไม่ใส่ใจ ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าการมีอยู่ของปัณรส จะต้องเกิดปัญหาขึ้นต่อจากนี้เป็แน่ เพราะถ้าแม่เล็กเมียลำดับที่สองของพ่อเขา รู้ว่าตัวเขานั้นกำลังจะมีเมียและกำลังจะมีทายาทเพื่อสืบทอดกิจการรุ่นต่อไป ทางนั้นก็คงจะไม่อยู่เฉยเป็แน่ ซึ่งตัวเขาเองก็ตั้งใจให้เป็เช่นนั้น เพื่อที่เขาจะได้จัดการคนที่มาลอบกัดเขาและครอบครัวได้ง่ายมากยิ่งขึ้น โดยที่ครอบครัวเขาแทบจะไม่ต้องเสียอะไรแม้แต่น้อย
266
