เข้าเมือง
ซีออน ทะยานร่างออกจากสุสาน เพื่อหาเมืองใกล้ที่สุดตามความทรงจำที่ได้มาจากเจียงเมิ่งเจี๋ย ตอนนี้เขาไม่ใช่ร่างิญญาอีกต่อไปแล้ว จึงจำเป็ต้องทำตัวให้คุ้นชินกับกายเนื้อ แม้่แรกจะติดขัดไปบ้างเพราะตนเองไม่ได้ใช้กายเนื้อเช่นนี้มาเป็เวลานาน แต่เมื่อเริ่มคุ้นชินความเร็วในการเดินทางก็เพิ่มขึ้น สำหรับซีออนแล้วกายเนื้อจะฝึกวิชาใดมาก่อนก็ไม่ได้แตกต่างกัน ขอเพียงมีเวลาพอก็สามารถปรับแต่งกายเนื้อให้เข้ากับวิชาที่ตนเคยฝึกมาได้ เนื่องจากในอดีต ซีออน เคยเป็ถึงเซียนอักขระผู้อยู่ในระดับสูงมาก่อนจึงไม่ใช่เื่ยากที่จะทำเช่นนี้
เมืองดอกไม้แดง
บรรยากาศในเมืองมีผู้คนเดินไปมาคึกคัก มีเสียงพ่อค้า แม่ค้า ส่งเสียงเรียกลูกค้า ที่เดินไปเดินมาจนแน่นถนน ซีออน เข้ามาในเมืองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับในวันเก่าๆ ที่ใช้ชีวิตในแบบคนธรรมดาไม่ต่อสู้ดิ้นรนให้มากนัก
“ชีวิตสงบสุขช่างน่าโหยหานัก”
ซีออน กล่าวกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงเตี้ยมไผ่แดง
“เสี่ยวเอ้อ ข้า้าที่ห้องที่เป็ส่วนตัว”
“คุณชายห้องส่วนตัว กรุณาตามข้าขึ้นชั้น 2 ได้เลยขอรับ”
ซีออนเดินตาม เสี่ยวเอ้อ ขึ้นไปชั้น 3 พร้อมเปิดห้องส่วนตัวให้เขาเข้าไปด้านใน
“เอาอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี้ยมเ้ามาให้ข้า”
ซีออนพูดพร้อมหยิบก้อนทองในอกเสื้อส่งให้เสียวเอ้อไป
“ขอรับนายท่าน”
เสี่ยวเอ้อ รับก้อนเงินไปก่อนหันหลังออกจากห้องไป เพราะรู้ดีว่าลูกค้าประเภทนี้ไม่้าที่จะสนทนาให้มากความ
ซีออน ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างดูความวุ่นวายในเมือง พร้อมนึกถึงคำกล่าวของสหายในอดีตที่เคยกล่าวตนว่า
“ใช้ชีวิตอย่างเสรีไม่สนใจสิ่งใด…หึ”
ความคิดเช่นนี้ใช้ได้กับคนธรรมดาเท่านั้น ผู้ฝึกตนเช่นพวกเขาล้วนแล้วแต่เป็ผู้ที่เลือกที่เดินทวนกระแสน้ำเพื่อไขว่คว้าความเป็ะและอำนาจทั้งนั้น
“เสี่ยวเอ้อ เหตุใดถึงไม่มีห้องให้ข้า!”
เสียงโวยวายขึ้นจากภายนอก
“นายท่านขอรับห้องถูกจับจองเต็มหมดแล้วขอรับ”
เสี่ยวเอ้อตอบกลับชายคนนั้นพร้อมกับก้มหน้าลง
“งั้นเ้าก็ไล่คนซักในห้องออกไปสิ จะได้มีห้องว่าง”
เสียงลูกน้องที่ติดตามมากับคุณชายท่านนั้นเอ่ยขึ้น เสี่ยวเอ้อมีสีหน้าจำใจจนในที่สุดก็เปิดประตูเข้ามาให้ห้องของ ซีออน เพื่อขอให้เขาออกจากห้องไปชั้นล่าง
“ผู้โชคดีคือข้าอย่างนั้นหรอ”
ซีออน เอ่ยถาม เสี่ยวเอ้อ ที่เดินคอตกเข้ามา
“ขอรับ ข้าน้อยลำบากใจจริงๆ แต่ไม่อาจขัดใจคุณชายหุยได้”
“คุณชายหุยผู้นี้ยิ่งใหญ่มาจากไหน”
“ท่านไม่รู้จักคุณชาย…”
ก่อนเสี่ยวเอ้อจะกล่าวจบก็มีเสียงตวาดดังขึ้น พร้อมกันมีชายที่แต่งตัวดูดีและผู้ติดตามอีกสองคนเดินเข้ามา
497
