สอนเธอ....เสียว! NC++

ตอนที่ 61: โต้คารมในห้องสืบสวน

แสงไฟนีออนสีขาวดวงเดียวใจกลางห้องสอบสวนอันมืดสลัวสาดส่องลงมากระทบโต๊ะเหล็กกล้าไร้สนิม บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกวินาที กระจกเงาบานใหญ่แบบมองเห็นด้านเดียว (Two-way mirror) สะท้อนภาพของผมที่นั่งพิงพนักเก้าอี้เหล็กอย่างสบายอารมณ์ ข้อเท้าและข้อมือทั้งสองข้างถูกล็อกด้วยกุญแจมือเหล็กกล้าความหนาแน่นสูงชนิดพิเศษที่ใช้สำหรับควบคุมตัวนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ ทว่าสำหรับลมปราณหยางสีทองระดับสี่ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของผม กุญแจมือคู่นี้เปราะบางไม่ต่างจากขนมปังกรอบที่พร้อมจะหักสะบั้นเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจนึก

ด้านนอกห้องสอบสวนหลังกระจกเงาบานใหญ่ เจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนและนายตำรวจระดับสูงของกองปราบหลายสิบนายต่างพากันยืนเฝ้าดูการสอบปากคำครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อ ทว่าสิ่งที่พวกเขาได้ยินผ่านลำโพงดักฟังกลับมีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนสีขาวซ่าๆ เนื่องจากผมได้ปล่อยคลื่นลมปราณหยางอำพรางปิดกั้นสัญญาณเสียงและกล้องวงจรปิดภายในห้องไว้เรียบร้อยแล้ว ทำให้บทสนทนาทั้งหมดในห้องนี้กลายเป็นความลับที่มีเพียงผมกับสารวัตรสาวตรงหน้าเท่านั้นที่ล่วงรู้

"ปังงง!..."

หลัวเฟยเฟยกระแทกแฟ้มคดีปกสีดำหนาเตอะลงบนโต๊ะเหล็กเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกส่งผลให้เอกสารรูปถ่ายสถานที่เกิดเหตุและรายงานชันสูตรพลิกศพกระจัดกระจายไปทั่วโต๊ะ สารวัตรสาวคนสวยยืนค้ำโต๊ะจ้องเขม็งมาที่ผมด้วยแววตาดุร้ายปานแม่เสือสาวที่พร้อมจะกระโจนขย้ำเหยื่อ เนินอกอวบอิ่มขนาดคัพ E ใต้เสื้อเครื่องแบบรัดรูปกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นถี่ ความตึงแน่นของกระดุมเสื้อสีกากีเข้มเผยให้เห็นร่องอกลึกขาวผ่องที่ชวนให้บุรุษทุกคนต้องกลืนน้ำลาย

"เย่เฉิน!... เลิกทำท่านั่งเก๊กหล่อสบายใจเฉิบเหมือนมานั่งพักผ่อนในร้านกาแฟหรูได้แล้ว!" หลัวเฟยเฟยตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าสวยคมคายบึ้งตึงจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ "นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังเจอกับข้อหาร้ายแรงระดับไหนอยู่?! ฆาตกรรมสะเทือนขวัญนักธุรกิจตระกูลหวัง... สังหารหมู่สมาชิกแก๊งติดอาวุธหอคอยโลหิตกว่าห้าสิบศพ... และล่าสุดการปะทะนองเลือดที่วิหารประมูลตระกูลถังที่มีศพคนตายเกลื่อนกลาดนับสามสิบราย!"

เธอหยิบรูปถ่ายซากศพของหลิวซานและจ้าวหู่ชูขึ้นตรงหน้าผม แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์: "ประวัติอย่างเป็นทางการของนายในระบบฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์... นายเป็นเพียงแค่ 'พนักงานไรเดอร์ส่งอาหาร' ธรรมดาๆ ที่เพิ่งย้ายมาจากปักกิ่ง ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีเงินเก็บ ไม่มีเส้นสายทางการเมืองใดๆ ทั้งสิ้น! แต่ทำไมไรเดอร์ส่งอาหารกระจอกๆ คนหนึ่ง ถึงได้มีทักษะการต่อสู้ระดับสังหารปรมาจารย์ยุทธ์โบราณได้ในพริบตาเดียว?! มีความสามารถทางการแพทย์ระดับปาฏิหาริย์ที่รักษาโรคประหลาดซึ่งโรงพยาบาลชั้นนำระดับโลกยังยอมแพ้... แถมยังเข้าควบคุมทรัพย์สินมูลค่าแสนล้านของตระกูลหวังได้ภายในชั่วข้ามคืน?! สารภาพความจริงมาซะดีๆ ว่าใครคือขั้วอำนาจมืดหรือองค์กรก่อการร้ายระดับชาติที่หนุนหลังนายอยู่กันแน่!"

ผมฟังคำซักไซ้ไล่เลียงอันดุดันของเธออย่างใจเย็น ไม่มีความสะทกสะท้านหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนมุมปากอย่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจ แววตาสีทองทอดมองเรือนร่างสุดเซ็กซี่ของสารวัตรสาวตรงหน้าตั้งแต่ใบหน้ารูปไข่ ลำคอระหงขาวเนียน เนินอกมหึมาที่แทบจะดันกระดุมเสื้อหลุด ไปจนถึงเอวคอดกิ่วและสะโพกผายแน่นเปรี๊ยะใต้กางเกงยุทธวิธี

[ระบบ: ทักษะ 'วาทศิลป์สะกดจิตใจระดับเทพ' เลเวล 4 เปิดใช้งาน!]

[ระบบ: วิเคราะห์สภาวะทางจิตวิทยาและอารมณ์ของเป้าหมาย 'หลัวเฟยเฟย':

 - บุคลิกภาพภายนอก: แสร้งทำเป็นดุดัน เข้มงวด เด็ดขาด เพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเองในแวดวงตำรวจที่มีแต่ผู้ชายและอำนาจมืด

 - ความรู้สึกภายใน: โดดเดี่ยว แบกรับความคาดหวังของตระกูลหลัว และกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจาก 'ชีพจรกระดูกปีศาจ'

 - สภาวะอารมณ์ปัจจุบัน: หวั่นไหวและสับสนอย่างรุนแรงเมื่อถูกโฮสต์อ่านจุดอ่อนขาดกระจุย!]

"คุณผู้กองหลัวครับ..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล ทว่าทรงพลังอำนาจดั่งสายน้ำอบอุ่นที่แทรกซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ "แทนที่คุณจะมานั่งเสียเวลาคาดคั้นเรื่องไร้สาระที่ไม่มีอยู่จริง และพยายามยัดเยียดข้อหาให้คนบริสุทธิ์อย่างผม... ทำไมคุณไม่ลองเปิดใจรับฟังสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายและสุขภาพของตัวเองจริงๆ ดูบ้างล่ะครับ?"

"ฉันบอกให้นายตอบคำถามเรื่องคดี! อย่ามาเฉไฉเปลี่ยนเรื่องด้วยลูกไม้ตื้นๆ!" หลัวเฟยเฟยกัดฟันกรอด พยายามเบือนสายตาหลบประกายตาสีทองอันเปี่ยมเสน่ห์ของผมที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด

"ผมไม่ได้เปลี่ยนเรื่องครับ... แต่ผมกำลังจะช่วยชีวิตคุณต่างหาก" ผมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างจริงใจและเด็ดเดี่ยว "คุณเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้และเพลงหมัดโบราณของตระกูลหลัวมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบใช่ไหมครับ? เพื่อพิสูจน์ให้คนในตระกูลและผู้บังคับบัญชาเห็นว่าผู้หญิงอย่างคุณก็สามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการตำรวจได้ คุณจึงโหมฝึกซ้อมทั้งกลางวันกลางคืนอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ยอมหยุดพัก... แต่ยิ่งคุณฝึกหนักเท่าไหร่ ลมปราณหยินปีศาจที่แฝงอยู่ในสายเลือดบรรพบุรุษก็ยิ่งถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นมาเร็วขึ้นเท่านั้น"

ใบหน้าของหลัวเฟยเฟยเริ่มซีดเผือดลงทีละน้อยเมื่อผมเอ่ยถึงเรื่องราวในวัยเด็กและภูมิหลังตระกูลของเธอที่ไม่มีใครในกองปราบปรามล่วงรู้

"ทุกคืนเวลาตีหนึ่งถึงตีสาม... ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ธาตุหยินในธรรมชาติมีพลังสูงสุด ไขกระดูกสันหลังของคุณจะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนสลับหนาวเหน็บราวกับมีเข็มน้ำแข็งนับหมื่นเล่มทิ่มแทง" ผมบรรยายอาการอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ "เวลาคุณออกหมัดเต็มแรง กล้ามเนื้ออุ้งเชิงกรานข้างขวาจะกระตุกเกร็งจนแทบก้าวขาไม่ออก... และที่สำคัญที่สุด มดลูกของคุณในตอนนี้กำลังถูกไอเย็นปีศาจแช่แข็งจนกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง ส่งผลให้รังไข่หยุดทำงาน ประจำเดือนขาดหายไปนานกว่าสามเดือน และไอเย็นนั้นกำลังลุกลามขึ้นสู่กระดูกไขสันหลังส่วนคอเพื่อปิดตายเส้นประสาทสั่งการทั้งหมด..."

"หะ...หุบปากนะ!... ฉันไม่เชื่อแก!... แกมันเป็นพวกสิบแปดมงกุฎหลอกลวง!..." หลัวเฟยเฟยพยายามตะโกนปฏิเสธ ทว่าเสียงของเธอเริ่มสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด แววตาฉายประกายความหวาดกลัวและสับสนอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นเริ่มผุดซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม

"คุณรู้ดีแก่ใจอยู่แล้วครับว่าผมพูดจริงทุกคำ..." ผมสบตาเธออย่างอ่อนโยนทว่าเด็ดขาด "และความโกรธ ความเครียด รวมถึงความดันโลหิตที่พุ่งสูงจากการที่คุณตะคอกใส่ผมอยู่ในตอนนี้... มันกำลังเร่งให้ 'ชีพจรกระดูกปีศาจ' ในร่างของคุณปะทุขึ้นมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามเท่า! ถ้าคุณยังไม่รีบรักษา คืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่คุณจะได้ยืนคุยกับผมในฐานะคนปกติครับ"

"แก... แกแช่งฉันงั้นเหรอ?! ฉันเป็นตำรวจปราบปรามพิเศษ ฉันแข็งแรงดีทุกอย่าง... ฉันไม่ได้เป็น... อะ... อั่ก!..."

คำพูดของหลัวเฟยเฟยพลันขาดห้วงไปกลางคัน!

"กร๊อบบบ!... กร๊อบบบ!..."

เสียงลั่นของกระดูกสันหลังดังสะท้อนขึ้นในร่างของเธออย่างน่าสะพรึงกลัว! ใบหน้าสวยคมคายของสารวัตรสาวพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดไร้สีเลือดดั่งคนตาย ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวกายตามลำคอระหงและท่อนแขนเนียนละเอียดเริ่มปรากฏรอยเส้นเลือดสีน้ำเงินเข้มปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ไอเย็นเยือกแข็งสีฟ้าจางๆ แผ่ออกมาจากรูขุมขนของเธอจนอุณหภูมิในห้องสอบสวนลดฮวบลงดั่งอยู่ในห้องแช่แข็ง!

"กรี๊ดดดด!... อ๊าส์!... กะ...กระดูกฉัน!... มดลูกฉัน!... ปวด... ปวดเหมือนร่างจะฉีกขาดดด!..."

หลัวเฟยเฟยกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานสุดขีดอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิต! ร่างกายสูงเพรียวระหงของเธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง มือทั้งสองข้างกุมท้องน้อยและแผ่นหลังแน่น เล็บเรียวสวยจิกเข้ากับเนื้อตัวเองจนเลือดซึม ขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรงทรุดฮวบลงกระแทกพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เก้าอี้เหล็กที่เธอนั่งล้มคว่ำเสียงดังโครมคราม!

"อึก!... ช่วย... ช่วยด้วย... หนาว... หนาวเหมือนร่างจะแตกเป็นเสี่ยงๆ... ใครก็ได้... ช่วยฉันที..."

สารวัตรหญิงผู้เคยเย่อหยิ่ง ทระนงตน ดุร้ายดั่งนางพญา และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้นอนบิดเร่าคุดคู้กอดตัวเองอยู่บนพื้นห้องสอบสวน ร่างกายสั่นเทาพั่บๆ ปานลูกนกต้องพายุหิมะ เม็ดเหงื่อเย็นไหลอาบแก้มเนียนใสผสมผสานกับหยดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังที่ไหลรินอาบสองแก้ม ฟันบนและฟันล่างกระทบกันดังกึกๆๆ อย่างควบคุมไม่ได้

[ระบบ: แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสีแดงสูงสุด!]

[ระบบ: สภาวะ 'ชีพจรกระดูกปีศาจ' ของเป้าหมาย 'หลัวเฟยเฟย' กำเริบเข้าสู่ระยะวิกฤตเฉียบพลัน!]

[ระบบ: ไอเย็นปีศาจกำลังเข้าปิดล้อมเส้นเลือดหัวใจและทางเดินมดลูก หากไม่ได้รับการบำบัดด้วยเข็มทองคำและพลังหยางสวรรค์ภายใน 15 นาที เป้าหมายจะหัวใจวายเฉียบพลันและเสียชีวิตทันที!]

ผมก้มมองดูร่างบอบบางที่กำลังนอนดิ้นรนทุรนทุรายอยู่แทบเท้าด้วยสายตาคมกริบ แววตาของหลัวเฟยเฟยที่มองช้อนขึ้นมาสบตาผมเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ไร้ที่พึ่ง และเว้าวอนร้องขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มคนเดียวในโลกที่ล่วงรู้ความลับและสามารถยื้อชีวิตเธอไว้ได้!

ภาพลักษณ์ของสารวัตรหญิงเหล็กผู้แข็งกร้าวได้พังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้อ่อนแอคนหนึ่งที่กำลังเผชิญหน้ากับความตายในห้องสอบสวนอันโดดเดี่ยวแห่งนี้ และมีเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชี้ชะตาชีวิตของเธอ!...