บทที่ 14 ทหารอาสาเริ่มสร้างผลงาน โจรเสาหูถึงกับงง!
เพียงพริบตาเดียว เวลานี้ก็มาถึง พื้นที่สาธิตแห่งแรกของอำเภอฉู่หยางถูกสร้างขึ้นอย่างคึกคัก อาจเป็เพราะทักษะการวาดฝันของสยงอู่เหลียงนั้นบรรลุขั้นสูงสุดแล้ว ความกระตือรือร้นในการทำงานของเหล่าทาสจึงถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่!
เพียงไม่กี่วัน ป่าเขาผืนใหญ่ก็ถูกถากถางจนกลายเป็ที่ราบด้วยความมุมานะของเหล่าทาส บ้านเรือนชุดแรกถูกสร้างจนเสร็จสิ้น หากบ้านเรือนชุดนี้วางไว้ในอำเภอฉู่หยาง ก็นับว่าเป็คฤหาสน์หรูได้เลย เพราะบ้านเหล่านี้ล้วนใช้ดินเผาที่ผลิตจากโรงอิฐทั้งสิ้น!
อีกทั้งตำแหน่งของบ้านยังถูกวางผังไว้อย่างเป็ระบบ สร้างขึ้นตามแบบแผนที่พี่ชายสายช่างอย่างสยงอู่เหลียงเป็ผู้ลงมือออกแบบด้วยตนเอง บ้านอิฐหลังใหม่ที่เรียงรายเป็แถวอย่างเป็ระเบียบ ไม่ดูวุ่นวายเหมือนหมู่บ้านทั่วไปเลยแม้แต่น้อย
และหน้าประตูทางเข้า มีตัวอักษรขนาดใหญ่ติดไว้เป็แถวว่า
[พึ่งพาตนเอง มุมานะบากบั่น สร้างสรรค์ชนบทใหม่แห่งอำเภอฉู่หยาง!]
[ความขยันสร้างความมั่งคั่ง การลงมือทำสร้างอนาคต!]
และยังมีคำขวัญที่เข้าใจง่าย ๆ อีกบางส่วน... เช่น [ห้ามถ่ายอุจจาระปัสสาวะไม่เป็ที่! ผู้ฝ่าฝืนจะถูกยึดอุปกรณ์ที่ใช้ก่อเหตุ!]
คุณชายสยงเดินทอดน่องรอบพื้นที่สาธิตโดยมีจงหัวและเสี่ยวอี๋คอยติดตาม และเมื่อเห็นคำขวัญบนกำแพง คุณชายสยงอู่เหลียงก็พยักหน้าซ้ำ ๆ แสดงความพึงพอใจเป็อย่างมาก
"นายท่านน้อยช่างเป็ผู้มีเมตตาอย่างยิ่ง!" ยามว่างจากการทำงาน เหล่าทาสต่างยกย่องสยงอู่เหลียงอย่างสูงสุด
ในทุ่งนา มีชายฉกรรจ์กำลังประคองคันไถชวีหยวนเริ่มทำการเพาะปลูก! แม้จะเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว แต่สภาพอากาศของฉู่หยางนั้นอบอุ่น ฤดูหนาวจะมาถึงช้า การเริ่มหว่านเมล็ดตอนนี้จึงยังทันเวลา
ในทุ่งนา กังหันน้ำที่ยังมีเศษไม้ติดอยู่ค่อย ๆ หมุนอยู่ในคูน้ำที่ขุดขึ้นใหม่ ส่งน้ำใสจากแม่น้ำเข้าสู่ไร่นา แม้แต่สองข้างทางยังมีการปลูกต้นกล้าเล็ก ๆ เรียงรายอย่างเป็ระเบียบ!
สยงอู่เหลียงรู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อสามารถปลุกพลังขับเคลื่อนในตัวของประชาชนผู้ใช้แรงงานได้เต็มที่ ความเร็วในการก่อสร้างนั้นช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ! ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ที่นี่ก็เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง!
"ไม่ทราบว่านายท่านมา ผู้น้อยจึงมาต้อนรับล่าช้า โปรดอภัยด้วยขอรับ!" ชายวัยกลางคนท่าทางซื่อ ๆ วิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดตรงหน้าขบวนรถม้าของสยงอู่เหลียง ชายผู้นี้ชื่อโจวจัว เป็หนึ่งในทหารคนสนิทของสยงอู่เหลียง เพราะเป็คนซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง จึงถูกสยงอู่เหลียงแต่งตั้งให้เป็ผู้ดูแลพื้นที่สาธิต
"ทำได้ดีมาก! เพียงไม่กี่วันสภาพของที่นี่ตอนนี้ก็เหนือกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มาก!" คุณชายสยงเอ่ยชมไม่ขาดปาก
โจวจัวยิ้มอย่างซื่อ ๆ "ล้วนเป็เพราะคำชี้แนะของคุณชายขอรับ"
จงหัวที่อยู่ด้านข้างกระแอมเบา ๆ "โจวจัว ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพูดคุยเื่สัพเพเหระ"
โจวจัวยิ้มแห้ง ๆ แล้วรีบก้มตัวลงพลางกล่าวว่า "คุณชายโปรดอภัย... เชิญทางนี้ขอรับ"
กลุ่มคนเดินเข้าไปภายใน จากนั้นโจวจัวก็ยกน้ำชามาต้อนรับด้วยตนเอง หลังจากแนะนำจำนวนประชากร พื้นที่เพาะปลูก และที่พักอาศัยในปัจจุบันอย่างคร่าว ๆ สยงอู่เหลียงก็แสดงความพึงพอใจ
"การฝึกทหารอาสาเป็อย่างไรบ้าง?" สยงอู่เหลียงถาม
ศัตรูตัวฉกาจของอำเภอฉู่หยางตอนนี้คือโจรเสาหูที่กบดานอยู่ในเสาหู หากไม่กำจัดศัตรูที่อยู่ใกล้ตัวกลุ่มนี้ให้สิ้นซาก สยงอู่เหลียงคงนอนหลับไม่สนิท
หากทั้งอำเภอฉู่หยางสามารถฝึกกองกำลังทหารอาสาเพื่อปกป้องหมู่บ้านได้ ต่อให้โจรเสาหูจะมีจำนวนนับพัน ก็ไม่สามารถปล้นสะดมอำเภอฉู่หยางตามอำเภอใจได้อีก และเมื่อถึงตอนนั้น คุณชายสยงอู่เหลียงจะได้นอนหลับฝันดีซะที
โจวจัวตอบอย่างนอบน้อม "เรียนนายท่าน พื้นที่แห่งนี้เพิ่งก่อตั้ง งานมีมากมาย การก่อสร้างยังยุ่งจนทำไม่ทัน จึงยังไม่มีเวลาฝึกทหารอาสาอย่างจริงจังขอรับ ทว่าในทุก ๆ วันจะมีชาวบ้านบางส่วนปลีกตัวจากการผลิตเพื่อเข้าร่วมการฝึกการต่อสู้ขอรับ! ตามคำสั่งของท่าน ผู้ที่เข้าร่วมการฝึกไม่ได้มีเพียงชายฉกรรจ์... แต่สตรี เด็ก และคนชรา ก็ได้รับการฝึกฝนเช่นเดียวกันขอรับ"
สยงอู่เหลียงพยักหน้าด้วยความพอใจ ศัตรูมีจำนวนมาก หาก้าต่อต้านโจรเสาหู ก็ต้องทำให้ทุกคนเป็ทหาร!
จงหัวชื่นชมการก่อสร้างพื้นที่สาธิตอย่างยิ่ง "ดูเหมือนอีกไม่นาน ทั้งอำเภอฉู่หยางคงจะใช้ที่นี่เป็ต้นแบบในการวางผังเมืองใหม่ทั้งหมด เพียงแค่การที่ทุกครัวเรือนมีบ้านอิฐ ก็เพียงพอที่จะดึงดูดให้ทุกหมู่บ้านเปลี่ยนมาใช้รูปแบบพื้นที่สาธิตแล้ว พื้นที่สาธิตประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง!"
สยงอู่เหลียงทราบดีว่า อีกไม่นานแคว้นเยว่จะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ และเมื่อถึงเวลานั้น แคว้นฉู่จะกลืนกินแคว้นเยว่ตามเส้นทางประวัติศาสตร์! การจัดตั้งทหารอาสานั้นเพียงเพื่อป้องกันโจรเสาหูเท่านั้น แต่โจรเสาหูเป็เพียงคู่ต่อสู้ระยะสั้น หาก้าให้ดินแดนในปกครองมั่งคั่ง ต้องทุ่มเทความคิดไปที่เื่การโจมตีแคว้นเยว่!
การโจมตีแคว้นเยว่ไม่ใช่สิ่งที่คนแก่ เด็ก หรือสตรีจะทำได้ สิ่งนี้จำเป็ต้องมีกองทัพที่มีพลังรบแข็งแกร่งและจงรักภักดีต่อสยงอู่เหลียงอย่างที่สุด
ตามหลักการแล้ว ฉู่หยางมีประชากรรวมกว่าหนึ่งหมื่นห้าพันคน ในจำนวนนี้มีชายฉกรรจ์ในวัยที่เหมาะสมประมาณหนึ่งพันห้าร้อยคน หากใช้ธรรมเนียมเกณฑ์หนึ่งในสอง ก็สามารถจัดตั้งกองกำลังลูกหลานชาวฉู่หยางได้แปดร้อยนาย
น่าเสียดายที่อำเภอฉู่หยางสูญเสียกำลังพลไปมากในาตานหยางระหว่างฉินและฉู่ ทหารส่วนตัวในมือของเขานับว่าอ่อนแอลงมาก หลังจากเตรียมการรบมาหลายปี ก็มีทหารลูกหลานฉู่หยางเพียงสองร้อยนายเท่านั้น
โชคดีที่แม้จำนวนคนไม่เพียงพอ แต่ใช้ยุทโธปกรณ์ทดแทนได้ หาก้าให้พลังรบของกองทัพฉู่หยางพุ่งสูงขึ้น วิธีที่ดีที่สุดก็คือการถลุงเหล็ก ปรับปรุงอาวุธ และพยายามให้ทุกคนมีเกราะสวมใส่!
แต่เพราะไม่มีแร่เหล็ก เื่การปรับปรุงทักษะการถลุงเหล็กจึงไม่สามารถเริ่มต้นได้ ต่อให้เป็แม่ครัวที่เก่งกาจเพียงใด หากไม่มีข้าวก็หุงไม่ได้!
เหมืองแร่ที่ใหญ่ที่สุดในจงหยวนคือเหมืองเหล็กอี๋หยางในเขตแคว้นฮั่น แม้แคว้นฮั่นจะเป็แคว้นเล็ก แต่ด้วยเหมืองแร่นี้ทำให้สามารถสร้างกองทัพที่มีพลังรบแข็งแกร่งมาก จนได้รับฉายาว่า ‘ฮั่นผู้ทรงพลัง’
จินตนาการได้เลยว่าแคว้นฮั่นต้องเฝ้าระวังแร่เหล็กในแคว้นอย่างเข้มงวด แม้จะมีหลุดรอดออกมาขายบ้างทว่าราคาก็สูงลิบลิ่ว
ในยุคนี้ แร่เหล็กก็เหมือนกับเสบียงอาหารและม้า ล้วนเป็ยุทโธปกรณ์ทางทหารที่สำคัญ และไม่ใช่แค่แคว้นฮั่น สำหรับยุทโธปกรณ์ประเภทนี้ทุกแคว้นต่างจำกัดการซื้อขายอย่างเข้มงวด แน่นอนว่าต่อให้ไม่มีข้อจำกัดนี้ คนจนอย่างสยงอู่เหลียงก็ซื้อไม่ไหวอยู่ดี
ทว่า... ต่อให้ไม่มีเหล็ก สยงอู่เหลียงก็มีวิธีติดอาวุธให้กองทัพของตน เขาสั่งให้สือเอ้อร์สร้างหน้าไม้กลจำนวนมากตามแบบแปลน
หากไม่ต้องคำนึงถึงความแม่นยำ ต้นทุนการผลิตสิ่งนี้นั้นต่ำมาก วัตถุดิบคือไม้เท่านั้นซึ่งอำเภอฉู่หยางมีไม้เหลือเฟือที่สุด แน่นอนว่าไม่จำเป็ต้องคำนึงถึงความแม่นยำจริง ๆ
หน้าไม้กลสามารถยิงลูกธนูต่อเนื่องได้สิบดอกในครั้งเดียว และทหารลูกหลานสองร้อยนายถือคนละอัน สามารถระดมยิงลูกธนูได้ถึงสองพันดอกในพริบตา
ทฤษฎีความได้เปรียบด้านอำนาจการยิงเข้าใจหรือไม่? ความได้เปรียบด้านจำนวนที่เด็ดขาดสามารถชดเชยคุณภาพที่ขาดหายไปได้! อย่างไรก็มีโรงงานแปรรูป ลูกธนูมีให้ใช้เหลือเฟือ!
นอกจากทหารฉู่หยางสองร้อยนายที่ถือหน้าไม้กลคนละอันแล้ว หน้าไม้กลยังถูกติดตั้งให้กับทหารอาสาจำนวนมากด้วย อำเภอฉู่หยางขาดแคลนโลหะ หน้าไม้เหล่านี้จึงเป็อาวุธที่ประหยัดและคุ้มค่าที่สุด!
หากมีศัตรูบุกรุก ทหารอาสาสามารถระดมยิงลูกธนูจำนวนมากจากจุดที่ศัตรูไม่คาดคิด ซึ่งจะสร้างความเสียหายอย่างหนักให้แก่ศัตรูแน่นอน ให้พวกล้าหลังเหล่านี้ได้ััว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘มหาสมุทรแห่งาประชาชน’ เป็อย่างไร!
ภายในป่าเขา กลุ่มชายฉกรรจ์ผมยาวและมีรอยสักเต็มตัวกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ชายที่เป็ผู้นำมีความสูงถึงแปดฉื่อ กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเปรี๊ยะ ดูปราดเปรียวเหมือนขุนพลผู้เก่งกาจ ขุนพลแคว้นเยว่ เสาหู่! และเขายังเป็รองหัวหน้าของโจรเสาหูในปัจจุบัน!
นับั้แ่หลายปีก่อนที่เยว่หวางซื่ออู๋เจียงพ่ายแพ้และสิ้นพระชนม์ กองทัพแสนนายของแคว้นเยว่ก็แตกพ่ายและกระจัดกระจาย พวกเขาถูกกองทัพฉู่ไล่ล่าสังหารจนเกือบถูกกวาดล้างหมดสิ้น
ทหารเยว่ที่รอดชีวิตพยายามหนีไปทางทิศตะวันออกเพื่อกลับสู่แคว้นเยว่ แต่แคว้นฉู่ได้วางกำลังทหารอย่างหนาแน่นไว้ที่ชายแดนฉู่และเยว่นานแล้ว ชาวเยว่จึงไม่มีช่องว่างให้เล็ดลอด จึงทำได้เพียงยึดครองทะเลสาบในแถบฉู่หยาง สถาปนาตนเป็าา และดำรงชีวิตด้วยการปล้นสะดมชาวบ้าน
แคว้นฉู่ดูเหมือนจะไม่มีความคิดที่จะอภัยให้พวกเขา จึงส่งทหารมาล้อมปราบอยู่หลายครั้ง
โชคดีที่เสาหูมีพื้นที่กว้างขวาง โจรเสาหูแยกย้ายกันกระจายตัว กองทัพฉู่จึงไม่สามารถค้นหาสถานที่กบดานของพวกเขาพบ ขณะนี้เป็่ปลายฤดูร้อน แม้จะยังไม่ถึงฤดูใบไม้ร่วง แต่ในท้องนาก็เริ่มมีผลผลิต เป็เวลาที่เหมาะสมที่สุดที่โจรเสาหูจะออกปล้นสะดม
เสาหู่โบกมือใหญ่ "ทุกคน ฤดูหนาวนี้จะได้อิ่มท้องหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการปล้นครั้งนี้แล้ว!"
เหล่าโจรต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ เสาหู่ลดเสียงต่ำ "ลอบเข้าหมู่บ้านเงียบ ๆ อย่าให้ไก่ตื่น!"
โจรที่ตามหลังเสาหู่มีเพียงหนึ่งร้อยคน ซึ่งเป็เพียงหน่วยหน้าของโจรเสาหูเท่านั้น หากวันนี้สำรวจรอบหนึ่งแล้วพบว่าไม่มีร่องรอยของทหารแคว้นฉู่ โจรเสาหูจะยกทัพทั้งหมดภายใต้การนำของหัวหน้าใหญ่ ออกมาปล้นเสบียงให้เพียงพอสำหรับผ่านพ้นฤดูหนาว!
เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลง เหล่าโจรจึงอาศัยความมืดมิดของราตรีกาลลอบออกจากป่า
"นี่มัน..." โจรใต้บังคับบัญชาของเสาหู่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!
เห็นเพียงถนนที่เรียบตรง สองข้างทางปลูกพุ่มไม้ไว้อย่างเป็ระเบียบ! โจรคนหนึ่งก้มลงลูบพื้นถนนด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ทั้งหมดเป็ดินอัด! ในโลกนี้มีถนนที่แข็งและเรียบขนาดนี้ด้วยหรือ!"
ทุกคนต่างอุทานด้วยความแปลกใจ
เมื่อหันไปมองท้องนาสองข้างทาง ก็เห็นรวงข้าวขนาดใหญ่ แม้จะเป็เพียงปลายฤดูร้อน แต่คุณภาพกลับเทียบเท่ากับ่ปลายฤดูใบไม้ร่วงของปีที่ผ่าน ๆ มา!
"ผลผลิตมาก! ปีนี้ผลผลิตมีมาก!" ทุกคนดีใจจนเนื้อเต้น อำเภอฉู่หยางมั่งคั่งถึงเพียงนี้ ดูเหมือนปีนี้คงไม่ต้องกังวลเื่เสบียงสำหรับฤดูหนาวแล้ว
ในทุ่งนามีน้ำใสไหลผ่านคูน้ำที่เรียบตรง ขับเคลื่อนวัตถุขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายจานหมุน บรรยากาศดูสงบสุขอย่างยิ่ง แม้เสาหู่จะใ แต่เขาก็เคยเป็ถึงขุนพลแคว้นเยว่ จึงยังคงมีความมั่นใจทางอารมณ์
เสาหู่ดุเสียงต่ำ "เอะอะอะไรกัน! อย่าลืมเื่สำคัญ!"
เหล่าโจรส่งเสียงเอะอะอยู่พักใหญ่ จึงค่อยสงบสติอารมณ์จากความตกตะลึงได้ เสาหู่สั่งการเสียงเบา "ตามระเบียบเดิม แยกย้ายกันสำรวจรอบ ๆ" เหล่าโจรขานรับพร้อมกัน
"โจรเสาหูมาแล้ว!"
ภายในพื้นที่สาธิตแห่งหนึ่ง ชายหลายคนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา หินก้อนเดียวสร้างคลื่นั์! ภายในพื้นที่สาธิตตกอยู่ในความวุ่นวายทันที!
โดยเฉพาะคนชราที่อายุมาก บางคนแทบจะกุมหน้าอกและเป็ลมไป ทุกครั้งที่โจรเสาหูบุกโจมตี หมู่บ้านที่เคราะห์ร้ายจะสูญเสียอย่างหนัก!
"ตื่นตระหนกอะไรกัน!" ใน่เวลาวิกฤต ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมา! "ตอนนี้แหละเป็โอกาสดีที่จะได้ดูว่า ระดับการฝึกฝนหลายวันที่ผ่านมาของพวกเราเป็อย่างไร!"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สถานการณ์ที่วุ่นวายก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย
"มากันกี่คน? อยู่ห่างจากพื้นที่สาธิตเท่าไร?"
"น่าจะประมาณร้อยคน ห่างจากพื้นที่สาธิตเพียงพันก้าว!"
ทุกคนเริ่มเบาใจลง เพียงร้อยคน ดูเหมือนโจรเสาหูจะไม่ได้ยกทัพมาทั้งหมด
ชายผู้นำรีบตัดสินใจทันที "นำหน้าไม้กลไปซุ่มโจมตีที่ข้างทาง! แล้วรีบส่งคนเข้าไปขอความช่วยเหลือในเมืองเดี๋ยวนี้!"
เมื่อมีผู้นำ ทุกคนก็ไม่ลนลานอีกต่อไป และไม่นานกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถือหน้าไม้กลและหอก ก็อาศัยความมืดลอบออกไปนอกพื้นที่สาธิต ส่วนอีกไม่กี่ร่างอาศัยความมืดมิดยามราตรี วิ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังเมืองฉู่หยาง
"รองหัวหน้า ด้านหน้าดูเหมือนจะมีหมู่บ้านขอรับ!"
ทุกคนเพ่งมอง และเห็นเงาดำผืนใหญ่จริง ๆ เสาหู่ดีใจ "ทุกคน ปล้นเสบียง!"
สิ้นคำพูด จากพุ่มไม้สองข้างทาง จู่ ๆ ก็มีฝนลูกธนูพุ่งออกมาอย่างรุนแรง! ภายในชั่วพริบตา คนรอบข้างเสาหู่ล้มลงเป็แถบ!
เสาหู่เป็ถึงขุนพลแคว้นเยว่ วรยุทธ์ย่อมไม่ธรรมดา แม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นกะทันหัน แต่เสาหู่ตาไวมือเร็ว จึงปัดลูกธนูออกได้หลายดอก และเมื่อเพ่งมองก็ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ! เพียงพริบตาเดียว มีคนล้มลงไปหลายสิบคน! จากการประเมินคร่าว ๆ ลูกธนูที่ยิงออกมามีนับร้อยดอก!
นั่นหมายความว่า มีพลธนูซุ่มอยู่สองข้างทางอย่างน้อยหลายร้อยคน! ทั้ง ๆ ที่มีความได้เปรียบด้านจำนวนอย่างเด็ดขาด แต่ยังจะลอบโจมตี! ไร้คุณธรรม!
"ทหารแคว้นฉู่! ถอยเร็ว!" เสาหู่ขวัญเสีย
ในขณะที่พูด ฝนลูกธนูอีกระลอกก็กวาดซัดเข้ามา เหล่าโจรไม่มีใจจะพิจารณาและไม่มีใจจะสู้ พวกเขารีบแยกย้ายกันวิ่งหนีอย่างอลหม่าน เสาหู่กำลังจะหนีแต่กลับรู้สึกเจ็บที่ขา และเมื่อก้มลงมองก็พบว่าถูกลูกธนูปักขาแล้ว มีโจรพยายามฝ่าฝนลูกธนูเข้ามาพยุงเสาหู่ แต่กลับถูกยิงล้มลงตรงนั้นทันที
เสาหู่ะโอย่างสิ้นหวัง "พวกเ้าถอยไป! ไปบอกเฮยจิวให้ล้างแค้นให้ข้า..."
หลังจากการโจมตีอีกไม่กี่ระลอก โจรทุกคนที่ยังยืนอยู่ก็ถูกยิงล้มลงกับพื้นทั้งหมด เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูปเท่านั้น ภายใต้การกดดันอย่างรุนแรง โจรเสาหูหนึ่งร้อยคนถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น!
เสาหู่ถูกยิงเพิ่มอีกสองดอก เขานอนขดตัวอยู่บนพื้นอย่างสิ้นหวัง พร้อมเห็นพุ่มไม้สองข้างทางสั่นไหว แล้วมีคนท่าทางเหมือนชาวนาหลายสิบคนเดินออกมาจากพุ่มไม้ เห็นได้ชัดว่าชาวนาเหล่านี้ไม่ใช่ทหารแคว้นฉู่ ดูเหมือนจะเป็การฆ่าคนครั้งแรก บางคนจึงขาสั่นพั่บ ๆ
เสาหู่เบิกตากว้างและรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่ง หากรู้ว่าคนที่ซุ่มอยู่มีเพียงเท่านี้ควรจะฝ่าลูกธนูพุ่งเข้าไป! เห็นชัดว่าคนกลุ่มนี้เป็เพียงกลุ่มคนไร้ระเบียบ หากถูกทหารเยว่ผู้ห้าวหาญใต้บังคับบัญชาของตนเข้าถึงตัว ย่อมเป็การสังหารหมู่ที่ไร้ความปรานี น่าเสียดาย... แต่ความหนาแน่นของห่าลูกธนูเมื่อครู่...
เสาหู่พยายามยันตัวขึ้นและข่มขู่ด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้าคือรองหัวหน้าโจรเสาหู! หากพวกเ้ากล้าแตะต้องขนของข้าแม้แต่เส้นเดียว ระวังจะถูกสับเป็หมื่นชิ้น!"
อาจกล่าวได้ว่าหลายปีมานี้ โจรเสาหูสร้างความหวาดกลัวไว้มาก เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทหารอาสาที่ขวัญอ่อนบางคนก็ถึงกับหน้าถอดสีทันที แต่ชายผู้นำกลับดูสงบกว่า เขาสั่งการทหารอาสา "นี่คือหัวหน้า รีบมัดมันเอาไว้ แล้วส่งไปให้นายท่านน้อยเพื่อรับรางวัล!"
เมื่อพูดถึงเื่รางวัล ความกลัวบนใบหน้าของทหารอาสาก็หายวับไปทันที! คุณชายสยงอู่เหลียงกล่าวไว้ก่อนแล้วว่า หากกำจัดโจรเสาหูได้จะมีรางวัลอย่างงาม!
เสาหู่เบิกตากว้างและมองเห็นชายฉกรรจ์หลายคนเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์บนใบหน้า... แล้วหยิบเชือกป่านออกมาจากอกเสื้อ...
"พวกเ้ากล้า..." เสาหู่ไม่เคยคิดเลยว่า ชาวนาแคว้นฉู่ที่ปกติอ่อนแอเหมือนลูกแกะ บัดนี้กลับไม่กลัวคำขู่ของเขา! น่าเหลือเชื่อสิ้นดี!
เสาหู่พยายามดิ้นรนแต่เพราะาเ็สาหัสจึงไม่มีแรง ทำได้เพียงมองดูชาวนาเหล่านี้มัดเขาจนแน่นเป็ดักแด้ ชาวนาผู้นำยิ้มอย่างมีความสุข
"รีบทำแผลให้มัน อย่าให้ตายเชียว คนคนนี้ดูเหมือนจะเป็ขุนนางใหญ่ นายท่านต้อง้าตัวเป็ ๆ อย่างแน่นอน"
518
![[Curse of Brave] คำสาปของผู้กล้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679507164_34264842.webp)
