10
การแข่งขันของสองพี่น้อง
ผ่านไปแล้ว1 อาทิตย์ นับั้แ่ที่เซริน่าและเซริออสเข้าเรียนที่โรงเรียนการ์เรียลเน่โดยอาทิตย์ที่ผ่านมา พวกเขาทั้งหมด ต้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์โลก เวทมนต์ การใช้อาวุธที่ถูกต้องและที่สำคัญ คือการของทั้ง 3 สิ่งตามที่รุ่นพี่ได้สั่งเอาไว้
“พี่ออสพี่ต้องหาอะไรบ้างนะ ?”เซริน่าถามขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินเพื่อไปเรียนในวิชาต่อไป เซริออสทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“เหงือของเพกาซัสน้ำลายของกริฟฟิน แล้วก็ ไข่ของนกฟินิกซ์”
“เฮ่ออทำไมของเราถึงได้ไม่ซ้ำกับของคนอื่นเลยนะ แล้วพี่รู้รึยังว่าต้องไปหาที่ไหน”เซริน่าถอดหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก็ในเมื่อสิ่งที่เธอและพี่ของเธอต้องหานั้นมันไม่ไปซ้ำกับใครเลยนะสิอย่างของลิฟกับของวิลเลียมยังมีซ้ำกันบ้างเลย แต่เซริออสก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาจนเมื่อพวกเขาทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์โลกก่อนที่จะหันมาพูดกับน้องสาวที่ยื่นอยู่ข้างๆว่า
“รู้แล้ว”เมื่อพูดจบเขาก็เดินนำหน้าน้องสาวแล้วไปยังที่นั่งตรงโต๊ะยาวที่ตรงนั้นมีเพื่อนๆนั่งอยู่ก่อนแล้วและที่นั่งที่เหลืออยู่ให้เซริน่านั้นกลับสร้างความหงุดหงิดขึ้นภายในใจให้เธอเล็กๆ
“ทำไม่นี้ฉันต้องนั่งข้างๆนายตลอดเลยคารอส”เซริน่าถามขึ้นหลังจากที่เธอนั่งลงและหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเธอค่อนข้างจะแปลกใจที่พี่ชายของเธอผู้ที่หวงน้องสาวยิ่งกว่าชีวิตอย่างเซริออสกลับเลือกที่จะไปนั่งข้างๆคลาร่าและปล่อยให้เธอมานั่งกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้
“นั้นก็เป็คำตอบที่ฉันอยากรู้เหมือนกันลองเธอไปถามพี่ชายของเธอดูสิ”คารอสตอบด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยโดยที่ไม่หันหน้ามาคุยกับเธอสักคำ
“นี่นายเป็ถึงเ้าชายที่ปราสาทที่นายอยู่เขาไม่สอนเื่มารยาทในการพูดคุยกับคนอื่นรึไงว่าเวลาจะคุยกับใครให้หันหน้าไปสบตากับคนๆนั้นด้วยน่ะ” เซริน่าเริ่มขึ้นเสียงเพราะหลายวันที่ผ่านมาเวลาเธอคุยกับคารอสทีไรเขามักจะไม่หันมามองหน้าเธอเลยสักครั้ง และคำพูดของเซริน่านั้นก็ทำให้คารอสหันหน้ามาสนใจเธอได้สำเร็จ แต่ใบหน้านั้นกลับทำให้เซริน่ารู้สึกสยองที่พูดแบบนั้นแทน
“เธอนี่นะรู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็ใครแต่ก็ยังทำตัวปกติแบบนี้ได้อยู่ส่วนที่ฉันไม่หันมามองหน้าเธอนั้นเป็เพราะว่าเธอเคยบอกว่าไม่ชอบให้ฉันไปจ้องหน้าเธอไม่ใช่รึไง”คารอสตอบด้วยรอยยิ้ม แต่นั้นเป็รอยยิ้มที่เย็นะเืเรียกความสยองได้มากกว่าความเป็มิตรซะอีก
“ไม่สนละในเมื่อเราเรียนอยู่ด้วยกันแล้วพวกเราก็ฐานะเท่ากันไม่ใช่รึไงแล้วอีกอย่างตอนนั้นนายเล่นจ้องจะเป็จะตายใครเขาจะชอบกันเล่า”เซริน่าตอบด้วยเสียงที่เบาลง แต่ก่อนที่คารอสจะอ้าปากพูดอะไรกลับศาสตราจารย์เ้าของวิชาก็เดินเข้ามาจากประตูและทำให้เสียงภายในห้องนั้นเงียบลงด้วยความสงบ
“สวัสดีทุกๆคนได้อ่านหนังสือกันมาบ้างรึยัง”ศาสตราจารย์โรแวนพูดขึ้นหลังจากที่เดินมาถึงโต๊ะที่ตั้งอยู่กลางห้องและกางหนังสือออกมาแล้วแต่คำถามนั้นกลับไม่ได้คำตอบกลับมา นั้นเป็เพราะว่าเหล่านักเรียนทั้งหมดนั้นมัวแต่สนใจอยู่กับของที่รุ่นพี่ให้หาจนลืมอ่านหนังสือวิชาที่จะเรียนไปเลย
“เอาล่ะในเมื่อไม่มีใครตอบถ้าเช่นนั้น ผมขอสุ่มถามเลยละกัน…คุณเวร่า เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมถามคำถามสุดท้ายไว้ว่าอะไรคุณได้ไปหาคำตอบมาไหม?” เวร่า ไลม์พิน นักเรียนจากหอ กริฟฟินเธอเป็ผู้หญิงที่ตัวเล็กคนหนึ่งเลยที่เซริน่ารู้จักเธอมีเส้นผมสีน้ำตาลและดวงตาสีน้ำเงินเธอมีผิวสีแทนสวยเวร่ายืนขึ้นหลังจากที่เธอโดนเรียกชื่อพร้อมกับตอบคำถาม
“ศาสตราจารย์ถามว่าทำไมพวกเราและเผ่าัถึงตัดขาดความสัมพันธ์กันค่ะ”
“แล้วคำตอบของคำถามนี้ละคุณหามารึยัง”
“หามาแล้วค่ะแต่ว่า….หนูหาสาเหตุไม่เจอค่ะเหมือนในหนังสือไม่ได้บอกเอาไว้เลยค่ะ”
“แล้วสิ่งที่คุณเจอจากการอ่านหนังสือมาคุณเจออะไรมาบ้างละ”
“คือ….ในหนังสือบอกเอาไว้ว่าใน่าครั้งใหญ่เราผิดคำสัญญาเผ่าัเลยเกลียดเผ่ามนุษย์ค่ะ”
“นั้นก็ถูกแค่ส่วนหนึ่งแล้วคุณพอจะรู้ไหมว่าาครั้งนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง”
“ไม่ทราบค่ะ”
“โอเคครับถ้าเช่นนั้นเชิญคุณเวร่านั่งลงก่อน” เวร่าโค้งขอบคุณและนั่งลงตามคำสั่งเมื่อโรแวนเห็นว่าเวร่านั่งลงเป็ที่เรียบร้อยแล้ว จึงเริ่มพูดอีกครั้ง
“ผมจะให้นักเรียนทุกคนจับกลุ่ม กลุ่มละ 5 คนคละกัน ชายและหญิง ให้ไปค้นคว้าเื่าใหญ่ครั้งนั้นมาโดยละเอียดให้เวลาภายในหนึ่งเทอม แค่นี้และแยกย้ายไปทำในสิ่งที่พวกเธอต้องทำต่อเถอะ”เมื่อโรแวนพูดจบนักเรียนทุกก็ลุกขึ้นยืนทำความเคารพและแยกย้ายกันออกจากห้อง
“เราจะแบ่งกลุ่มยังไงกันดีละ”เรนีก้าพูดขึ้นเมื่อพวกเขาทั้ง 10 เดินมาถึงห้องอาหารแล้ว
“ยังไงก็ได้นะแต่ฉันขออยู่กับเซละกัน”เซริออสตอบเป็คำตอบที่ทำให้เพื่อนๆก็รู้ดีว่าพวกเขาสองพี่น้อง้าที่จะอยู่กลุ่มเดียวกันเสมอ
“พวกเธอสองคนนี่ตัวติดกันตลอดเลยนะ”เรย์พูดขึ้นบ้าง ทั้งๆที่ปกติเรย์จะเป็คนที่พูดน้อยที่สุดในกลุ่มแท้
“นั้นสิพี่ออสน้องว่ารอบนี้เราแยกกันทำดีกว่า แล้วมาแข่งกันว่าใครจะหาข้อมูลได้ละเอียดกว่ากัน”คำพูดของ เซริน่านั้นสร้างความแปลกใจให้กับเพื่อนๆและคนที่แปลกใจมากที่สุดก็คงเป็พี่ชายของเธอเอง
“จะเอาจริงเหรอเซที่เราจะแยกกัน”เซริออสถามอย่างร้อนรน
“จริงสิแต่เราต้องแข่งกันนะถ้าพี่ชนะน้องจะยอมทำตามที่พี่้า 1 วัน แต่ถ้าน้องชนะ พี่ต้องทำตามที่น้อง้า 1 วันตกลงไหม” เซริน่าเริ่มท้าทาย ซึ่งจริงๆแล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองท้าทายกันแบบนี้แล้วทั้งคู่ก็สลับกันแพ้ชนะกันมาตลอด
“ได้ตกลงตามนั้นเราจะมาตัดสินกันตอนวันที่ส่งรายงาน” เซริออสรับคำท้านั้น หลังจากที่สองพี่น้องตกลงกันได้แล้วคนทั้งสิบจึงได้แบ่งกลุ่มกัน โดยการจับไม้สั้นไม้ยาวใครที่ได้ไม้ยาวให้อยู่กับเซริออส ส่วนใครที่ได้ไม้สั้นให้อยู่กับเซริน่า ผลปรากฏว่ากลุ่มของเซริออสมีเรนีก้า เทียร์ ไอเซิล เรย์ และเซริออส ส่วนกลุ่มของเซริน่านั้นมี ลิฟ คลาร่าคารอส วิลเลียม และเซริน่า
“สมาชิกกลุ่มตามนี้ไม่มีใครคัดค้านแล้วเนอะ”เทียร์พูดขึ้นหลังจากที่แบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว
“ฉันขอถามทำไมฉันต้องอยู่กับตานี่อีกแล้วละ”เซริน่าถามขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางคารอสที่ยืนอยู่ทางซ้ายมือพร้อมกับไม้สั้นที่อยู่ในมือของเขา
“ไม่รู้สิแต่เราสุ่มกันแล้วก็เป็ไปตามนั้นแหละ พี่ชายเธอยังไม่เห็นบ่นอะไรเลยเซ”ไอเซิลพูดขึ้นราวกับพอใจในผลลัพธ์ที่ออกมาเป็แบบนี้ในขณะที่เซริออสเองก็ยืนตาขวางอยู่ข้างๆอย่างไม่พอใจเช่นกัน แต่เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้เช่นกันเพราะว่าพวกเขาเลือกที่จะสุ่มไม้สั้นไม้ยาวกันเอง
“ถ้าเธอไม่พอใจจะสุ่มกันใหม่ก็ได้นะ”คารอสพูดขึ้นทำลายความเงียบ
“ไม่ต้องหรอกฉันไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นเพราะถ้าสุ่มใหม่เพราะฉันคนเดียวของไม่แฟร์เท่าไหร่”เซริน่าตอบกลับ และยืนจ้องหน้าคารอสอย่างไม่ลดละ
“เอาละๆถ้าอย่างนั้นกลุ่มก็ตามนี้นะ แต่บอกไว้ก่อนนะเซเซริออสเราไม่ขอร่วมวงการแข่งขันของพวกเธอนะ” เทียร์พูดขึ้นอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเื่เพราะกลัวว่าจากกลุ่มทำรายงานจะกลายเป็กลุ่มนองเืแทน
“จ้ะตามนั้นแหละ ถ้างั้นเื่งานกลุ่มก็แยกย้ายกันเนอะเพราะคืนนี้เรามีเื่ที่ต้องทำกัน” เซริน่าหันกลับมาพูดกับเทียร์
“คืนนี้เธอจะไปชิงน้ำตานางเงือกแล้วสินะเซ”ลิฟพูดขึ้นหลังจากที่เซริน่ารู้ที่อยู่ที่ชัดเจนของสิ่งที่เธอตามหาแล้ว
“ใช่ฉันจะไปคืนนี้แหละ จะพาเ้าสโนว์ไปด้วย”
“สโนว์?”
“ก็แมวสีขาวตัวนั้นไงฉันตั้งชื่อมันว่าสโนว์น่ะ”ลิฟทำท่าครุ่นคิดหลังจากที่เซริน่าพูดชื่อสัตว์เลี้ยงที่เป็คู่หูของเธอที่ได้มาจากร้านค้าเมื่อตอนที่ไปเดินซื้อของ
“ดีแล้วค่ะที่พาสโนว์ไปด้วยเพราะดิฉันได้ข่าวมาว่าคืนนี้จะมีคนไปชิงน้ำตานางเงือกเช่นเดียวกัน เห็นว่าชื่อเนโรเขาเก่งเอาเื่เลยนะคะคุณเซริน่าก็ระวังตัวด้วยนะคะดิฉันเป็ห่วง”คลาร่าพูดขึ้นอย่างเป็ห่วงและให้ข้อมูลเพิ่มเติมที่เธอพึ่งรับรู้มาเมื่อเช้า
“ขอบคุณที่เป็ห่วงนะคลาร่าฉันสัญญาเลยว่าจะกลับมาอย่างไร้าแ” เซริน่ายิ้มตอบรับคำพูดที่แสนเป็ห่วงนั้น
“นั้นเป็เื่ที่ดีมากค่ะ”พูดเสร็จคลาร่าก็ยิ้มรับอย่างสบายใจ ในขณะที่เซริออสนั้นยังคงสีหน้าเคร่งเครียดอยู่เพราะเขาเคยเห็นคนที่ชื่อเนโรจ้องมองเซริน่ามาตลอดั้แ่เปิดเทอม จนตัวเขาเองเริ่มสงสัยว่าทำไมใครต่อใครต้องจ้องน้องสาวของเขาขนาดนั้นจนอยากจะเดินไปควักลูกตาของคนเ่าั้ซะให้มันหมดๆไป
‘ระวังด้วยนะเซพี่รู้สึกว่าหมอนั้นมันไม่ธรรมดาเลย’
‘ค่ะน้องจะระวังตัวไม่ให้ตัวเองาเ็’
‘ระวังเื่พลังของตัวเองด้วยละอย่าทำให้ใครต้องตายนะเซ’เซริออสพูดย้ำ เพราะไม่้าให้เธอใช้พลังมากเกินไป
‘รับทราบแล้วค่ะน้องจะระวังไม่ให้ใครต้องตาย’เซริน่าน้ำหนักแน่นก่อนที่จะแยกย้ายกันไป
7K
