ณิชชาได้เริ่มงานที่ร้านกาแฟวันนี้วันแรกและเพิ่งรู้ว่าพจน์ก็มาทำด้วยเหมือนกัน ลูกค้ามีมาเรื่อยๆ ส่วนมากก็จะมานั่งดื่มคุยงาน เพราะบรรยากาศที่ร่มรื่น ไม่แออัด มีที่จอดรถสะดวกสบายลูกค้าส่วนมากจึงชอบมา ในขณะที่ณิชชากำลังเช็ดโต๊ะ สายตาก็เหลือบมองไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้าประตูมา และเลือกนั่งตรงมุมห้องด้านในสุดที่สามารถมองเห็นสวนข้างนอกได้กว้างที่สุดณิชชาหัวใจเต้นแรง ไม่อยากเจอสองคนนั่น กำลังหาทางจะเลี่ยงไปดูแขกที่ฝั่งหนึ่งของร้านแต่ยังไม่ทันได้เดินไป พี่ป้อมก็เรียกก่อน
"นิจ๊ะ รับแขกโต๊ะ D3 ด้วยนะ"พี่ป้อมบอก
"ได้ค่ะ" ณิชชาจำเป็ต้องเดินไปรับออเดอร์ ณิชชามองทั้งสองคนกำลังคุยกันก็ขอแทรกขึ้น
"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ"
เอกวัฒน์ได้ยินเสียงคุ้นๆจึงเงยหน้ามองมาทางต้นเสียง สายตาสบกันกับณิชชา นาตาลีที่มองมารู้สึกไม่พอใจแอบกำมือแน่น คิดถึงภาพเหตุการณ์วันนั้นที่เอกวัฒน์จูบณิชชา
"บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะ" นาตาลีพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"ทำไม่นี้เราเจอกันบ่อยนะ" นาตาลีพูดยิ้ม ในใจอยากจะพูดให้แรงกว่านี้แต่ยังเกรงใจเอกวัฒน์ ณิชชาไม่พูดอะไรเพราะไม่อยากมีปัญหา และวันนี้ก็ทำงานวันแรกด้วยเมื่อรับออเดอร์เสร็จก็ณิชชาก็รีบเดินไปสายตาของเอกวัฒน์มองตามยิ่งทำให้นาตาลีเคืองแค้นที่เห็นชายหนุ่มสนใจแต่ณิชชา ดังนั้นเมื่อเห็นณิชชาเดินไปทางห้องน้ำ นาตาลีจึงขอตัว
"เอกคะ นาไปห้องน้ำแปบนะคะ" นาตาลีพูดพร้อมลุกขึ้นเดินไป
เมื่อเข้าไปในห้องน้ำเห็นณิชชาอยู่หน้ากระจกพอดีจึงเดินไปยืนข้างๆมองกระจกและทาปากไปด้วย
"คิดจะจับคุณเอกเหรอ เป็แค่เด็กเสิร์ฟคงอยากรวยทางลัดสินะ" นาตาลีพูดด้วยน้ำเสียงเหยียด
"ดิฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเหมือนคุณหรอกค่ะ" ณิชชาตอบคืนกลับหน้าตาเฉย
กรี๊ดดด นาตาลีได้ยินประโยคนี้อยากร้องดังๆ
"ถ้าไม่คิดเธอคงไม่ไปใกล้เขาหรอก คงอยากจับคนรวยๆเพื่อยกตัวเองขึ้น ถ้าไม่คิดแบบนั้นคงไม่ไปทำงานแบบนั้นหรอก เธอรู้ไหมคนที่ไปเป็เด็กเสิร์ฟที่นั่นมีแต่พวกหวังรวยทางลัดทั้งนั้น อยากมีเสี่ยเลี้ยง อยากจับคนรวยหรู " นาตาลีพูดและสายตาก็มองมาที่ณิชชาั้แ่หัวจรดเท้า
"แต่ก็อย่างว่า คนไร้การศึกษาก็คงไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรดีถึงจะมีเงินใช้ได้ง่าย นอกจากจับผู้ชายรวยๆหรือขายตัว" นาตาลีพูดดูถูก และมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ฉันว่าคนที่กำลังจับผู้ชายอาจจะไม่ใช่ดิฉันก็ได้นะ" ณิชชาพูดพร้อมกับมองไปทางนาตาลีแล้วรีบเดินออกไป
นาตาลีอยากร้องดังๆว่ามันขนาดนี้แล้ว มันยังไม่อาย นาตาลีโมโหที่ทำอะไรยังไม่ได้จึงระงับอารมณ์สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินออกมาหาเอกวัฒน์
หลังจากออกมาณิชชาก็มาช่วยพจน์เช็ดโต๊ะและเสิร์ฟกาแฟลูกค้าทั้งสองคนคุยกันไปช่วยงานกันไปด้วย ทำให้เอกวัฒน์ที่มองอยู่เริ่มไม่พอใจ และแอบมองอยู่เป็ระยะนาตาลีก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่เอกวัฒน์ไม่สนใจตัวเอง แต่กลับคอยมองหาแต่ณิชชา
"เอกคะ นาว่าเรากลับกันดีไหมคะ พอดีนานึกขึ้นมาได้ว่า่บ่ายนามีธุระกับคุณแม่ค่ะ"นาตาลีชวนเอกวัฒน์กลับชายหนุ่มจึงตกลงและลุกขึ้นเดิน สายตายังคงมองณิชชาที่กำลังคุยกับพจน์ ทางด้านณิชชาที่เห็นสองคนนั้นเดินไปก็รู้สึกโล่งใจเธอไม่อยากมีเื่กับใครทั้งนั้น
"เห้อออ!!! เย็นนี้จะเจอกันอีกไหมนะ เราไม่อยากเจอเลย" ณิชชาได้แต่ตั้งคำถามตัวเอง
*********
96
