ถนนคนเดินเป็สถานที่ยอดฮิตในยามเย็นของเด็กวัยเรียนหรือแม้กระทั่งผู้ใหญ่วัยทำงานหรืออาจจะรวมไปถึงคนหลากหลายวัยบางคนอาจจะมาคนเดียว มากับเพื่อน มากับแฟนหรืออาจจะมากับครอบครัวมาเดินหาซื้อของกินซื้อของกิ๊ฟช็อปของใช้หรือแม้กระทั่งเดินเล่นชิวๆหาของกินอร่อยๆอย่างคนสไตร์คูลๆก็ได้
เพราะสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยของซื้อของขายมากมายไม่ว่าจะเป็ของกิน ของใช้ เสื้อผ้า ของกิ๊ฟช็อปต่างๆมากมายวางขายกันเกลื่อนกลาดไปหมดไม่ว่าจะมาครั้งไหนก็ทำให้ผมตื่นเต้นได้ตลอดเพราะข้าวของที่มากมายละลานตายิ่งดึกที่นี่ยิ่งคึกคัก
เราใช้เวลาเดินทางมาถึงนี่เกือบ20นาทีสำหรับการเดินทางมาถนนคนเดินในครั้งนี้ก็ถือว่าใช้เวลาพอสมควรเนื่องจากเป็เวลาหลังเลิกงานเลิกเรียนด้วยแหละเลยทำให้รถติดถ้าปกตินะแว๊นขั้นเทพอย่างดาร์กอ่ะหรอจะใช้เวลานานขนาดนี้เต็มที่ก็10นาทีถึงแล้ว
ก่อนหน้าที่จะมาเราตกลงกันว่าจะมาหาของกินที่นี่ แต่! ไม่ได้ตกลงกันว่าจะกินอะไรจึงเป็สาเหตุให้เรามายืนหันรีหันขวางมองซ้ายมองขวาหาของกินอยู่ตอนนี้ไม่ใช่มันไม่มีอะไรให้กินนะแต่เพราะมันมีเยอะเกินไปจนไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีนี่สิ
"กินไรดีวะ"
พระเพลิงหันหน้ามาถามพวกผมพลางดูรอบๆไปด้วย
"กูอยากกินบะมี่เกี๊ยว"
"แต่กูอยากกินข้าวหน้าเป็ด"
เอาแล้วไงเมื่อมีการเสนออาหารมาไม่ตรงกันก็ทำให้ผมคิดไม่ตกเหมือนกันนะ เชอร์รีมันอยากกินบะหมี่เกี๊ยวส่วนกีต้าร์อยากกินข้าวหน้าเป็ดกลายเป็ว่าตอนนี้เื่เมนูอาหารยิ่งยากเข้าไปใหญ่เพราะไม่รู้จะตามใจใครดีเอาเป็ว่าให้มันสองตัวตกลงกันเองก็แล้วกัน
"บะหมี่เกี๊ยวอร่อยกว่า"
"ข้าวหน้าเป็ดอร่อยกว่ามาก"
มีความไม่ยอมแพ้กันเกิดขึ้น เออเอากับพวกมันดิมายืนเถียงกันหน้าร้านข้าวมันไก่แต่พูดชื่ออาหารร้านอื่นเนี่ยนะ พวกมึงเห็นอีโต้พ่อค้าเขาไหมนั่นจะลอยมาเฉาะหัวพวกมึงอยู่แล้วเถียงกันอยู่ได้
"บะหมี่เกี๊ยว! "
"ข้าวหน้าเป็ด! "
"บะหมี่เกี๊ยว!! "
"กูบอกว่าข้าวหน้าเป็ด!!"
ยัง! ยังไม่จบอีกกูล่ะอยากรู้จังเล๊ยว่าบทสรุปสุดท้ายพวกมึงจะได้กินอะไร
"เฮ้ย! ดาร์กมึงจะเดินไปไหนวะ"
ผมนี่หันตามเสียงพระเพลิงเลยครับไม่ใช่แค่ผมนะไอ้สองตัวที่มันเถียงกันจะเป็จะตายก็หันตามด้วยสิ่งที่เห็นคือดาร์กมันเดินดุ่มๆเข้าไปนั่งโต๊ะร้านข้าวมันไก่ที่พวกผมยืนเถียงกันเื่อาหารอยู่ไม่ใช่พวกผมสิแค่เชอร์รีกับกีต้าร์สองคน
"ดาร์กไปนั่งทำไรตรงนั้นอ่ะ"
"กินข้าวรอ เถียงกันเสร็จเมื่อไรบอกนะขอกินข้าวมันไก่รองท้องก่อน"
พูดหน้าตายเสร็จก็หันไปสั่งข้าวมันไก่กับพ่อค้าอีโต้ต่อ เงิบเป็รอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่อาจจะนับได้ของวันนี้หมดคำที่จะเอ่ยออกมาหันไปมองหน้าเชอร์รีกับกีต้าร์เพื่อขอความเห็นเื่อาหารของพวกมันก็เจอพวกมันทำหน้าเขียวหน้าดำเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกอยากจะด่าแต่ด่าไม่ได้ก็ได้แต่สงสาร
"เหี้ย! อย่างเหี้ย"
"อิดาร์กอิเลว"
ไอ้สองตัวได้แต่กัดฟันพูดเบาๆในลำคอพวกมันไม่กล้าพูดเสียงดังหรอกเชื่อผมสิพวกมันกลัวดาร์กอย่างกับอะไรดีไม่รู้ว่าดาร์กน่ากลัวตรงไหนก็แค่ต่อยมัวเก่ง ยูโด เทควันโดสายดำแค่นั้นเอง
"สรุปพวกมึงจะแดกอะไร"
"แดกข้าวมันไก่!!!! "
สองเสียงประสานคำตอบเป็หนึ่งเดียวตอบพระเพลิงแบบชัดถ้อยชัดคำก่อนจะพากันเดินไปที่ร้านข้าวมันไก่ที่ดาร์กกำลังนั่งกินอยู่แบบกระฟัดกระเฟียดเชอร์รีนี่ไม่เท่าไรแต่กีต้าร์นี่งอนสาวแตกไปแล้วเรียบร้อย ส่วนดาร์กนี่ก็กินไม่สนเพื่อนสนฝูงที่ยืนเถียงกันหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าร้านเลยนะและอีกคนที่ทำหน้าสงสัยเป็อย่างมากก็คือพ่อค้าข้าวมันไก่ที่มองพวกผมอยู่ ณ ตอนนี้แกคงสงสัยว่าทำไมตอนเถียงกันเื่อาหารไม่มีชื่อข้าวมันไก่แต่บทสรุปสุดท้ายกลายเป็ข้าวไก่เฉยเลย เออเป็ผมก็งงเหมือนกันแหละ
"แล้วสรุปพวกมึงจะกินอะไร"
"ข้าวมันไก่!! "
"หึ"
เป็ไงล่ะเถียงกันจะเป็จะตายบะหมี่เกี๊ยวกับข้าวหน้าเป็ดอ่ะแล้วสุดท้ายเป็ไงกินข้าวมันไก่ไหมพวกมึงด้วยความที่พวกมันไม่ค่อยจะกล้าเถียงอะไรดาร์กสักเท่าไรเพราะพวกมันชอบคิดว่าดาร์กคือพ่ออยู่ตลอด
แต่ผมก็ว่าเหมือนนะปกป้องเพื่อนทุกคนในกลุ่มช่วยเหลือทุกครั้งที่มีปัญหาไม่ว่าจะเป็เื่เล็กเื่ใหญ่ดูแลทุกคนเป็อย่างดีคอยดุคอยด่าบางทีผมว่านะพ่อพวกมันยังไม่ทำเท่าดาร์กเลย
หลังจากกินข้าวเสร็จพวกผมก็เดินย่อยดูของที่ขายกันตามประสาเราเดินดูของขายไปเรื่อยๆเจออะไรน่าสนใจก็หยุดเลือกหยุดดูกันตอนนี้หิ้วถุงกันคนล่ะถุงสองถุงแล้วระหว่างที่กำลังยืนรอน้ำผลไม้ปั่นกัอยู่ผมก็เลยหันดูร้านค้าแถวๆร้านขายน้ำผลไม้ปั่นเผื่อเจออะไรถูกใจ
และแล้วสายตาผมก็สะดุดกับสร้อยเงินเส้นหนึ่งที่ร้านขายเครื่องเงินฝั่งตรงข้ามร้านขายน้ำปั่นทำให้ผมตัดสินใจเดินเข้าไปดูสร้อยเส้นนั้นใกล้ๆยิ่งเห็นใกล้ๆทำให้ผมรู้ว่ามันสวยมากลวดลายัสองตัวพันรอบดาบหนึ่งเล่มตรงกลางของดาบเป็เพชรสีนิลดูเรียบหรูดูแพงให้ความรู้สึกเหมือนดูเงาสะท้อนของดาร์กเลยมันดูน่าเกรงขาม หยิ่ง มีอำนาจ ยิ่งใหญ่ยังไงไม่รู้อธิบายไม่ถูกรู้แต่ว่ามองดูแล้วทำให้รู้สึกเหมือนมองดาร์กเลย ไนท์อยากได้อ่าาา จะเอา!
จะซื้อไปให้พี่ดาร์ก!
"สร้อยเส้นนี้ราคาเท่าไรครับ"
"อ้อ! เส้นนี้ราคา980บาทครับเป็งานอาร์ททำมือสวยมากเลยนะครับเงินแท้เลยน้อง"
"งั้นเอาเส้นนี้แหละครับ"
"แต่เส้นนี้มันมีคู่ด้วยนะครับเป็สร้อยทองแต่มันจะแพงกว่าเส้นนี้มากหน่อยพี่เอาเก็บไว้ไม่ได้เอาออกมาโชว์แต่เห็นแก่น้องที่ซื้อเส้นนี้เลยจะเอามาให้ดูเผื่อชอบ"
พูดเสร็จพี่แกก็หยิบกล่องสร้อยที่บอกว่าเป็เส้นที่คู่กันกับเส้นที่ผมซื้อมันก็คล้ายกันนะครับเป็รูปัพันดาบเหมือนกันแต่ให้ความรู้สึกต่างกันตรงที่มีความเหมือนผู้หญิงหน่อยเพราะมันเป็สีทองพอตัวสร้อยกระทบกับแสงไฟมันก็ส่องประกายแวววาวสวยสะดุดตามากครับให้ความรู้สึกหลงใหลลุ่มหลงอะไรประมาณนี้ผมก็บรรยายไม่ถูกเหมือนกันแต่บอกได้เลยว่ามันก็สวยไม่แพ้กันกับสีเงินเลยล่ะครับ
"ผมเอาเส้นนี้"
เสียงใครอีกคนได้เอ่ยขึ้นพอผมหันไปมองเท่านั้นแหละชัดเลยดาร์กมันมาตอนไหนวะ
"เอ่อ คือ.. "
"ว่าไงครับ"
"แต่ว่าน้องคนนี้ก็ดูสนใจเส้นนี้อยู่นะครับ"
พี่คนขายดูจะไปไม่เป็เหมือนกันกับการมาแบบกะทันหันของดาร์กพี่เขาหันหน้ามามองผมแล้วหันกลับไปมองดาร์กอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี
"พี่ดาร์กอยากได้หรอ"
"ใช่"
"งั้นขายให้เขาเถอะครับเพื่อนผมเองแหละ"
เมื่อได้ยินแบบนั้นพี่คนขายก็ทำหน้าโล่งใจเหมือนกับเมื่อกี้แบกโลกไว้ทั้งใบบนบ่าก็แหงล่ะสิดาร์กมันเล่นจ้องหน้าพี่แกตาไม่กะพริบขนาดนั้นยังไม่พอทำหน้านิ่งดึงหน้าซะนึกว่าพึ่งไปฉีดโบท็อกมา
"คิดรวมกันกับเส้นนั้นเลยครับ"
"เอางั้นหรอครับ"
"ครับ"
"ครับๆได้ครับ ทั้งหมด2300บาทครับน้อง"
หลังจากจ่ายเงินค่าสร้อยคอเสร็จผมกับดาร์กก็เดินไปหาเพื่อนๆดาร์กบอกว่าตอนนี้พวกมันนั่งรออยู่ที่ร้านบิงซู ผมเหลือบมองถุงสร้อยคอที่มือดาร์กเพราะตอนนี้ดาร์กถือถุงนั้นอยู่ถ้าดาร์กซื้อสร้อยเส้นนั้นแล้วสร้อยที่ผมซื้อให้มันล่ะมันจะยอมใส่ไหม คนเขาอุตส่าห์จะซื้อให้ก็ดันมาซื้อสร้อยแบบคล้ายๆกันอีกเห้อ!
"ทำไมถึงเดินมาไม่บอกใคร"
"ก็ไนท์เห็นสร้อยมันสวยดีเลยเดินไปดู"
"ทำไมไม่บอกก่อน"
"ก็ตอนนั้นเห็นว่ายืนซื้อน้ำผลไม้ปั่นกันอยู่ไนท์แค่เดินมาดูแป๊บเดียวเอง"
คนตัวโตกว่าไม่พูดอะไรแต่ดึงมือผมไปกุมไว้เอาง่ายๆตอนนี้พวกผมจับมือกันเดินแหละครับ คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองกันบ้างบางคนก็ยิ้มให้ทำให้ตอนนี้ผมรู้สึกว่าหน้าผมมันเป็ร้อนๆแหละสงสัยคงเพราะอากาศที่ตอนนี้น่าจะเพิ่มอุณหภูมิขึ้นกะทันหันทำให้ผมรู้สึกหน้าร้อนแบบกะทันหันตามไปด้วย
"ทำไมถึงอยากซื้อสร้อยคอ"
"ไนท์เห็นว่ามันสวยเลยซื้อมา"
"ปกติไม่เห็นใส่ แล้วซื้อมาทำไม"
"ซื้อให้คนอื่นใส่"
"ใคร"
แหนะเสียงเขียวมาเชียวหน้าที่ตอนแรกผมคิดว่าดึงจนตึงแล้วตอนนี้ตึงกว่าตอนที่คุยกับพี่คนขายสร้อยเมื่อกี้ซะอีก
"ไนท์ซื้อให้พี่ดาร์กไงเห็นว่าเหมาะกับพี่ดาร์กดี สวยปะ"
"ก็ดี"
"แล้วพี่ดาร์กจะใส่สร้อยที่ไนท์ซื้อให้ไหม"
"ใส่สิ"
"อ้าวแล้วเส้นที่พี่ดาร์กซื้อล่ะ ไม่ใส่หรอ"
"ไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง"
หงอยเลยสิทีนี้ อยากจะบอกดาร์กเหมือนกันนะว่าสร้อยเส้นนั้นอ่ะผมก็เล็งๆไว้เหมือนกันั้แ่พี่คนขายหยิบจากกล่องขึ้นมาให้ดูคือมันสวยมากอาจจะคนล่ะความรู้สึกกับสร้อยที่ผมซื้อให้ดาร์กถึงอย่างนั้นผมก็อยากได้เหมือนกันนะ
แต่เห็นว่าดาร์กอยากได้ผมเลยยกให้ทั้งที่ตั้งใจว่าจะซื้อเส้นนั้นด้วยแท้ๆไม่ใช่ว่าอยากจะใส่คู่กับดาร์กนะแค่ผมชอบเฉยๆซื้อไปก็ไปวางไว้ตู้โชว์ของสะสมที่ห้องอยู่ดีก็ผมไม่ค่อยชอบใส่เครื่องประดับสักเท่าไรมันน่ารำคาญอ่ะ แต่ดาร์กจะมาซื้อสร้อยเส้นนั้นให้คนอื่นไม่ได้! มันไม่ยุติธรรมสำหรับไนท์เลยไนท์อยากได้เส้นนั้นอ่ะฮือออ น้ำตาคลอเลยกู
พอผมจะหันไปถามดาร์กก็พบว่าตอนนี้เราเดินมาถึงหน้าร้านบิงซูที่ไอ้สามหน่อสิงสถิตอยู่ตอนนี้พวกมันกำลังกินบิงซูอย่างเมามันไม่สนใจภาพลักษณ์ของพวกมันเลยสักนิดและแล้วไอ้กีต้าร์ก็หันมาเห็นผมกับดาร์กที่กำลังเดินไปหามันอยู่ก่อนที่มันจะทักผมอย่างห่วงใยว่า
"ไอ้ไนท์ ไอ้ห่าจะไปไหนก็ไม่บอกเพื่อนพวกกูล่ะหากันให้วุ่นนึกว่าถูกใครฉุดไปซะแล้ว"
"เออนั้นดิ จนดาร์กบอกให้นั่งรอที่ร้านนี้มันจะไปหาเองเพราะเดี๋ยวจะมาหากันอีกรอบอีกพวกกูก็เลยนั่งรออยู่ตรงนี้"
"หายตัวจนต้องให้ผัวไปตาม กลับบ้านระวังโดนไม้เรียวผัวมึงนะไนท์ข้อหาหายไปไหนไม่บอกไม่กล่าวทำให้คนอื่นเป็ห่วง"
มาถึงร้านบิงซูก็โดนเพื่อนสามสหายเทศนาให้อย่างกับผมไปทำใครตายหรือไปขโมยของมีค่าของพวกมันซะอีกก็แค่ไปซื้อสร้อยพวกมึงจะอะไรกันนักกันหนา แต่ผมไม่พูดหรอกครับกูกำลังดราม่าเื่สร้อยกูอยู่อย่ามาขัดอารมณ์
"ว่าแต่มึงหายไปไหนมาว่ะ"
เงียบ.. ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกกรุณาขายนาเติมเงินด้วยค่ะ ถุ๊ย! ก็บอกว่าดราม่าอยู่อย่ากวนอารมณ์กูนั่งน้ำตาคลออยู่เนี่ยพวกมึงเห็นไหม
ไนท์อยากได้เส้นนั้นอ่าาจะเอาเส้นนั้นนน
"ถามก็ไม่ตอบอีกวุ๊ย! มึงหนิ"
"กูไปซื้อของมา"
"ซื้อไรอ่ะ"
"สร้อยคอ"
"ห๊ะมึงเนี่ยนะซื้อเครื่องประดับฝนจะตกตอนกลับบ้านเปล่าวะเนี่ยกูยิ่งไม่ได้พกเสื้อกันฝนมาซะด้วย"
"มึงนี่ก็ชอบแซวมันจังนะ ไหนขอดูหน่อยว่าสวยขนาดไหนถึงทำให้น้องไนท์ผู้ไม่ชอบเครื่องประดับซื้อได้"
ผมไม่ตอบแต่ชี้มือไปที่ถุงที่วางอยู่ตรงหน้าดาร์กก่อนที่พระเพลิงจะหยิบมาเปิดดู หลังจากที่เห็นสร้อยคอกันพวกมันก็ทำตาโตก่อนจะหันหน้ามามองผมอย่างอึ้งๆ
"สวยว่ะไนท์ซื้อที่ไหนเนี่ย"
"เออสวยจริงว่ะไม่น่าไอ้ไนท์ถึงซื้อ"
"ไหนขอดูอีกกล่องสิ"
เส้นที่พวกมันดูนั้นเป็เส้นที่ผมซื้อให้ดาร์กหลังจากที่ตะลึงความสวยของสร้อยเส้นนั้นแล้วพวกมันก็หันมาให้ความสนใจกับอีกกล่องทันที
"เชดดด! "
"สวยโคตรเลยว่ะ"
"สุดๆ ว่าแต่มึงซื้อมาทำไมหลายเส้นจังว่ะแต่เส้นนี้กูว่าเหมาะกับมึงว่ะเส้นนั้นเหมาะกับไอ้ดาร์กมันมากกว่า"
จากที่ดราม่าอยู่แล้วกูดราม่าหนักกว่าเดิมอีกห่า! ใครว่าไม่อยากได้ผมอยากได้สุดๆเลยแหละแต่ดาร์กบอกว่าจะซื้อให้คนอื่นหนิผมจะทำอะไรได้ล่ะ ขณะที่อีกคนดราม่าอย่างหนักหน่วงคนในความคิดของคนตัวเล็กซึ่งลอบมองปฏิกิริยาของร่างบางั้แ่เดินจากร้านขายเครื่องประดับมาจนถึงร้านบิงซูทำให้รู้ว่าคนตัวเล็กกว่ากำลังน้อยใจเื่สร้อยคอทำไมถึงรู้นะหรอนั่งน้ำตาคลอไม่พูดไม่จาก้มหน้าไม่สบตาใครแบบนี้มันเป็อาการที่ไนท์ชอบแสดงออกเวลาน้อยใจแต่ไม่อยากพูดหรือบอกให้คนอื่นได้รับรู้
โดยที่เ้าตัวไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็คนเก็บอาการไม่เก่งเอาซะเลย มือหนาเอื่อมมือไปหยิบกล่องสร้อยคอสีทองจากมือของพระเพลิงที่กำลังพิจารณาสร้อยอยู่หยิบตัวสร้อยออกมาแล้วลุกไปยืนด้านหลังคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งน้ำตาคลอก้มหน้าก้มตาไม่พูดกับใครโดยไม่รู้ตัวสร้อยคอสีทองถูกสวมไปที่คอเล็กอย่างรวดเร็วไร้พิธีรีตองและคำพูดใดๆจากคนหน้าตายก่อนที่ดาร์กจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น ท่ามกลางความตะลึงของไนท์ความหมั่นไส้ของเพื่อนๆทั้งสามคนซึ่งตอนนี้นั่งเบะปากมองบนเป็ที่เรียบร้อย
"เส้นนั้นกูเป็คนซื้อ"
"ทำไมมึงไม่พูดต่อให้จบล่ะยะว่ากูซื้อให้เมีย"
"หึ"
"โว้ยยยกูเหม็นความรัก"
"แต่.. แต่ดาร์กบอกว่าซื้อให้คนอื่น"
"บอกว่าไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง บอกตอนไหนว่าซื้อให้คนอื่นกินปลาเยอะๆได้แล้วนะเรา"
โอโห้ถ้าจะพูดขนาดนี้มึงก็ด่ากูซะเถอะดาร์ก ถึงจะตะลึงอยู่แต่ก็มีสตินะเว้ยแค่แอบหายไปตอนที่มึงสวมสร้อยให้แค่นั้น ไม่ใช่ว่าดาร์กมันไม่เคยซื้อของให้นะครับดาร์กมันซื้อของให้ผมอยู่บ่อยๆไม่ว่าจะเป็วันสำคัญต่างๆหรือซื้อให้เพราะอยากซื้อก็มีแล้วแต่อารมณ์มัน แต่ไม่เคยซื้อเครื่องประดับให้ผมเลยสักครั้งและไม่เคยให้ของแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้ถึงจะมีเพื่อนๆของผมอยู่ก็เถอะ เห็นนะว่าโต๊ะข้างๆแอบกรี๊ดกันอยู่อ่ะเพื่อนครับเพื่อนเพื่อนซื้อของให้กันมันแปลกตรงไหนคิดไรกันอยู่ก็ไม่รู้แล้วเนี่ยอากาศเมืองไทยก็ไม่รู้จะร้อนอะไรหนักหนาหน้าร้อนไปหมดแล้วเนี่ย!
"ห้ามถอด"
"อือ ทำไมถึงซื้อให้อ่ะ"
"เหมาะดี อยากใส่บ้าง"
"อ้อได้ดิ"
ผมหยิบสร้อยคอสีเงินออกจากกล่องแล้วลุกไปสวมให้ดาร์กก่อนจะเดินมานั่งเก้าอี้ตัวเองผมบอกแล้วว่าสร้อยเส้นนี้มันเหมาะกับดาร์กยิ่งมาเป็เครื่องประดับบนตัวคนหน้านิ่งบวกกับหน้าที่โคตรนิ่งแล้วให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กับเ้าพ่อมาเฟียเลยอ่ะ
"โว้ยยยกูจะไปเข้าห้องน้ำแล้วเหี้ย"
"มึงเป็ไรเนี่ยกีต้าร์"
"เลี่ยนความรักอย่างหนักและตอนนี้กูก็อาการหนักแล้วกูจะอ้วกอยู่แล้วสัส"
"เออ! พวกมึงจะมาหวานกันมาจีบกันต่อหน้าสาวโสดแสนสวยอย่างกูไม่ได้!"
"ทำไมมึงจะทำอะไรพวกมัน"
"กูอิจฉาตาร้อนสิห่า อย่างกูจะไปทำอะไรได้"
เชอร์รี่กับกีต้าร์ซึ่งตอนนี้ร้องโวยวายลั่นร้านเื่ที่พวกผมซื้อสร้อยให้กัน มึงจะมาเลี่ยนความรงความรักอะไรแถวนี้ห่าผัวๆเมียๆอีกวันนี้ได้ยินหลายครั้งแล้วนะแค่ไม่อยากห้ามเฉยๆหรอกห้ามพวกมันพูดคิดว่ามันจะฟังไหมบอกเลยว่าไม่!
ดีไม่ดีมันล้อหนักกว่าเดิมอีกต่างหากเชอร์รีกับกีต้าร์พอดีกันก็ดีใจหายเข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยรวมหัวกันแกล้งผมซะเหลือเกินพอทะเลาะกันแม่งก็ทะเลาะกันทุกๆ5นาทีนึกว่าจะมีการวางมวยกันเกิดขึ้นซะแล้วเหนื่อยผมกับพระเพลิงที่ต้องคอยห้ามส่วนดาร์กนะหรอแค่มองหน้าพวกมัน พวกมันสองตัวก็หยุดแล้วกลัวดาร์กอย่างกับอะไรดีก็พ่อพวกมันหนิเนาะไม่กลัวพ่อจะให้กลัวใครพ่อดันเล่นกีฬาต่อสู้เก่งทุกอย่างซะด้วย
"ไม่ต้องมาอิจฉาเลยห่าทำอย่างกับกูไม่เคยซื้อของให้พวกมึง"
"เคยก็เคยยะ แต่ไม่เคยนึกถึงพวกกูเป็คนแรกเวลาเห็นอะไรสวยๆงามๆหรอก"
"เอาไว้กูเจอหมอศัลยกรรมใบหน้าคนไหนดังๆแล้วกูจะบอกแล้วกัน"
"อร๊ายอิไนท์หยาบคายมึงจะว่ากูขี้เหร่หรอห๊ะ! "
ขณะที่ผมกับเชอร์รีกำลังจะวางมวยกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"หวัดดีดาร์กไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่แล้วซะอีกคนเยอะเนอะนึกว่าจะหาไม่เจอซะแล้วดีใจจัง"
นารานั่นเองเ้าเก่าเ้าเดิมมาได้ไงว่ะ ไอ้มาได้ไงผมไม่สงสัยหรอกเพราะพวกผมบอกเธอเองว่าจะมาที่นี่ แต่ไอ้ที่สงสัยคือหาพวกผมเจอได้ไงอย่างที่บอกคนไม่ใช่น้อยๆแถมร้านนี้ก็อยู่เกือบท้ายถนนยังจะหาเจออีกนะนับถือในความพยายามของเธอจริงๆ
"หวัดดีทุกคน"
"หวัดดี"
"ขอนั่งด้วยคนนะ พอดีหลงกับเพื่อนแล้วหาเพื่อนไม่เจอนะ"
"อ้อ! เอ่อ..ได้สิ"
ผมยิ้มแห้งๆให้กับนาราก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินไปนั่งข้างพระเพลิงซึ่งเหลือเก้าอี้ว่างอยู่หนึ่งตัวทำไมผมต้องลุกเปลี่ยนที่นั่งนะหรอก็แม่คุณเล่นยืนข้างๆผมไม่ไปไหนแล้วยิ้มจะว่ายิ้มก็ไม่เชิงเหมือนแยกเขี้ยวใส่ผมซะมากกว่าเหมือนเป็การบอกกลายๆว่ามึงลุกสิอะไรประมาณนี้ ก่อนที่ผมจะเดินไปนั่งข้างพระเพลิงก็มีเสียงของบุคคลหนึ่งพูดขึ้นซึ่งผมคิดว่ามันพึ่งจะหาเสียงมันเจอหรือไม่มันก็ี้เีพูดและคนที่คุณก็รู้ว่าเขาคือใคร
"จะไปไหน"
"ก็ไปนั่งข้างพระเพลิงไง"
"ไม่จำเป็"
"อ้าวแล้วเราจะนั่งตรงไหนล่ะดาร์ก"
"ตรงไหนว่างก็นั่งตรงนั้นถ้ามันยากนักก็ไปนั่งที่อื่น"
แร๊งประโยคเดียวจบทุกบทสนทนาก่อนที่ผมจะเดินกลับมานั่งที่เดิมเพราะตอนนี้พ่อจ้องหน้าผมเขม็งเลยแหละนาราที่เดินสวนผมไปยังเก้าอี้ว่างข้างพระเพลิงได้เดินชนไหล่ผมเบาๆ ย้ำ! ว่าเบาๆแต่ทำเอากูเซเป็การประกาศศึกแบบเบาๆว่าเธอไม่พอใจผมอยู่เอาแล้วไงอยู่ดีไม่ว่าดีมีศัตรูเฉยเลยไนท์เอ๊ย เพราะคนหล่อหน้าตายของกลุ่มคนเดียวเลยไอ้บ้านี้ก็ไม่สำนึกยังมีหน้ามาตบเก้าอี้เรียกให้ผมนั่งเร็วๆอีก
"หาเพื่อนไม่เจอแต่หาผู้เจอความพยายามเริ่ดนะยะหล่อน"
ก้นยังไม่ทันได้ย่อนถึงเก้าอี้ดีก็ได้ยินเสียงเชอร์รีกับกีตาร์นินทานาราเบาๆแม้พวกมึงก็นินทาอย่างกับเ้าตัวเขาไม่นั่งอยู่โต๊ะนี้เลยนะเมื่อนั่งเรียบร้อยผมก็หันไปสบสายตาของนาราโดยบังเอิญและเจอกับสายตาที่จ้องผมตาขวางก่อนที่จะปรับมาเป็ดวงตาพราวระยิบระยับสดใสเหมือนดาวบนฝากฟ้าตอนกลางคืนเมื่อคุณเธอหันไปคุยกับดาร์กส่วนสุดหล่อของเรานั้นก็เงียบเป็เป่าสากเขาถามอะไรก็ทำเป็ไม่ได้ยินอาจมีตอบบ้างแล้วแต่อารมณ์ของเ้าตัวนั่นแหละส่วนมากจะตอบว่าอืมหรือถ้าต้องตอบแบบยาวๆก็ไม่เกินสามคำผมนี่แอบปาดเหงื่อเบาๆเลยล่ะ เห้อออ ผู้หญิงนั้นช่างน่ากลัวกูจะมีชีวิตรอดไหมว่ะเนี่ย
******************************
นี่เป็สร้อยที่พี่ดาร์กกับน้องไนท์ซื้อให้กันนะค่ะ
อันนี้ของพี่ดาร์กที่ซื้อให้น้องไนท์
อันนี้เป็ของที่น้องไนท์ซื้อให้พี่ดาร์ก
ไม่รู้ว่าสร้อยคอจะถูกใจรีดเดอร์หรือตรงตามที่รีดเดอร์จินตนาการไว้หรือเปล่าน้าาา ขอบคุณสำหรับรีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านกันนะค่ะอ่านบ้างเม้นบ้างถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจถ้าอยากให้แก้ไขปรับปรุงตรงไหนก็เม้นมาบอกกันเด้ออไรท์จะได้ปรับปรุงจ้าา รักรีดเดอร์รักคนอ่านทุกคนน้าา????????
15K
![[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763435894_51082588.webp)
